Περί τοῦ δεῖν κατά τόν ἐκκλησιαστικόν κανόνα, τούς ἐλευθέρως1 (ΠΗΔΑΛΙΟΝ) καί νομίμως συναφθέντας δευτέροις γάμοις, μή λαθρογαμίαν ποιήσαντας, ὀλίγου χρόνου παρελθόντος, καί σχολάσαντας, ταῖς προσευχαῖς καί νηστείαις, κατά συγγνώμην ἀποδίδοσθαι αὐτοῖς τήν κοινωνίαν ὡρίσαμεν.
Περί τοῦ τούς ἐξαμαρτάνοντας ἐν διαφόροις πταίσματι, καί προσκαρτεροῦντας τῇ προσευχῇ τῆς ἐξομολογήσεως καί μετανοίας, καί τήν ἀποστροφήν τῶν κακῶν τελείαν ποιούμενους, κατά τήν ἀναλογίαν τοῦ πταίσματος, καιροῦ μετανοίας δοθέντος τοῖς τοιούτοις, διά τούς οἰκτιρμούς καί τήν ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ προσάγεσθαι τῇ κοινωνίᾳ.
Περί τοῦ μή δεῖν προσφάτως φωτισθέντα προσάγεσθαι ἐν τάγματι ἱερατικῷ.
Περί τοῦ μή δεῖν ἱερατικούς δανείζειν, καί τόκους, καί τάς λεγόμενος ἡμιολίας λαμβάνειν.
Περί τοῦ μή δεῖν τάς χειροτονίας ἐπί παρουσίᾳ ἀκροωμένων γίνεσθαι.
Περί τοῦ μή συγχωρεῖν τοῖς αἱρετικοῖς εἰσιέναι εἰς τόν οἶκον τοῦ Θεοῦ, ἐπιμένοντας τῇ αἱρέσει.
Περί τοῦ τούς ἐκ τῶν αἱρέσεων, τοὐτέστι Ναυατιανῶν, ἤτοι Φωτεινιανῶν, ἤ Τεσσαρεσκαιδεκατιτῶν, ἐπιστρεφόμενους, εἴτε κατηχουμένους, εἴτε πιστούς τούς παρ᾽ ἐκείνοις, μή προσδέχεσθαι, πρίν ἀναθεματίσωσι πᾶσαν αἵρεσιν, ἐξαιρέτως δέ ἐν ᾗ κατείχοντο· καί τότε λοιπόν τούς λεγομένους παρ᾽ αὐτοῖς πιστούς, ἐκμαθάνοντας τά τῆς πίστεως σύμβολα, χρισθέντας τε τῷ ἁγίῳ χρίσματι, οὕτω…
Περί τοῦ τούς ἀπό τῆς αἱρέσεως τῶν λεγομένων Φρυγῶν ἐπιστρέφοντας, εἰ καί ἐν κλήρῳ νομιζομένῳ παρ᾽ αὐτοῖς τυγχάνοιεν, εἰ καί μέγιστοι λέγοιντο, τούς τοιούτους μετά πάσης ἐπιμελείας κατηχεῖσθαί τε καί βαπτίζεσθαι ὑπό τῶν τῆς ἐκκλησίας ἐπισκόπων τε καί πρεσβυτέρων.
Περί τοῦ μή συγχωρεῖν εἰς τά κοιμητήρια, ἤ εἰς τά λεγόμενα μαρτύρια πάντων τῶν αἱρετικῶν ἀπιέναι τούς τῆς ἐκκλησίας, εὐχῆς ἤ θεραπείας ἕνεκα· ἀλλά τούς τοιούτους, ἐάν ὦσι πιστοί, ἀκοινωνήτους γίνεσθαι μέχρι τινός. Μετανοοῦντας δέ, καί ἐξομολογουμένους, ἐσφάλθαι, παραδέχεσθαι.
Περί τοῦ μή δεῖν τούς τῆς ἐκκλησίας ἀδιαφόρως πρός γάμου κοινωνίαν συνάπτειν τά ἑαυτῶν παιδία αἱρετικοῖς.
