Πάντας τούς εἰσιόντας πιστούς, καί τῶν γραφῶν ἀκούοντας, μή παραμένοντας δέ τῇ προσευχῇ καί τῇ ἁγίᾳ μεταλήψει, ὡς ἀταξίαν ἐμποιοῦντας τῇ ἐκκλησίᾳ ἀφορίζεσθαι χρή.
Πάντας ὁ παρών κανών ἀπαιτεῖ, τῆς ἁγίας ἐπιτελουμένης θυσίας, μέχρι τέλους προσκαρτερεῖν τῇ προσευχῇ, καί τῇ ἁγίᾳ μεταλήψει∙ καί οἱ λαϊκοί γάρ συνεχῶς μεταλαμβάνειν τότε ἀπῃτοῦντο∙ κανών γάρ ἐστι τῆς ἐν Σαρδικῇ συνόδου, καί τῆς ἐν τῷ Τρούλλῳ ἕτερος, καί ἄλλος τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ, ὡς, εἴ τις ἐπί τρεῖς κυριακάς παρών μή μεταλάβοι, ἀφοριζέσθω. Διό καί ὁ παρών κανών τούς μή παραμένοντας, ὡς τήν τάξιν συγχέοντας, ἀφορίζει∙ καί ὁ δεύτερος κανών τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ συνόδου περί τούτου φησίν. Ὁ τοῦ παρόντος κανόνος διορισμός δριμύτατός ἐστιν∙ ἀφορίζει γάρ τούς ἐκκλησιάζοντας καί μή παραμένοντας μέχρι τέλους, μηδέ μεταλαμβάνοντας. Καί ἄλλοι δέ κανόνες παρομοίως διορίζονται, πάντας ἑτοίμους εἶναι καί ἀξίους τῆς μεταλήψεως, καί τούς ἐπί τρισί κυριακαῖς μή μεταλαμβάνοντας ἀφορίζουσιν. Ἀφορίσεις τόν τῇ εὐχῇ καί τῇ μεταλήψει μή παραμένοντα. Τόν μή μέχρι τέλους προσκαρτεροῦντα τῇ ἐκκλησίᾳ, ἀλλ’ ἔτι τῆς ἁγίας λειτουργίας τελουμένης τῆς ἐκκλησίας ἐξερχόμενον, ὡς ἀταξίαν ἐμποιοῦντα τῇ ἐκκλησίᾳ ἀφορίζεσθαι χρή. Καί οἱ δύω ἐξηγηταί τῶν ἱερῶν Κανόνων, ὁ Ζωναρᾶς, λέγω, καί ὁ Βαλσαμών ἑρμηνεύοντες τόν παρόντα Ἀποστολικόν κανόνα, συμφώνως λέγουσιν ὅτι, ὅσοι Χριστιανοί ἐμβαίνουσιν εἰς τήν Ἐκκλησίαν, ὅταν ἐπιτελῆται ἡ θεία λειτουργία, καί ἀκούουσιν μέν τάς θείας γραφάς, δέν προσμένουσι δέ μέχρι τέλους, μήτε μεταλαμβάνουν, αὐτοί πρέπει νά ἀφορίζωνται, ὡσάν ὁποῦ προξενοῦσιν ἀταξίαν εἰς τήν Ἐκκλησίαν. Καί ὁ μέν Ζωναρᾶς αὐτολεξεί, «πάντας ὁ παρών Κανών ἀπαιτεῖ, τῆς ἁγίας ἐπιτελουμένης θυσίας, μέχρι τέλους προσκαρτερεῖν τῇ εὐχῇ καί τῇ ἁγίᾳ μεταλήψει. Καί οἱ λαϊκοί γάρ συνεχῶς μεταλαμβάνειν τότε ἀπῃτοῦντο». Ὁ δέ Βαλσαμών «Ὁ τοῦ παρόντος Κανόνος διορισμός δριμύτατός ἐστιν. Ἀφορίζει γάρ τούς ἐκκλησιάζοντας, καί μή παραμένοντας μέχρι τέλους, μηδέ μεταλαμβάνοντας».1 1Συνέχειαν τῆς θείας μεταλήψεως διδάσκει ὁ παρών Κανών. Εἰ δέ καί ὁ Βαλσαμών, εἰς τόν η΄ Ἀποστολικόν λέγει ὅτι, εἶναι ἀδύνατον νά μεταλαμβάνουν οἱ Χριστιανοί καθ’ ἑκάστην∙ ἰδού ὁποῦ ἐπιστομίζεται ἀπό τόν παρόντα κανόνα, καί ἄκων ὁμολογεῖ πῶς εἶναι δριμύτατος, διά τί ἀφορίζει τούς φεύγοντας καί μή μεταλαμβάνοντας. Πῶς γάρ οἱ θεῖοι Ἀπόστολοι ἤθελαν νά νομοθετήσουν πρᾶγμα ἀδύνατον; ἔπειτα ὁ κανὼν δέν λέγει καθ’ ἑκάστην. Ἀλλά τούς μή παραμένοντας τῇ ἁγίᾳ μεταλήψει, ὅταν δηλαδή τελῆται ἡ θεία λειτουργία. Τούς δέ παρεξηγοῦντας τόν κανόνα, καί λέγοντας ὅτι ἀφορίζει τούς μή καρτεροῦντας εἰς τήν λειτουργίαν, ἕως οὗ νά μεταλάβωσιν οἱ ἄξιοι, ἐπιστομίζει Ματθαῖος ὁ Βλάσταρις στοιχείῳ α΄ κεφ. κε΄ λέγων «ἐγὼ νομίζω, ὅτι οἱ παλαιοί Χριστιανοί, καθὼς ἐσπούδαζον νά πιστεύωσιν ὀρθά, παρομοίως ἐσπούδαζον καί νά πολιτεύωνται ὀρθά. Διά τοῦτο καί πολλά καλά ἔθιμα ὁποῦ ἀναφέρουσιν οἱ θεῖοι κανόνες, συνηθιζόμενα εἰς τούς τότε καιρούς, αὐτά τώρα εἰς τούς ἰδικούς μας καιρούς εἶναι ἀλλοιότικα καί διαφορετικά. Τόσον μᾶς ἐκατάστησεν ἡ διεστραμμένη καί ἀμελημένη ζωή ὁποῦ ζῶμεν, ὥστε οὐδέ νά πιστεύωμεν ἂν κᾀμμίαν φοράν οἱ Χριστιανοί ἔφθασαν εἰς τόσην ἀρετήν, ὁποῦ νά μεταλαμβάνουν συνεχῶς εἰς κάθε λειτουργίαν ὁποῦ ἐγίνετο.
