Εἴ τις παρθενεύοι ἤ ἐγκρατεύοιτο, ὡς ἂν βδελυκτῶν τῶν γάμων1 (ΠΗΔΑΛΙΟΝ) ἀναχωρήσας, καί μή δι᾽ αὐτό τό καλόν καί ἅγιον τῆς παρθενίας, ἀνάθεμα ἔστω.
Κάλλιστον μέν ἡ παρθενία, καλόν δέ καί ἡ σωφροσύνη∙ ἀλλ’ εἰ δι’ αὐτό τό καλόν γίνοιντο, καί διά τόν ἐξ αὐτῶν ἁγιασμόν. Εἰ δέ τις παρθενεύοι, τόν γάμον ὡς ἀκάθαρτον βδελυττόμενος, καί σωφρονεῖ, καί ἐγκρατεύεται μίξεως ἀπεχόμενος τοῦ γάμου, ὥς τινος τάχα μιάσματος, οὗτος ἀναθέματος τῷ κανόνι κέκριται ἄξιος. Περί τῶν ἀποστρεφομένων τόν νόμιμον γάμον, μή δι’ ἀρετήν καί εὐλάβειαν, ἐγράψαμεν ἐν τῷ πρώτῳ κανόνι, καί ἀνάγνωθι ταῦτα. Καί ὁ μή διά τό καλόν παρθενεύων, ἀλλά διά τό τόν γάμον βδελύττεσθαι, εἴη ἀνάθεμα. Καλόν μέν εἶναι ἡ παρθενία, καί σωφροσύνη, ἀλλ’ ὅταν γίνωνται δι’ αὐτό τό καλόν, καί διά τόν ἐξ αὐτῶν ἁγιασμόν. Ἀνίσως δέ τινας, ὄχι διά τοῦτο παρθενεύῃ καί σωφρονῇ, ἀλλά διατί συγχαίνεται τόν γάμον ὡς ἀκάθαρτον καί μεμολυσμένον, ὁποῖοι ἦσαν οἱ Εὐσταθιανοί, οὗτος ἀναθεματίζεται ἀπό τόν παρόντα κανόνα. Ὅρα καί τόν ε΄ καί να΄ Ἀποστολ. 1Ἐν ἄλλοις, ὡς ἂν βδελυκτῶν τῶν γάμων. (σημ.: στο Πηδάλιο αντί της λέξεως «ὡς ἂν βδελυκτῶν τῶν γάμων» υπάρχει η λέξη «ὡς ἂν βδελυττόμενος τόν γάμον», εξ ού και η συγκεκριμένη παραπομπή.
