Ὅσοι δέ μή μόνον ἀπέστησαν, ἀλλά καί ἐπανέστησαν, καί ἠνάγκασαν ἀδελφούς, καί αἴτιοι ἐγένοντο τοῦ ἀναγκασθῆναι, οὗτοι ἔτη μέν τρία, τόν τῆς ἀκροάσεως δεξάσθωσαν τόπον, ἐν δέ ἄλλῃ ἑξαετίᾳ τόν τῆς ὑποπτώσεως· ἄλλον δέ ἐνιαυτόν κοινωνησάτωσαν χωρίς προσφορᾶς, ἵνα τήν δεκαετίαν πληρώσαντες, τοῦ τελείου μετάσχωσιν· ἐν μέν τοι τούτῳ τῷ χρόνῳ, καί τόν ἄλλον αὐτῶν ἐπιτηρεῖσθαι βίον.
Εἰ δέ τινες οὐ μόνον ἀπέστησαν τῆς εἰς τόν Κύριον πίστεως, ἀλλά καί ἐπανέστησαν, ἀντί τοῦ, κατ’ αὐτῆς ἐγένοντο, καί ἠνάγκασαν ἀδελφούς θύσαι, ἤ καί αἴτιοι ἐγένοντο ἀναγκασθῆναι αὐτούς, οἷον φυγόντας καί κρυπτομένους, καταμεμηνυκότες αὐτούς, ἤ ἀγνοουμένους ὅτι Χριστιανοί εἰσι, δήλους αὐτούς θέμενοι τοῖς διώκταις, τούς τοιούτους ᾠκονόμησαν οἱ Πατέρες, τρία μέν ἔτη ἐν ἀκροάσει πληρῶσαι, ἐκτός τοῦ ναοῦ ἱσταμένους ἐν τῷ προνάῳ∙ ἓξ δέ ἄλλα ἐν ὑποπτώσει διαγαγεῖν, καί ἐνιαυτόν ἕτερον κοινωνῆσαι τῶν εὐχῶν τοῖς πιστοῖς, καί μετά τήν δεκαετίαν ταύτην μετασχεῖν τοῦ τελείου. Ἐν δέ τῷ χρόνῳ τούτῳ, τῆς μετανοίας αὐτῶν δηλονότι, φασί, χρή καί τόν ἄλλον αὐτῶν ἐπιτηρεῖσθαι βίον∙ εἰ γάρ ἀμελῶς ἤ καί πλημμελῶς διαγνῶσθι ζῶντες, ἐπιταθήσεται ὁ χρόνος τῶν ἐπιτιμίων αὐτοῖς. Τοσοῦτον τινες ἐδειλάνδρησαν πιστοί διά τάς βασάνους, καί ἀπέστησαν ἐκ τῶν ὀρθοδόξων, ὡς καί χωρῆσαι κατά τούτων, ποτέ μέν ἀναγκάζοντες αὐτούς φρονῆσαι τά τῶν τυράννων, ποτέ δέ καί καταμηνύοντες κρυπτομένους∙ τούτους γοῦν ἐπί δεκαετίαν ἐπιτιμᾶσθαι οἱ ἅγιοι Πατέρες διωρίσαντο. Μή εἴπῃς δέ τούς ῥηθέντας πιστούς οὕτως ἁπαλλοτριωθῆναι τῆς πίστεως τῶν Χριστιανῶν, ὡς καί γενέσθαι ἀπίστους, καί διώκειν τούς ὀρθοδόξους∙ τούς τοιούτους γάρ ἀλλοτρόπως ἡ ἐκκλησία δέχεται, ὥσπερ καί τούς ἐκ γενετῆς ἀπίστους, μᾶλλον δέ καί μετά πλείονος ἐξετάσεως∙ ἀλλ’ εἰπέ αὐτούς φρονεῖν μέν καί εἰσέτι τά τῶν ὀρθοδόξων, διά δέ τάς βασάνους ταχέως ἐνδοῦναι, καί κατά σκῆψιν ὑποκρίνεσθαι τά τῶν κακοδόξων∙ ὥστε τούς βλέποντας αἱρετικούς μή σκανδαλίζεσθαι, ἀλλά συντίθεσθαι παρομοίως τούτοις, καί αὐτούς πιστεύειν. Διά γάρ τοῦτο, καί ἐπιτιμίοις καθυποβάλλονται, καί οὐ δέχονται ὡς οἱ εἰδωλολάτραι καί οἱ ἄπιστοι. Ὁ μή μόνον ἐθελουσίως τεθυκώς, ἀλλά καί ἕτερον ἀναγκάσας, δεκαετίαν ὑποπιπτέτω. Οὗτος, ὡς καί ἑαυτόν ἀπολέσας, καί ἑτέρους συνωθήσας, καί βιάσας εἰς τήν ἀπώλειαν, εἰ ὑποστρέψει, ἐπί τριετίαν μέν ἔστω μετά τῶν ἀκροωμένων, ἐν δέ ἄλλῃ ἑξαετίᾳ, μετά τῶν ὑποπιπτόντων∙ ἐπί δέ ἕτερον ἕνα ἐνιαυτόν, μετά τῶν συνισταμένων, καί κοινωνείτω, μέχρι τέλους τῆς θείας μυσταγωγίας, τῶν εὐχῶν μετά τῶν πιστῶν∙ καί οὕτω τοῦ δεκαετοῦς χρόνου παραῤῥυέντος, μετασχέτω τῆς τελειώσεως, καί τῶν θείων ἁγιασμάτων ἀξιωθήτω∙ ἐάν μέντοι καί ὁ ἄλλος αὐτοῦ βίος ἐπιτηρούμενος οὐκ ἀπείργῃ τοῦτον τῆς θείας μεταλήψεως. Ὅσοι δέ τοσοῦτον ἐφοβήθησαν τάς βασάνους, ὥστε ὁποῦ ὄχι μόνον αὐτοί ἀρνήθηκαν τήν πίστιν τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί κατ’ ἐπάνω των ἄλλων πιστῶν ἐσηκώθησαν, καί ἤ αὐτοί οἱ ἴδιοι τούς ἀνάγκασαν νά θυσιάσουν, καί νά ἀρνηθοῦν, ἤ αἴτιοι ἔγιναν νά τούς ἀναγκάσουν οἱ ἄλλοι διῶκται, τυχόν διά τί τούς ἐφανέρωσαν πῶς ἦτον κρυμμένοι, ἤ φευγάτοι, ἤ ἀγνοούμενοι Χριστιανοί. Οὗτοι, λέγω, προστάζει ὁ παρών Κανών, τρεῖς χρόνους νά ἀκροάζωνται τάς γραφάς. Ἕξ νά ὑποπίπτουν. Ἕνα νά στέκωνται μέ τούς πιστούς, καί, τελειωθέντων τῶν δέκα χρόνων, τότε νά μεταλαμβάνουν τά θεῖα μυστήρια. Ἐν τῷ μεταξύ δέ τῶν χρόνων τούτων πρέπει νά ἐξετάζεται ἀπό τόν Ἀρχιερέα, ἤ Πνευματικόν, καί ἡ ἄλλη ζωή αὐτῶν, καί ἐάν ἀμελῶς καί κακῶς ζῶσι, νά περισσεύωνται εἰς αὐτούς οἱ χρόνοι τοῦ ἐπιτιμίου.
