Γυνή τινος μοιχευθεῖσα λαϊκοῦ ὄντος, ἐάν ἐλεγχθῇ φανερῶς, ὁ τοιοῦτος εἰς ὑπηρεσίαν ἐλθεῖν οὐ δύναται. Ἐάν δέ καί μετά τήν χειροτονίαν μοιχευθῇ, ὀφείλει ἀπολύσαι αὐτήν· ἐάν δέ συζῇ, οὐ δύναται ἔχεσθαι τῆς ἐγχειρισθείσης αὐτῷ ὑπηρεσίας.
Ἀνδρός λαϊκοῦ γυνή μοιχευθεῖσα, καί φανερῶς ἐλεγχθεῖσα, κωλύει τόν ἄνδρα αὐτῆς εἰς ὑπηρεσίαν ἐλθεῖν, Τοὐτέστιν εἰς βαθμόν ἱερατικόν τινα∙ πλήν ἡ φανερῶς ἐλεγχθεῖσα, οὐχ ἡ ἐν ὑποψίᾳ γενομένη, ἤ καί κατηγορηθεῖσα παρά τινος τῶν κατηγορεῖν δυναμένων αὐτῆς προσώπων∙ οὐ γάρ τῷ βουλομένω ἐφεῖται περί μοιχείας κατηγορεῖν, ἀλλά ῥητοῖς προσώποις. Ἐάν δέ καί ἱερωμένου γυνή μοιχευθῇ, ἀπολύσαι αὐτήν ὀφείλει, τοὐτέστι διαζυγῆναι αὐτῆς∙ εἰ δέ συζῇν αὐτῇ βούλεται, κωλύεται τῆς ἐγχειρισθείσης αὐτῷ διακονίας, ἤτοι τοῦ βαθμοῦ εἰς ὃν κατετάχθη∙ ἡ γάρ μοιχευθεῖσα μεμίανται∙ ὁ δέ ταύτῃ μιγνύμενος, ἓν σῶμα γίνεται∙ καί λοιπόν μετέχει κᾀκεῖνος τοῦ μιάσματος∙ ὁ δέ μεμιασμένος, πῶς δεχθήσεται εἴς τι θεῖον λειτούργημα; Ἔμαθες ἀπό διαφόρων νόμων, ὡς ἔξεστι τῷ ἀνδρί ἀκινδύνως λαμβάνειν τήν μοιχευθεῖσαν γυναῖκα αὐτοῦ, καί συμπαθεῖν τό ἁμάρτημα∙ ζήτει καί βασιλικῶν βιβλίον κη΄, τίτ. ζ΄, κεφ. α΄, λέγον, ἐντός διετίας δύνασθαι τόν ἄνδρα λαμβάνειν ἀκινδύνως ἐκ τοῦ μοναστηρίου τήν οἰκείαν γυναῖκα, καταδικασθεῖσαν ὡς μοιχαλίδα, καί ἐγκλεισθεῖσαν∙ ἔκτοτε γάρ κουρεύεται. Φησί τοίνυν ὁ κανών, ὡς, εἰ καί δύναται ὁ ἀνήρ τοῦτο ποιεῖν, ἤγουν τό συμπαθεῖν τό ἁμάρτημα τῆς μοιχευθείσης γυναικός, ἀλλ’ ἐπεί ὁ ιη΄ ἀποστολικός κανὼν οὐ παραχωρεῖ ἱερατικῷ καταλόγῳ συναριθμηθῆναι τόν λαβόντα γυναῖκα πόρνην, ἤ ἐκβεβλημένην, ἤ σκηνικήν, οὐδέ οὗτος εἰς βαθμόν ἱερατικόν ἀναχθήσεται. Καί τοῦτο μέν ἐάν λαϊκοῦ τινος γυνή μοιχευθῇ. Ἐάν δέ ἱερωμένου, αὐτός μέν, ὡς μηδέν τι πταίσας, ἐάν διαζυγῇ αὐτῆς ἀπεντεῦθεν, ἔσται εἰς τόν οἰκεῖον βαθμόν∙ εἰ δέ οὐ θελήσει τοῦτο ποιῆσαι, ἀλλά συνδιάγει μετά τῆς μοιχαλίδος, καθαιρεθήσεται ὡς μετασχὼν τοῦ μιάσματος, διά τό συμμίγνυσθαι τῇ μοιχευθείσῃ. Ἐρωτήσει δέ τις∙ διά τί εἰπόντες περί μοιχαλίδος γυναικός οἱ Πατέρες οὐκ ἠρκέσθησαν, ἀλλά προσέθεντο τήν μοιχείαν φανερῶς ἐλεγχθῆναι; Λύσις. Διάφοροι νόμοι παρακελεύονται, μή ἄλλως τήν γυναῖκα ὡς μοιχευθεῖσαν κατακρίνεσθαι, εἰ μή διά φανερῶν ἀποδείξεων, τοὐτέστι διά πέντε μαρτύρων ὀμνυόντων ἰδεῖν ἐπ’ αὐτοφώρῳ τήν μοιχείαν τελουμένην. Κατά τοῦτο γάρ οὐδέ πάντες δύνανται κινεῖν τό μοιχικόν ἔγκλημα, ἀλλά πρόσωπα πέντε, ἀνήρ, πατήρ, ἀδελφός, θεῖος πρός πατρός, καί θεῖος πρός μητρός. Οὐδέ αὐτή ἡ γυνή ὁμολογοῦσα μοιχεῦσαι καταδικάζεται, ὅπερ ἐστί καινόν. Προσέθεντο οὖν οἱ Πατέρες, ἐκείνην καταδικάζεσθαι ὡς μοιχαλίδα, τήν