Τοῖς δέ κομψοῖς Ἐγκρατίταις πρός τό σεμνόν αὐτῶν πρόβλημα, διά τί καί ἡμεῖς οὐχί πάντα ἐσθίομεν, ἐκεῖνο λεγέσθω, ὅτι καί τά περιττώματα ἡμῶν βδελυσσόμεθα. Κατά μέν γάρ τήν ἀξίαν, λάχανα χόρτου ἡμῖν ἐστι τά κρέα, κατά δέ τήν τῶν συμφερόντων διάκρισιν, ὡς καί ἐν λαχάνοις τό βλαβερόν τοῦ καταλλήλου χωρίζομεν, οὕτω καί ἐν τοῖς κρέασι τοῦ χρησίμου τό βλαβερόν διακρίνομεν. Ἐπεί λάχανόν ἐστι καί τό κώνειον, ὥσπερ κρέας ἐστί καί τό γύπειον· ἀλλ᾿ ὅμως, οὔτε ὑοσκύαμον φάγοι, ἄν τις νοῦν ἔχων,1 (ΠΗΔΑΛΙΟΝ) οὔτε κυνός ἅψαιτο, μή μεγάλης ἀνάγκης κατεπειγούσης· ὥστε2 (ΠΗΔΑΛΙΟΝ) ὁ φαγὼν οὐκ ἠνόμησε.


ΒΑΛΣΑΜΩΝ: Οἱ Ἐγκρατῖται, ὡς τάχα μετιόντες ἐγκράτειαν, ἐβδελύσσοντο τό σαρκοφαγεῖν∙ καί ἀκούοντες μή καλῶς ποιεῖν, ἀντεπῆγον τοῖς ὀρθοδόξοις, ὅτι καί ὑμεῖς ἔνια τῶν βρωμάτων βδελύττεσθε, διό καί ἀπέχεσθε αὐτῶν. Πρός τοῦτο οὖν ὁ ἅγιος λέγει, ὅτι οὐ θαυμαστόν εἴ τινων ἀπεχόμεθα, ἤ βδελυσσόμεθα αὐτά, ὅτι καί τά περιττώματα ἡμῶν βδελυττόμεθα, καίτοι ἐκ τῆς οὐσίας ὄντα τῆς ἡμετέρας σαρκός∙ περιττώματα δ᾽ εἰσί τά οὖρα, τά σκύβαλα, οἱ χυμοί, τά διά στόματος καί ῥινῶν κενούμενα ὑγρά, καί ὅσα τοιαῦτα. Ὥς οὖν ἐκεῖνα ἐκτρεπόμεθα, οὕτω καί τινα τῶν βρωμάτων οὐ προσιέμεθα. Πάντα μέν γάρ λάχανα χόρτου τά κρέα ἡμῖν λογίζονται, κατά τό, Φάγεσθε πάντα ὡς λάχανα χόρτου∙ διακρίνοντες δέ καί χωρίζοντες τό βλαβερόν χρώμεθα τῷ μή βλάπτοντι. Καί ὥσπερ ἐν τοῖς λαχάνοις λάχανόν ἔστι καί τό κώνειον, καί ὁ ὑοσκύαμος, ἀλλά βλαβερά ὄντα φεύγομεν αὐτά, οὕτω καί ἐν τοῖς κρέασι, κρέας ἐστί καί τό γύπειον, καί τό τοῦ κυνός, ἀλλ᾽ οὐκ ἄν τις γεύσαιτο κυνός, εἰ μιή σφόδρα λιμώττει, ὁ δέ γευσάμενος ἐκ βίας, οὐκ ἠνόμησεν.

ΣΥΝΩΨ: Ὤσπερ ἐν λαχάνοις οὕτω καί ἐν κρέασι, τοῦ χρησίμου τό βλαβερόν διακρίνομεν. Λάχανον τό κώνειον, κρέας καί τό γύπειον∙ ὅμως ὑοσκύαμον οὐκ ἄν τις φάγοι, οὐδέ κυνός ἅψαιτο μή σύν ἀνάγκῃ∙ ὡς ὅ γε φαγών ούκ ἠνόμησεν.

ΠΗΔΑΛΙΟΝ: Τοῦτον τόν κανόνα σχεδόν αὐτολεξεί ἑρμηνεύσαμεν εἰς τήν ἑρμηνείαν τοῦ να΄ Ἀποστολικοῦ, καί ὅρα τήν ἑρμηνείαν αὐτοῦ ἐκεῖ. Περί δέ τῶν Ἐγκρατευτῶν, ἤ Ἐγκρατικῶν, ὅρα εἰς τάς ὑποσημειώσεις τοῦ Ϟε΄ τῆς στ΄.

1Ὁ γάρ φαγὼν τό κώνειον ἀποθνῄσκει. Ὁ δέ τό ὑοσκύαμον, παραφρονεῖ, κατά τούς βοτανικούς Ἰατρούς.2Ὡς ὅ γε φαγών, ἐν ἄλλοις.