Τούς δέ ἐν τῷ πεδίῳ εὑρόντας τι ἤ ἐν ταῖς ἑαυτῶν οἰκίαις, καταλειφθέν ὑπό τῶν βαρβάρων, ἐάν μέν κατηγορηθέντες ἐλεγχθῶσιν, ὁμοίως ἐν τοῖς ὑποπίπτουσιν, ἐάν δέ ἑαυτούς ἐξείπωσι καί ἀποδῶσι, καί τῆς εὐχῆς ἀξιῶσαι.
Οἱ βάρβαροι λεηλατοῦντες τήν χώραν, ἥρπαζον πράγματα, καί ἤ κρείττοσι μετά ταῦτα ἐντυγχάνοντες, ἤ διά βάρος μή δυνάμενοι φέρειν ὅσα ἥρπασαν, τά μέν ἐν τῷ πεδίῳ ἐῤῥιπτον, τά δέ καί ἐν οἰκίαις τινῶν, ἐν αἷς ἴσως καλλίονα εὕρισκον. Ὅσοι γοῦν, φησίν, εὗρόν τινα ἐν τῷ πεδίῳ, ἤ ἐν ταῖς ἑαυτῶν οἰκίαις, οὗτοι, ἐάν μέν κατηγορηθῶσι καί ἐλεγχθῶσι, ταττέσθωσαν ἐν τοῖς ὑποπίπτουσιν, ἐάν δέ ἑαυτούς προσαγγείλωσι καί ἀποδῶσιν ἃ εὗρον, καί τῆς εὐχῆς ἀξιούσθωσαν, ἤγουν μέχρι τέλους τῆς εὐχῆς συνεστηκέτωσαν τοῖς πιστοῖς, μόνης τῆς ἁγίας μεταλήψεως κωλυόμενοι∙ ἤγουν μέχρις ἂν μετάνοιαν ἐπιδείξωνται, καί ταύτης ἀξιωθῶσιν. Εἴρηται ὄπισθεν περί τῶν λεγόντων εὑρεῖν ἀνεπιμέλητα τά τῶν αἰχμαλωτισθέντων πράγματα, καί ἰδιώσασθαι αὐτά. Καί νῦν δέ διορίζεται ὁ ἅγιος, τούς ἐν ταῖς οἰκίαις τῶν αἰχμαλωτισθέντων εὑρόντας πράγματα, ὡς μή παρά τῶν βαρβάρων ἀφαιρεθέντα, ἤ καί κατά τάς ὁδούς ῥιφθέντα διά τό βάρος τυχόν, ἀποκαθιστῶντας μέν εὐγνωμόνως τά εὑρεθέντα, εἰς τόν τόπον ἵστασθαι τόν τέλειον μετά τῶν πιστῶν∙ εἰ δέ καταδικασθῶσι, τάττεσθαι σύν τοῖς ὑποπίπτουσιν, ἤγουν ἐξέρχεσθαι μετά τῶν κατηχουμένων. Τούτων οὕτως ἐχόντων, εἴποι τις, ὡς τό οὕτω κολάζεσθαι τούς ἀναμένοντας καταδίκην χάριν ἀντιστροφῆς τοῦ εὑρέματος, δικαιότατόν ἐστιν, ὅτε καί τῇ περί κλοπῆς ἀγωγῇ ἐνέχονται, κατά τόν νόμον τόν λέγοντα, Κλέπτης ἐστίν ὁ τό ἀλλότριον πρᾶγμα ψηλαφῶν παρά γνώμην τοῦ δεσπότου, ἐν εἰδήσει τοῦ λυπῆσαι αὐτόν∙ τό δέ συνίστασθαι τοῖς πιστοῖς καί μόνον, μή ἀξιοῦσθαι δέ καί τῶν ἁγιασμάτων, τόν προσαγγείλαντα ἑαυτόν καί εὐγνωμόνως δόντα τό εὕρεμα, καινόν ἐστίν∙ ἄξιος γάρ μᾶλλον εὐχαριστίας ἐστίν, ὡς τό πρᾶγμα τοῦ αἰχμαλωτισθέντος φυλάξας, καί ἀποκαταστήσας αὐτό∙ διό καί λέγουσί τινες συνέπεσθαι τῇ μετά τῶν πιστῶν συστάσει καί τήν τῶν ἁγιασμάτων μέθεξιν σιωπηρῶς. *Στο Πηδάλιο, ο 9ος κανόνας αντιστοιχεί στον 10ο κανόνα (αρίθμηση Πηδαλίου). Ερμηνεία. Οἱ Βάρβαροι λεηλατοῦντες τήν χώραν, καί τά πράγματα τῶν Χριστιανῶν βαστάζοντες, ἐάν εὕρισκον μετά ταῦτα ἄλλα καλήτερα, ἤ καί διά βάρος, μήν ἠμποροῦντες νά βαστάζουν ὅσα ἥρπαζαν, τά ἄφιναν, ἤ ἔξω εἰς τόν κάμπον, ἤ μέσα εἰς τά ὀσπήτια, ὅπου τυχόν εὕρισκον τά καλήτερα. Διορίζει λοιπόν ὁ παρών κανών, ὅτι ὅσοι εὑρῆκαν τοιαῦτα πράγματα τῶν ἀδελφῶν τους ἀφεθέντα ἀπό τούς Βαρβάρους εἰς τόν κάμπον, ἤ μέσα εἰς τά ἐδικά των ὀσπήτια, εἰ μέν τά κρατήσουν, καί ἔπειτα φανερωθοῦν, νά στέκωνται μέ τούς ὑποπίπτοντας. Εἰ δέ αὐτοί ἀπό λόγου των τά φανερώσουν, καί τά δώσουν ὀπίσω, νά στέκουν καί νά συμπροσεύχωνται μέ τούς ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ μέχρι τέλους προσευχομένους πιστούς. Ἕως οὗ δηλαδή μετάνοιαν ἐπιδείξαντες, τῆς κοινωνίας ἀξιωθῶσιν. Ὅρα καί τόν γ΄ τοῦ αὐτοῦ, καί τήν Ἰχνογραφίαν τοῦ ναοῦ.
