Οἰκέτας εἰς κλῆρον προχειρίζεσθαι ἄνευ τῆς τῶν δεσποτῶν γνώμης οὐκ ἐπιτρέπομεν, ἐπί λύπῃ τῶν δεσποτῶν τῶν κεκτημένων· οἴκων γάρ ἀνατροπήν τό τοιοῦτον ἐργάζεται. Εἰ δέ ποτε καί ἄξιος φανείη οἰκέτης πρός χειροτονίαν βαθμοῦ, οἷος καί ὁ ἡμέτερος Ὀνήσιμος ἐφάνη, καί συγχωρήσωσιν οἱ δεσπόται, καί ἐλευθερώσωσι, καί τοῦ οἴκου ἐξαποστείλωσι, γινέσθω.
Τά ἐμποιοῦντα σκάνδαλά τισι, φεύγειν δεῖ τούς πιστούς∙ αἴτιον δέ σκανδάλου, καί λύπης, τό τόν ἀλλότριον δοῦλον παρά γνώμην τοῦ δεσπότου κληροῦσθαι. Διό καί κωλύει τοῦτο ὁ κανών, ὡς οἴκους ὅλους ἀνατρέπον. Ἴσως γάρ διοικητής ἄν εἴη τοῦ οἴκου τοῦ δεσπότου αὐτοῦ ὁ δοῦλος ἐκεῖνος, ἤ ἐργαστηρίου δεσποτικοῦ προϊστάμενος, ἤ χρήματα ἐμπεπιστευμένος δι’ ἐμπορίαν, καί ἡ χειροτονία αὐτοῦ διά ταῦτα εἰς λύπην ἔσται τῷ δεσπότῃ αὐτοῦ. Εἰ δέ ἄξιος ἱερατικοῦ βαθμοῦ κριθείη ὁ οἰκέτης, χρή τόν ἐπίσκοπον κοινοῦσθαι τά περί αὐτοῦ τῷ δεσπότῃ∙ καί εἰ κᾀκεῖνος συνευδοκεῖ, χειροτονηθήσεται. Καί ὁ μέγας γάρ Παῦλος Ὀνήσιμον, δοῦλον ὄντα Φιλήμονος, καί εὔχρηστον αὐτῷ κριθέντα εἰς διακονίαν, ἄνευ γνώμης τοῦ δεσπότου κατέχειν οὐκ ἔκρινεν, ἀλλ’ ἀνέπεμψεν αὐτόν πρός Φιλήμονα. Ὁ δέ πολιτικός νόμος ἀρκεῖν εἰς ἐλευθερίαν, φησί, τοῦ δούλου, τό, εἰδότος τοῦ δεσπότου αὐτοῦ, καί μή ἀντιλέγοντος, τῷ κλήρῳ καταλεγῆναι αὐτόν. Περί δούλων κληρουμένων, ἀνάγνωθι καί τό λστ΄ κεφάλαιον, τοῦ α΄ τίτλου τοῦ παρόντος συντάγματος. Ἐνταῦθα δέ ὁ κανών, μή θέλων σκανδαλίζεσθαι ὑφ’ ἡμῶν τούς ἀδελφούς ἡμῶν, οὐ παραχωρεῖ εἰς κλῆρον προάγεσθαι δοῦλον ἀλλότριον, κᾂν φρονιμώτατός ἐστι καί ἄξιος, εἰ μή καί ὁ δεσπότης πρός τοῦτο συναινέση, καί πρότερον ἐλευθερίας αὐτόν ἀξιώσῃ. Ἐγράφη δέ πρός παράδειγμα καί τό γεγονός ἐπί τῷ Ὀνησίμῳ. Γέγραπται γάρ ὡς τόν τοιοῦτον Ὀνήσιμον, δοῦλον ὄντα Φιλήμονος, ὁ μέγας Παῦλος ἀντέστρεψε πρός τόν Φιλήμονα, κᾂν χρησιμώτατος πρός διακονίαν ἔδοξεν αὐτῷ, εἰπών μή δίκαιον εἶναι, ἄνευ γνώμης τοῦ Φιλήμονος, τοῦτον διακονεῖν ἐν τῷ τῆς πίστεως κηρύγματι∙ ὥστε οὐδέ ἐλευθερία, οὐδέ ἱερωσύνη, οὐδέ ἄλλο τι ἀποξενοῦσι τόν ἀγνοοῦντα δεσπότην, ἐκ τῆς κυριότητος τοῦ δούλου αὐτοῦ∙ καί τό νόμιμον δέ, τό διοριζόμενον, κατά ἐλευθερίας οὐ δίδοται ἀποκατάστασις, οὐ νοεῖται περί τοιούτων, ἀλλά περί δούλου ἐλευθερωθέντος κατά γνώμην δεσπότου ἀτελοῦς. Οἰκέτης, ἀκλήρωτος∙ πλήν εἰ μή, γνώμῃ δεσπότου∙ ὁ δέ ἐπάξιος, ἐλευθερωθείς προβιβάζεται. Ἄνευ γνώμης δεσπότου οὐ δεῖ οἰκέτην εἰς κλῆρον προσδέχεσθαι∙ ἐλευθερωθείς δέ, ἄξιος τοῦ κληροῦσθαι φανείς, παραδέχεται. Δέν πρέπει νά κάμνῃ τις ἐκεῖνα ὁποῦ γίνονται εἰς τούς ἄλλους σκανδάλου καί λύπης αἴτια. Αἴτιον δέ σκανδάλου καί λύπης, τό νά χειροτονῇ τις δοῦλον παρά γνώμην τοῦ ἐδικοῦ του αὐθέντου. Δι’ ὅ καί ὁ παρών Κανών κωλύει τοῦτο, λέγων∙ Δέν συγχωροῦμεν νά προβιβάζωνται δοῦλοι εἰς Κλῆρον, καί ἱερωσύνην χωρίς τήν γνώμην τῶν αὐθεντῶν αὐτῶν, διά νά μή λυπήσωμεν αὐτούς τούτους τούς αὐθέντας αὐτῶν. Διότι τοῦτο τό πρᾶγμα, οἴκους ὁλοκλήρους ἀνατρέπει∙ (τυχόν γάρ ὁ κληρωθείς δοῦλος νά ἦτον, ἤ διοικητής τοῦ οἴκου τοῦ αὐθέντου του, ἤ νά ἦτον ἐπιστάτης εἰς ἐργαστήριόν του, ἤ ἄσπρα τοῦ αὐθέντου του νά εἶχεν εἰς χεῖρας του, καί διά ταῦτα πάντα νά ἐπροξένησε λύπην εἰς τόν αὐθέντην του ἡ χειροτονία του). Εἰ δέ καί ὁ δοῦλος ἤθελε φανῇ ἄξιος διά χειροτονίαν, καθὼς ἐφάνη καί ὁ ἐδικός μας Ὀνήσιμος, πρέπει ὁ Ἐπίσκοπος νά κοινολογῇ τό πρᾶγμα εἰς τόν αὐθέντην του, καί ἂν ἐκεῖνος στέρξῃ καί συναινέση, καί ἐπί στόματος δύω, ἤ τριῶν μαρτύρων ἐλευθερώσῃ αὐτόν, κατά τόν πε΄ τῆς στ΄ καί ἀποστείλῃ αὐτόν ἀπό τόν οἶκον του, εἰς σημεῖον τῆς τελείας ἐλευθερίας, τότε ἂς χειροτονῆται. Ἔτζι καί ὁ Παῦλος ἔκαμε, καί δέν ἠθέλησε νά κρατήσῃ τόν δοῦλον Ὀνήσιμον, καί μ’ ὅλον ὁποῦ εὗρεν αὐτοῦ εὔχρηστον εἰς τήν διακονίαν τοῦ κηρύγματος, ἀλλ’ ἔπεμψεν αὐτόν πρός τόν αὐθέντην αὐτοῦ Φιλήμονα.
