Ὁ ἐπίορκος ἐν δέκα ἔτεσιν ἀκοινώνητος ἔσται· δυσίν ἔτεσι προσκλαίων, τρισίν ἀκροώμενος, τέσσαρσιν ὑποπίπτων, ἐνιαυτόν συνεστὼς μόνον, καί τότε τῆς κοινωνίας ἀξιούμενος.
Οἱ κανόνες οὗτοι σαφεῖς εἰσιν, ἐξηγήσεως μή δεόμενοι. Περί ἐπιόρκων ἀνάγνωθι τό ιη΄ κεφ, τοῦ ιγ΄. τίτλου τοῦ παρόντος συντάγματος, καί τά ἐν ἐκείνῳ παρ᾽ ἡμῶν γραφέντα. Ὁ ἐπίορκος, δεκαετίαν∙ δύο προσκλαίων, τρεῖς ἀκροώμενος, τέσσαρας ὑποπίπτων, ἐνιαυτόν συνεστὼς, καί τότε τῆς κοινωνίας ἀξιούμενος. Σαφής. Τόν ἐπίορκον ὁ παρών κανών εἰς δέκα χρόνους ἐμποδίζει ἀπό τά Μυστήρια, καί διορίζει, δύω μέν νά προσκλαίῃ, τρεῖς δέ νά ἀκροᾶται, τέσσαρας νά ὑποπίπτῃ, ἕνα νά στέκεται μέ τούς πιστούς, καί ἔτζι νά μεταλαμβάνῃ. Ὁ ἐπίορκος δέ οὗτος πρέπει νά νοηθῇ, ὅτι χωρίς ἀνάγκην ἐπιώρκησεν.1 Ὅρα τόν Ϟδ΄ τῆς στ΄. 1Σημείωσαι ὅμως, ὅτι ὁ θεῖος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης, μαθὼν ὅτι ὁ Ἱερεύς Ζώσιμος διά ὀλίγα ὀψάρια, ὁποῦ τοῦ ἐπῆγεν ἕνας ἐπίορκος, τοῦ ἐσυγχώρησε, τοῦ γράφει, ὅτι μέ τά δῶρα δέν συγχωρεῖται ὁ τοιοῦτος ἐπίορκος, ἐάν πρῶτον δέν λάβῃ τήν ζημίαν ὁποῦ ἔπαθεν ὁ ἀντίδικος τοῦ ἐπιόρκου ἀπό τήν τοιαύτην ἐπιορκίαν του. «Οὐ γάρ τό σέ δώροις ἐξευμενισθῆναι ἀπολύει ἐκεῖνον τοῦ ἐγκλήματος, ἀλλά τοῦ ἀπολαβεῖν τά οἰκεῖα τόν ἐκ τῆς ἐπιορκίας ἀδικηθέντα» (ἐπιστ. ἀξ΄ Ζωσίμ.). Ὅθεν, ἀφ’ οὗ λάβῃ ἐκεῖνα ὁποῦ ἔχασεν ὁ ἐκ τῆς ἐπιορκίας ἀδικηθείς, τότε πρέπει νά κανονίζεται ὁ ἐπίορκος.
