Ὁμοίως ἤρεσεν, ἵνα, ἐάν τις ἀπό ἀλλοτρίου μοναστηρίου ὑποδέξηταί τινα, καί πρός κλήρωσιν προαγαγεῖν ἐθελήσοι, ἤ τοῦ ἰδίου μοναστηρίου ἡγούμενον καταστήσοι, ὁ τοῦτο ποιῶν ἐπίσκοπος ἀπό τῆς τῶν λοιπῶν κοινωνίας χωριζόμενος, τῇ τοῦ ἰδίου λαοῦ κοινωνίᾳ ἀρκεσθῇ μόνῃ· ἐκεῖνος δέ, μηδέ κληρικός, μηδέ ἡγούμενος ἐπιμείνῃ.
Ἀπό μοναστηρίου ὑποχωρήσαντα μοναχόν, δέχεσθαι παρ’ ἑτέρου ἀπηγόρευται. Ἐάν οὖν ἐπίσκοπος, φησί, τοιοῦτον δέξηται μοναχόν, καί ἤ κληρικόν αὐτόν χειροτονήσῃ, ἤ ἡγούμενον μοναστηρίου ποιήσῃ, ὁ μέν ἐπίσκοπος ἔσται τῇ τοῦ ἰδίου λαοῦ μόνου κοινωνίᾳ ἀρκούμενος, ἑτέρων αὐτῷ μή συγκοινωνούντων, ὁ δέ μοναχός καί τοῦ κλήρου, καί τῆς ἡγουμενείας ἐκπεσεῖται. Ὁ παρὼν κανὼν κολάζει τόν ἐπίσκοπον ὑποδεχόμενον ἀπό ἀλλοτρίου μοναστηρίου μοναχόν, καί προάγοντα τοῦτον εἰς βαθμόν κληρικοῦ, ἤ εἰς ἡγουμενείαν ἰδίου μοναστηρίου∙ καί τόν κληρωθέντα δέ τοιοῦτον μοναχόν, ἤ καί γεγονότα ἡγούμενον, ἐξωθεῖ ἀπό τοῦ κλήρου καί ἀπό τῆς ἡγουμενείας. Μή ἐναντιωθῇ δέ σοι πρός ταῦτα ὁ δ΄ κανὼν τῆς ἐν τῷ ναῷ τῶν ἁγίων Ἀποστόλων συστάσης συνόδου, διοριζόμενος ἔχειν ἐπ’ ἀδείας τούς ἐπισκόπους, μή μόνον ἀπό τῆσδε τῆς μονῆς μετάγειν εἰς ἑτέραν μονήν μοναχούς, ἀλλά καί εἰς κοσμικῶν οἰκιῶν προστασίαν αὐτούς καθιστᾷν. Ἀλλ’ εἰπέ, ὅτι ἐνταῦθα μέν κεκώλυται τό ἀπό ἀλλοτρίας ἐνορίας ἀναλαμβάνεσθαι τόν ἐπίσκοπον μοναχόν, καί καθιστᾷν τοῦτον ἡγούμενον ἤ καί κληρικόν∙ ἐκεῖσε δέ ἐξεχωρήθη τῷ ἐπισκόπῳ τό ἀπό τῆς οἰκείας ἐνορίας μοναχούς μετατιθέναι ἀπό τῆσδε τῆς μονῆς εἰς ἑτέραν, ἤ καί εἰς κοσμικήν προστασίαν καθιστᾷν, ὅπερ παρά γνώμην τῶν ἐγχωρίων ἐπισκόπων γενέσθαι οὐ δύναται. Τότε δέ τά τοῦ παρόντος κανόνος ἕξουσι χώραν, ὅταν ὁ ἀπό ἀλλοτρίας ἐνορίας μοναχός οὐκ ἐπιφέρηται ἀπολυτικήν γραφήν τοῦ ἐπισκόπου αὐτοῦ∙ τηνικαῦτα γάρ ἀπαρεμποδίστως εἰς ἀλλοτρίαν ἐνορίαν ἡγούμενος γενήσεται καί κληρικός. Τό μέντοι σήμερον γινόμενον παρά τῶν ἡγουμενευόντων, καί ἀπολυόντων μετά γραφῆς τούς ὑπ’ αὐτῶν ἀποκαρέντας, ὥστε μονάσαι εἰς ἑτέραν μονήν, οὐκ ἔστιν, ὡς ἐμοί δοκεῖ, ἀκριβές∙ ἐπισκοπικῆς γάρ μᾶλλον ἀπολυτικῆς γραφῆς χρεία τῷ μεταπεσεῖν βουλομένῳ, οὐχί τῆς τοῦ ἡγουμενεύοντος, ὅτι καί τοῖς ἐπισκόποις μᾶλλον ὑπόκεινται οἱ μοναχοί, ἤ τοῖς ἡγουμένοις. Ταῦτα δέ κρατήσουσιν εἰς τούς ἄλλους ἐπισκόπους, οὐ μήν καί εἰς τόν πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως∙ αὐτῷ γάρ, ὡς πολλάκις εἴρηται, ἐνεδόθη ἀπό ἀλλοτρίων ἐνοριῶν ἀπαρεμποδίστως δέχεσθαι μοναχούς τε καί κληρικούς, καί οὐχ ὑποκειμένους πάντως τῷ θρόνῳ αὐτοῦ∙ οὐ μήν καί τῷ θρόνῳ τοῦ Ἀντιοχείας, ἤ τοῦ Ἱεροσολύμων, ἤ ἄλλου. Ὁ ἐξ ἀλλοτρίας τινά μονῆς δεχόμενος, ἐάν ἄγοι