Ὁ κλέψας, εἰ μέν ἀφ᾿ ἑαυτοῦ μεταμεληθείς κατηγορήσει ἑαυτοῦ, ἐνιαυτόν κωλυθήσεται μόνης τῆς κοινωνίας τῶν ἁγιασμάτων· εἰ δέ ἐλεγχθείη, ἐν δυσίν ἔτεσιν, μερισθήσεται δέ αὐτῷ ὁ χρόνος εἰς ὑπόπτωσιν καί σύστασιν, καί τότε ἀξιούσθω τῆς κοινωνίας.
Ὁ μέν ἐξομολογούμενος ἀγνοουμένην κλοπήν, ἐνιαυτόν τῆς τῶν ἁγίων δώρων κοινωνίας κωλύεται μόνης∙ ὁ δέ ἐλεγχθείς, ἤ ἁλούς κλέπτων, ἐπί διετίαν ἐπιτιμᾶται∙ οὔτε δέ ἐν προσκλαίοντος τόπῳ, οὔτε ἐν ἀκροωμένου σταθήσεται, ἀλλ᾽ ἐν τῷ τοῦ ὑποπίπτοντος, καί συνεστῶτος, καί ἐν τούτοις τοῖς δυσί τόποις ἡ διετία αὐτῷ μερισθήσεται∙ καί οὕτω τῆς κοινωνίας τῶν ἁγιασμάτων ἀξιωθήσεται. Οἱ θεῖοι κανόνες μετριώτερον κολάζουσι τούς ἐξομολογουμένους τά οἰκεῖα ἁμαρτήματα∙ διό καί ὁ μέγας Βασίλειος, τόν μέν ἐξομολογησάμενον ἥν ἐποιήσατο κλοπήν, διορίζεται μόνης κωλύεσθαι τῆς τῶν ἁγιασμάτων μεταλήψεως ἐφ᾽ ἕνα ἐνιαυτόν, τόν δέ κατακριθέντα ὡς κλέπτην, ἤ ἀλόντα ἐπί κλοπῇ, ἐπί διετίαν ἐπιτιμᾶσθαι∙ μήτε δέ ἐν προσκλαίοντος τόπῳ τοῦτον ἵστασθαι, μήτε ἐν ἀκροωμένου, ἀλλ᾽ ἐν τῷ τοῦ ὑποπίπτοντος, καί τῷ τοῦ συνεστῶτος, καί μετά τήν τῶν δύο χρόνων παραδρομήν, τῆς κοινωνίας τῶν ἁγιασμάτων ἀξιοῦσθαι. Καί ὁ μέν κανὼν ἐν τούτοις. Σύ δέ τόν παρόντα κανόνα εὔχου μή ἐξακούεσθαι κατά τόν ὁρισμόν τοῦ κλέπτου τόν λέγοντα∙ Κλέπτης ἐστίν ὁ παρά γνώμην τοῦ δεσπότου τό ἀλλότριον ψηλαφῶν ἐν εἰδήσει τοῦ λυπῆσαι αὐτόν∙ οὐδείς γάρ σχεδόν τῶν ἐν τῷ βίῳ τυρβαζομένων, ὡς ἑμοί δοκεῖ, τῶν ἁγιασμάτων ἀξιωθήσεται, εἰ τοῦτο δοθῇ, ὅτι καί διακονηταί μοναστηρίων, κᾂν καί εὐλαβέστατοι ὦσι, παρά γνώμην τῶν καθηγουμένων αὐτῶν ἀπό τῶν διακονιῶν αὐτῶν ἰδιοῦνταί τι μέτριον εἰς ζωάρκειαν, ἤ καί πρός ἑτέρους μετατιθέασι, καί παῖδες ἀπό τῶν γονέων ὑποσυλῶσιν∙ ἐῶ λέγειν ὑπό χεῖρα λειξουρίας καί λαθραίας ὑποκρατήσεις τῶν ἀνηκόντων τοῖς κυρίοις αὐτῶν∙ ἰλιάς γάρ εἰσί ταῦτα κακῶν, καί μεγεθύνουσι τό κακόν∙ ἀλλ᾽ ἐκφωνηθῆναι τόν κανόνα εἰς τούς ἀναιδεῖς κλέπτας. Ἀνάγνωθι καί τό ξστ΄ κεφ., τοῦ ιβ΄ τίτλου, τοῦ ξ΄ βιβλίου, λέγον∙ ὁ κλέπτης, εἰ καί μεταμεληθείς ἀποδῷ τῷ δεσπότῃ τό πρᾶγμα, οὐ παύεται εἶναι κλέπτης. Ὁ κλέψας, καί μεταγνούς ἐνιαυτόν∙ ἐλεγχθείς δέ, καί ἕτερον ἕνα. Τῷ κλέψαντι, καί μή ἀφ᾽ ἑαυτοῦ μεταμεληθέντι, καί ἥν ἐποιήσατο κλοπήν ἐξομολογησαμένῳ, ἀλλ᾽ ἐλεγχθέντι ὑπό τίνων, τό τῆς διετίας ἐπιτίμιον οὕτως αὐτῷ ἐπιμερισθήσεται∙ ὥστε ἕνα χρόνον μετά τῶν ὑποπιπτόντων ἵστασθαι, τόν δέ δεύτερον μετά τῶν πιστῶν, καί συγκοινωνεῖν αὐτοῖς τῶν εὐχῶν∙ καί οὕτω μετά τήν τῆς διετίας παραδρομήν ἀξιοῦσθαι τῆς κοινωνίας. Ὁ παρών κανών, τόν μέν κλέψαντα, καί ἀφ’ ἑαυτοῦ ἐξομολογηθέντα, καί μετανοήσαντα, ἕνα μόνον χρόνον ἐμποδίζει ἀπό τήν κοινωνίαν. Τόν δέ φανερωθέντα ἀπό ἄλλους, ἤ πιασθέντα ἐπάνω εἰς τήν κλεψίαν, ἕναν χρόνον κανονίζει νά ὑποπίπτῃ, καί ἄλλον ἕνα νά στέκεται μέ τούς πιστούς, καί οὕτω νά μεταλαμβάνῃ. Ὅρα καί τόν γ΄ Γρηγορίου Νεοκαισαρείας.
