Ὁ συνεγνωκὼς ἑκάστῳ τῶν προειρημένων ἁμαρτημάτων καί μή ὁμολογήσας, ἀλλ᾿ ἐλεγχθείς καί τοσούτου χρόνου, εἰς ὃν ὀ ἐργάτης τῶν κακῶν ἐπιτετίμηται, καί αὐτός ἔσται ἐν ἐπιτιμίῳ.
Εἰπὼν περί τῶν ἁμαρτημάτων πρεσβυτέρων, καί διακόνων, καί τῶν λοιπῶν ἐκκλησιαστικῶν ταγμάτων ὁ ἅγιος, νῦν καί περί τῶν συνειδότων αὐτοῖς ἁμαρτήματα διατάττεται, λέγων, ὡς ὁ συνειδὼς τισι τῶν εἰρημένων ἁμαρτήματα, καί μή ὁμολογήσας καί δῆλα θέμενος τῷ ἐπισκόπῳ αὐτά, ἀλλά συγκαλύπτων ταῦτα, ἐλεγχθείς δέ ὅτι εἰδὼς ἐσιώπα καί συνέκρυπτε ταῦτα, ἐπί τοσοῦτον χρόνον καί αὐτός ἐπιτιμηθήσεται, ἐφ’ ὅσον ὁ τήν ἁμαρτίαν πεποιηκώς. Τούς συνειδότας τισίν ἁμαρτάνουσιν οἱαδήτινα ἁμαρτήματα, καί μή ὁμολογοῦντας αὐθαιρέτως ταῦτα τοῖς ἐπισκόποις, ἀλλά συγκαλύπτοντας αὐτά, διορίζεται ὁ ἅγιος μετά ἔλεγχον πάντως νόμιμον παρομοίως τοῖς ἡμαρτηκόσι τά κακά ἐπιτιμᾶσθαι. Συνεγνωκότα δέ ἐνταῦθα μή εἴπῃς τόν ἔχοντα εἴδησιν μόνην, καί μή δυνάμενον κωλύσαι, μηδέ τόν συμβουλευσάμενον χωρίς κακοθελοῦς διαθέσεως, ἀλλά τόν συμπράξαντα, ἤ ἔχοντα εἴδησιν καί δυνάμενον κωλύσαι, καί μή κωλύσαντα. Φησί γάρ τό β΄ θέμα, τοῦ μη΄ κεφ., τοῦ ιβ΄ τίτλου, τοῦ ξ΄ βιβλίου, ὅτι ὁ γινώσκων τόν κλέπτην, κᾂν μή καταμηνύσῃ αὐτόν, οὐκ ἔστι κλέπτης∙ ὁ δέ κρύπτων τόν κλέπτην, κλέπτης ἐστί∙ καί τό β΄ θέμα, τοῦ ν΄ κεφ., τοῦ αὐτοῦ βιβλίου καί τίτλου∙ Σπουδῇ καί συμβουλῇ γίνεται κλοπή, ὅταν διά τήν ἔχθραν γίνηται τοῦ κλεπτομένου∙ ὥσπερ γάρ ἡ κλοπή, οὕτω καί ἡ σπουδή χωρίς δόλου κακοῦ οὐ γίνεται∙ καί συμβουλεύει μέν ὁ τήν κλοπήν ὑποτιθέμενος∙ σπουδἀζει δέ ὁ ὑπηρεσίαν τινά καί βοήθειαν ἐπί τῇ κλοπῇ παρεχόμενος∙ καί ξγ΄ κεφ. Ὁ δείξας τῷ φυγόντι τήν ὁδόν, οὐκ ἔστι κλέπτης∙ καί κεφ. γ΄, τοῦ στ΄ τίτλου τοῦ αὐτοῦ βιβλίου∙ Ὁ ἀδόλως συμβουλεύσας οὐκ ἐνέχεται, οὔτε ὁ παιγνικῶς∙ καί ὁ παλαιός τοῦ ια΄ κεφ., τοῦ αὐτοῦ βιβλίου καί τίτλου∙ Ἀπό μόνης γάρ συμβουλῆς, οὐ τίκτεται φούρτι. Καἱ ὁ ἱεροψάλτης δέ Δαβίδ οὐ κολάζει τόν θεωροῦντα κλέπτην ἤ μοιχόν, ἀλλά τόν συντρέχοντα, ἥτοι συμπράττοντα τῷ κλέπτῃ, καί τόν συμμμεριζόμενον, τοὐτέστι κοινοποιούμενον μετά τοῦ μοιχοῦ τό ἁμάρτημα. Ὁ γοῦν εἴδησιν μόνην ἔχων τοῦ κακοῦ, καί μη δυνάμενος κωλύσαι, καί ὁ συμβουλευσάμενος χωρίς κακοθελοῦς διαθέσεως, οὐκ ἐπιτιμηθήσονται. Ὁ δέ εἰδὼς, καί δυνάμενος κωλύσαι καί μή κωλύσας, καί ὁ κακοθελῶς συμβουλευσάμενος πολλῷ δέ πλέον ὁ συμπράξας, τιμωρηθήσεται. Σημείωσαι δέ, ὅτι πανταχοῦ ἡ ἐξομολόγησις κουφίζει τήν κόλασιν, ὁ δέ ἔλεγχος μεγαλύνει αὐτήν. Ὁ συνεγνωκὼς ἑκάστῳ, καί ἀποκρύπτων, τό ἴσον ἐπιτετίμηται. Ἐάν τις σύνοιδέ τινι ἁμαρτάνοντι ἁμάρτημα τι τῶν προειρημένων ἁμαρτημάτων, καί οὐχ ὁμολογήσει αὐτό, ἀλλ᾽ ἐλεγχθῇ τό ἁμάρτημα ἀποκρύπτων, τό αὐτό δέξεται επιτίμιον, καί ἐν τοσούτῳ χρόνω, οἷον, καί ὅσον ὁ τῶν κακῶν ἐργάτης ἐπιτετίμηται. Ἀφ’ οὗ ὁ Ἅγιος εἶπε περί ἁμαρτημάτων Πρεσβυτέρων, Διακόνων, καί τῶν λοιπῶν ἐκκλησιαστικῶν, τώρα εἰς τοῦτον τόν κανόνα λέγει, ὅτι, ὅποιος ἠξεύρει ὅτι οὗτοι πάντες ἁμαρτάνουσι, καί δέν ὁμολογήσει τοῦτο μυστικῶς εἰς τόν Ἀρχιερέα, διά νά διορθώσῃ αὐτούς, ἤ καί αὐτός δυνάμενος νά τούς ἐμποδίσῃ ἀπό τήν ἁμαρτίαν μέ μυστική ὑπόμνησιν, σκεπάζει τοῦτο, καί σιωπᾷ. Ἐάν οὗτος, λέγω, φανερωθῇ μετά ταῦτα, ὅτι ἤξευρε μέν, ἐσιώπα δέ, καί ἐσκέπαζε ταῦτα, νά κανονίζεται καί αὐτός ἐξίσου, τόσον καιρόν νά ἀπέχῃ τῆς κοινωνίας, ὅσον καιρόν ἐκανονίσθη καί ὁ τήν ἐγνωσμένην ὑπ’ αὐτοῦ ἁμαρτίαν ποιήσας. Ὅρα καί τόν κε΄ τῆς ἐν Ἀγκύρᾳ καί τήν ὑποσημείωσιν τοῦ γ΄ τοῦ Θαυματουργοῦ Γρηγορίου.