τοῦτον εἰς κλήρωσιν, ἤ τῆς οἰκείας μονῆς ἡγουμενείαν, ἕξει τό ἀκοινώνητον. Οἱ μοναχοί τῷ κατά χώραν ἐπισκόπῳ ὀφείλουσιν ὑποτάσσεσθαι, καί προσκαρτερεῖν ἐν τοῖς μοναστηρίοις, ἐν οἷς ἀπετάξαντο, καί μή καταλιμπάνειν αὐτά, εἰ μήπου ἄρα ὑπό τοῦ τῆς πόλεως ἐπισκόπου δι’ ἀναγκαίαν χρείαν ἐπιτραπῶσι, καθὼς ὁ τέταρτος κανὼν τῆς ἐν Χαλκηδόνι συνόδου διαλαμβάνει. Εἰ δέ τινα μοναχόν ἐξ ἀλλοτρίας μονῆς ἐπίσκοπος παραδέξεται, καί ἤ κληρικόν τοῦτον ποιήσει, ἤ τῆς ἰδίας μονῆς ἡγούμενον, ὡς πρός τούς λοιπούς συναδελφούς καί συνεπισκόπους αὐτοῦ, ἕξει τό ἀκοινώνητον, καί μόνῃ τῇ τοῦ ἰδίου λαοῦ κοινωνίᾳ ἀρκεσθήσεται. *Στο Πηδάλιο, ο 80ος κανόνας αντιστοιχεί στον 88ο (αρίθμηση Πηδαλίου). Ερμηνεία. Ἐάν Ἐπίσκοπός τινας δεχθῇ Μοναχόν ἀναχωρήσαντα ἀπό τό Μοναστήριόν του, εὑρισκόμενον εἰς ξένην ἐπαρχίαν, κατά τόν Βαλσαμῶνα, καί ἤ Κληρικόν αὐτόν ποιήσῃ, ἤ Ἡγούμενον καταστήσῃ τοῦ ἐδικοῦ τοῦ Μοναστηρίου,1 χωρίς τήν ἀπολυτικήν ἐπιστολήν, καί τοῦ Ἐπισκόπου ᾧ ὑπόκειται, καί τοῦ Ἡγουμένου παρ’ οὗ ἀπεκάρθη, διορίζει ὁ παρών Κανών, ὅτι ὁ μέν τοῦτο ποιήσας Ἐπίσκοπος, νά γίνεται μέν ἀκοινώνητος ἀπό τούς ἄλλους συνεπισκόπους του, νά συγκοινωνῇ δέ μόνον εἰς τήν ἐδικήν του ἐκκλησίαν. Ὁ δέ φυγάς Μοναχός ἐκεῖνος, οὔτε Κληρικός νά νομίζεται, οὔτε Ἡγούμενος. Ἀνάγνωθι καί τόν κα΄ τῆς ζ΄. 1Τό τοῦ ἐδικοῦ του Μοναστηρίου ἠμπορεῖ νά νοηθῇ καί τοῦ Μοναστηρίου τοῦ Μοναχοῦ, ἀπό τό ὁποῖον αὐτός ἀνεχώρησε, καί Μοναστηρίου ἄλλου ἰδίου τοῦ Ἐπισκόπου. Τά ὁποῖα καί τά δύω εἶναι ἄτοπα. Τινές δέ λέγουσι ὅτι διά τοῦτο δέν καθαιρεῖται ὁ δεχθείς τόν ξένον αὐτόν Μοναχόν καί χειροτονήσας Ἐπίσκοπος, κατά τόν ιζ΄ τῆς στ΄ καθ’ ὅτι οὐχί Κληρικόν Ἐπισκόπου ἅλλου ἐδέξατο, χωρίς τήν ἐκείνου ἀπολυτικήν ἐπιστολήν, ἀλλά Μοναχόν Μοναστηρίου, χωρίς τό τοῦ Ἡγουμένου ἀπολυτικόν γράμμα, ὅπερ ἐστί κατώτερον. Ὅτι δέ περί Μοναχοῦ λέγει ὁ παρών Κανών, ὄντος ἀπό ξένην ἐπαρχίαν, καί ἡ λέξις δηλοῖ τοῦ ἀλλοτρίου Μοναστηρίου ὁποῦ περιέχει. Ὃν τρόπον καί ὁ ξγ΄ τῆς παρούσης λέγει νά μήν οἰκειοποιῆται ὁ Ἐπίσκοπος ἀλλότριον Κληρικόν, ἤτοι τόν ἀπό ξένην ὄντα ἐπαρχίαν. Ὅρα δέ καί τό συνοδικόν σημείωμα τοῦ Πατριάρχου Λουκᾶ (σελ. 222. τοῦ Γιοῦρ. Γραικορ.), διορίζον νά γίνωνται Καθηγούμενοι ξενοκουρῖται εἰς Μοναστήρια τῆς τοῦ Πατριάρχου ἐνορίας, ὅταν δέν ἔχουν ἱκανούς εἰς προστασίαν. Ξενοκουρῖται δέ λέγονται οἱ ἀπό ἑτέρας μέν μονῆς, οὔσης δέ ἐκ τῆς αὐτῆς ἐνορίας (Εἰ καί τά τυπικά τῶν Μοναστηρίων διορίζουν νά μή γίνεται Ξενοκουρίτης Καθηγούμενος). Ἀλλά καί ὁ δ΄ τῆς α΄ καί β΄ συγχωρεῖ νά μετατίθεται ἡγούμενος ἅλλου μοναστηρίου εἰς ἄλλο μοναστήριον, ἐπί βελτιώσει, παρά τοῦ Ἐπισκόπου.
