Εἴ τις χριστιανός ἔλαιον ἀπενέγκοι εἰς ἱερόν ἐθνῶν, ἤ εἰς συναγωγήν Ἰουδαίων, ἐν ταῖς ἑορταῖς αὐτῶν, ἤ λύχνους ἅπτοι, ἀφοριζέσθω.

Εἴ τις κληρικός, ἤ λαϊκός, ἀπό τῆς ἁγίας ἐκκλησίας ἀφέληται κηρόν, ἤ ἔλαιον, ἀφοριζέσθω, καί τό ἐπίπεμπτον προστιθέτω μεθ᾿ οὗ ἔλαβεν.

Σκεῦος χρυσοῦν ἤ ἀργυροῦν ἁγιασθέν, ἤ ὀθόνην, μηδείς ἔτι εἰς οἰκείαν χρῆσιν σφετεριζέσθω· παράνομον γάρ. Εἰ δέ τις φωραθείη, ἐπιτιμάσθω ἀφορισμῷ.

Ἐπίσκοπον κατηγορηθέντα ἐπί τινι παρά ἀξιοπίστων ἀνθρώπων, καλεῖσθαι αὐτόν ἀναγκαῖον ὑπό ἐπισκόπων· κᾂν μέν ἀπαντήσῃ, καί ὁμολογήσῃ, ἤ ἐλεγχθείη, ὁριζέσθω τό ἐπιτίμιον. Ἐάν δέ καλούμενος μή ὑπακούσῃ, καλείσθω καί δεύτερον, ἀποστελλομένων ἐπ᾿ αὐτόν δύο ἐπισκόπων. Ἐάν δέ καί οὕτω μή ὑπακούσῃ, καλείσθω καί τρίτον, δυό πάλιν ἐπισκόπων ἀποστελλομένων πρός αὐτόν.…

Εἰς μαρτυρίαν τήν κατά ἐπισκόπου αἱρετικόν μή προσδέχεσθαι, ἀλλά μηδέ πιστόν ἕνα μόνον. Ἐπί στόματος γάρ δύο, ἤ τριῶν μαρτύρων, σταθήσεται πᾶν ῥῆμα.

Ὅτι οὐ χρή ἐπίσκοπον τῷ ἀδελφῷ, ἤ τῷ υἱῷ, ἤ ἑτέρῳ συγγενεῖ χαριζόμενον, εἰς τό ἀξίωμα τῆς ἐπισκοπῆς χειροτονεῖν ὃν βούλεται· κληρονόμους γάρ τῆς ἐπισκοπῆς ποιεῖσθαι οὐ δίκαιον, τά τοῦ Θεοῦ χαριζόμενον πάθει ἀνθρωπίνῳ· οὐ γάρ τήν τοῦ Θεοῦ ἐκκλησίαν ὑπό κληρονόμους ὀφείλει τιθέναι. Εἰ δέ τις τοῦτο ποιήσει, ἄκυρος…

Εἴ τις ἀνάπηρος ᾖ τόν ὀφθαλμόν, ἤ τό σκέλος πεπληγμένος, ἄξιος δέ ἐστιν ἐπισκοπῆς, γινέσθω· οὐ γάρ λώβη σώματος αὐτόν μιαίνει, ἀλλά ψυχῆς μολυσμός.

Κωφός δέ ὤν, καί τυφλός, μή γινέσθω ἐπίσκοπος· οὐχ ὡς μεμιασμένος, ἀλλ᾿ ἵνα μή τά ἐκκλησιαστικά παρεμποδίζοιτο.

Ἐάν τις δαίμονα ἔχῃ, κληρικός μή γινέσθω, ἀλλά μηδέ τοῖς πιστοῖς συνευχέσθω· καθαρισθείς δέ, προσδεχέσθω, καί, ἐάν ᾖ ἄξιος, γινέσθω.

Τόν ἐξ ἐθνικοῦ βίου προσελθόντα, καί βαπτισθέντα, ἤ ἐκ φαύλης διαγωγῆς, οὐ δίκαιόν ἐστι πάραυτα προχειρίζεσθαι ἐπίσκοπον· ἄδικον γάρ, τόν μηδέπω πεῖραν ἐπιδειξάμενον, ἑτέρων εἶναι διδάσκαλον· εἰμή που κατά θείαν χάριν τοῦτο γένηται.