Ὁ τήν ἀσχημοσύνην ἐν τοῖς ἄρρεσιν ἐπιδεικνύμενος, τόν χρόνον τοῦ ἐν τῇ μοιχείᾳ παρανομοῦντος οἰκονομηθήσεται.

Ὁ ἐν ἀλόγοις τήν ἑαυτοῦ ἀσέβειαν ἐξαγορεύων, τόν αὐτόν χρόνον ἐξομολογούμενος παραφυλάξεται.

Ὁ ἐπίορκος ἐν δέκα ἔτεσιν ἀκοινώνητος ἔσται· δυσίν ἔτεσι προσκλαίων, τρισίν ἀκροώμενος, τέσσαρσιν ὑποπίπτων, ἐνιαυτόν συνεστὼς μόνον, καί τότε τῆς κοινωνίας ἀξιούμενος.

Ὁ γοητείαν ἤ φαρμακείαν ἐξαγορεύων τόν τοῦ φονέως χρόνον ἐξομολογήσεται, οὕτως οἰκονομουμένος, ὡς ὁ ἐν ἐκείνῳ τῷ ἁμαρτήματι ἑαυτόν ἐλέγξας.

Ὁ τυμβωρύχος ἐν δέκα ἔτεσιν ἀκοινώνητος ἔσται, ἐν δυσί προσκλαίων, ἐν τρισίν ἀκροώμενος, ἐν τέσσαρσιν ὑποπίπτων, ἐνιαυτόν συνεστώς, καί τότε δεχθησόμενος.

Ἡ ἀδελφομιξία τόν τοῦ φονέως χρόνον ἐξομολογήσεται.

Ἡ τῆς ἀπειρημένης συγγενείας εἰς γάμον ἀνθρώπων σύστασις, εἰ φωραθείη, ὡς ἐν ἁμαρτήμασιν ἀνθρώπων γινομένη, τά τῶν μοιχῶν ἐπιτίμια δέξεται.1 (ΠΗΔΑΛΙΟΝ)

Ἀναγνώστης, εἰ τῇ ἑαυτοῦ μνηστῇ πρό τοῦ γάμου συναλλάξοιεν, ἐνιαυτόν ἀργήσας, εἰς τό ἀναγινώσκειν δεχθήσεται, μένων ἀπρόκοπος, κλεψιγαμήσας δέ ἄνευ μνηστείας, παυθήσεται τῆς ὑπηρεσίας. Τό αὐτό καί ὑπηρέτης.

Διάκονος ἐν χείλεσι μιανθείς καί μέχρι τούτου ἡμαρτηκέναι ὁμολογήσας, τῆς λειτουργίας ἐπισχεθήσεται, τοῦ δέ μετέχειν τῶν ἁγιασμάτων μετά τῶν διακόνων ἀξιωθήσεται· τό δέ αὐτό καί πρεσβύτερος. Εἰ δέ τι πλέον τούτου φωραθείη τις ἡμαρτηκώς, ἐν οἵῳ ἂν ᾖ βαθμῷ, καθαιρεθήσεται.

Ὁ συνεγνωκὼς ἑκάστῳ τῶν προειρημένων ἁμαρτημάτων καί μή ὁμολογήσας, ἀλλ᾿ ἐλεγχθείς καί τοσούτου χρόνου, εἰς ὃν ὀ ἐργάτης τῶν κακῶν ἐπιτετίμηται, καί αὐτός ἔσται ἐν ἐπιτιμίῳ.