Ὁ πόρνος ἐν ἑπτά ἔτεσιν ἀκοινώνητος ἔσται τῶν ἁγιασμάτων· δύο προσκλαίων καί δύο ἀκροώμενος καί δύο ὑποπίπτων καί ἐν ἑνί συνεστὼς μόνον, τῷ ὀγδόῳ δέ δεχθήσεται εἰς τήν κοινωνίαν.

Ἡ παρθενίαν ὁμολογήσασα καί ἐκπεσοῦσα τῆς ἐπαγγελίας, τόν χρόνον τοῦ ἐπί τῆς μοιχείας ἁμαρτήματος ἐν τῇ οἰκονομίᾳ τῆς καθ᾿ ἑαυτήν ζωῆς πληρώσει. Τό αὐτό καί ἐπί βίον μοναζόντων ἐπαγγειλαμένων καί ἐκπιπτόντων.

Ὁ κλέψας, εἰ μέν ἀφ᾿ ἑαυτοῦ μεταμεληθείς κατηγορήσει ἑαυτοῦ, ἐνιαυτόν κωλυθήσεται μόνης τῆς κοινωνίας τῶν ἁγιασμάτων· εἰ δέ ἐλεγχθείη, ἐν δυσίν ἔτεσιν, μερισθήσεται δέ αὐτῷ ὁ χρόνος εἰς ὑπόπτωσιν καί σύστασιν, καί τότε ἀξιούσθω τῆς κοινωνίας.

Ὁ τήν ἀσχημοσύνην ἐν τοῖς ἄρρεσιν ἐπιδεικνύμενος, τόν χρόνον τοῦ ἐν τῇ μοιχείᾳ παρανομοῦντος οἰκονομηθήσεται.

Ὁ ἐν ἀλόγοις τήν ἑαυτοῦ ἀσέβειαν ἐξαγορεύων, τόν αὐτόν χρόνον ἐξομολογούμενος παραφυλάξεται.

Ὁ ἐπίορκος ἐν δέκα ἔτεσιν ἀκοινώνητος ἔσται· δυσίν ἔτεσι προσκλαίων, τρισίν ἀκροώμενος, τέσσαρσιν ὑποπίπτων, ἐνιαυτόν συνεστὼς μόνον, καί τότε τῆς κοινωνίας ἀξιούμενος.

Ὁ γοητείαν ἤ φαρμακείαν ἐξαγορεύων τόν τοῦ φονέως χρόνον ἐξομολογήσεται, οὕτως οἰκονομουμένος, ὡς ὁ ἐν ἐκείνῳ τῷ ἁμαρτήματι ἑαυτόν ἐλέγξας.

Ὁ τυμβωρύχος ἐν δέκα ἔτεσιν ἀκοινώνητος ἔσται, ἐν δυσί προσκλαίων, ἐν τρισίν ἀκροώμενος, ἐν τέσσαρσιν ὑποπίπτων, ἐνιαυτόν συνεστώς, καί τότε δεχθησόμενος.

Ἡ ἀδελφομιξία τόν τοῦ φονέως χρόνον ἐξομολογήσεται.

Ἡ τῆς ἀπειρημένης συγγενείας εἰς γάμον ἀνθρώπων σύστασις, εἰ φωραθείη, ὡς ἐν ἁμαρτήμασιν ἀνθρώπων γινομένη, τά τῶν μοιχῶν ἐπιτίμια δέξεται.1 (ΠΗΔΑΛΙΟΝ)