ἐλεγχθεῖσαν διά φανερῶν ἀποδείξεων, ὡς εἴρηται, οὐ μήν τήν ὑποπτευθεῖσαν ἀπό ὁμιλίας ἤ συνοικήσεως, ἤ ἄλλης τινός αἰτίας. Τί δέ; ἐάν ὁ λαϊκός μετά τό μοιχευθῆναι τήν γυναῖκα τούτου ἀπολύσῃ αὐτήν, προαναβιβασθήσεται εἰς βαθμόν, ὥσπερ οὐ καθαιρεῖται ὁ ἱερωμένος, ὁ ἀπολύσας τήν μοιχευθεῖσαν γυναῖκα αὐτοῦ; Λύσις. Ἀπό τοῦ ιη΄ ἀποστολικοῦ κανόνος κωλύεται προαναβιβασθῆναι εἰς βαθμόν ὁ γυναῖκα πόρνην ἀγόμενος∙ πολλῷ οὖν πλέον οὐ προαναβιβασθήσεται ὁ μετά μοιχαλίδος συμφθαρείς, κᾂν ἐν ἀγνοίᾳ. Διά γάρ τοῦτο καί οἱ Πατέρες, ἐπί μέν τοῦ λαϊκοῦ διαίρεσιν οὐ πεποιήκασι, χάριν τοῦ ἀπολυθῆναι τήν μοιχαλίδα, καί μή ἀπολυθῆναι, ἀλλ’ ἀδιαστίκτως διωρίσαντο μή δύνασθαι τόν ἄνδρα αὐτῆς εἰς ὑπηρεσίαν ἐλθεῖν∙ ἐπί δέ τοῦ ἱερέως, εἰσήγαγον τήν διαίρεσιν. Ἔστι δέ καί διαφορά τοῦ μήπω ἱερωθέντος καί τοῦ ἱερωθέντος, καί διά τι πταῖσμα καθαιρεθῆναι μέλλοντος. Ὁ μέν γάρ, μή ἐπιτυχὼν πλειόνός τινος, οὐ τοσοῦτον βαρυθυμήσει, ἀλλ’ εὐχαριστήσει μᾶλλον, ὡς τῷ κανόνι μή προσκρούσας∙ ὁ δέ, διά τι πταῖσμα ἑτέρου ἀφαιρούμενος τό προσόν αὐτῷ ἀξίωμα, μεγάλως δεινοπαθήσει∙ τό γάρ εἰς πεῖραν ἧκον ἀνιαρόν εἰς ἀφαίρεσιν. Ὁ λαϊκός, οὐ ἡ γυνή μεμοίχευται, οὐ κληροῦται∙ καί ὁ ἐν κλήρῳ, εἰ κατέχει μοιχευθεῖσαν αὐτήν, ἐκδιώκεται. Εἰ ὁ κεκληρωμένος, τήν γυναῖκα αὐτοῦ μοιχευθεῖσαν μή ἀπολύων, τῆς ἀξίας μετακινεῖται, πῶς ὁ λαϊκός, οὗ ἡ γυνή μεμοίχευται, εἰς κλῆρον παραδεχθήσεται; Διορίζει ὁ παρών Κανών, ὅτι, ἀνίσως τινός λαϊκοῦ ἀνδρός μοιχευθῇ ἡ γυνή, καί φανερῶς ἐλεγχθῇ διά τῶν προσώπων τῶν δυνάμεων αὐτῆς κατηγορεῖν (περί ὧν ὅρα εἰς τήν ὑποσημείωσιν τοῦ μη΄ Ἀποστολ.), ὁ ἀνήρ αὐτῆς δέν δύναται νά ἀναβῇ εἰς βαθμόν τινα ἱερατικόν. Ὁμοίως καί ἀνίσως ἡ γυνή μοιχευθῇ Ἱερωμένου, ὁ τοιοῦτος πρέπει νά χωρίσῃ τήν τοιαύτην γυναῖκά του ἐάν θέλῃ νά ἔχῃ τήν Ἱερωσύνην. Ὄχι καί θέλει νά ἔχῃ τήν μοιχαλίδα ταύτην, δέν ἠμπορεῖ νά ἔχῃ ἐνταὐτῷ καί τήν Ἱερωσύνην, ἀλλά καθῄρεται ἀπό αὐτήν∙1 ὅρα καί τόν κε΄ Ἀποστολικόν. 1Σημείωσαι, ὅτι, ἐάν καί ὁ λαϊκός παρευθύς χωρίσῃ τήν μοιχευθεῖσαν γυναῖκα του, δύναται νά γένῃ ἱερεύς, ἐάν ᾖναι κατά τά ἄλλα ἄξιος, καί ὄχι καθὼς οὐκ ὀρθῶς τό ἐναντίον λέγει ὁ Βαλσαμών. Ὥσπερ γάρ ἱερωμένος χωριζόμενος τήν μοιχευθεῖσαν γυναῖκά του, ἔχει τήν ἱερωσύνην, οὕτω καί ὁ λαϊκός τήν τοιαύτην γυναῖκά του χωριζόμενος, δύναται γενέσθαι ἱερεύς. Εἰ δέ καί ὁ ἕνας καί ὁ ἄλλος ἔσμιξαν μέ τήν γυναῖκά των ἀφ’ οὗ ἐμοιχεύθη, κᾂν καί ἐν ἀγνοίᾳ, ὁμοίως μήτε ὁ ἱερεύς δύναται νά ἔχῃ τήν ἱερωσύνην, οὔτε ὁ λαϊκός νά τήν λάβῃ. Ἐπειδή ἡ μοιχευθεῖσα γυναῖκά των ἐμολύνθη, καί αὐτοί ὡς σμίξαντες μέ αὐτήν συνεμολύνθησαν καί διά τοῦτο καί οἱ δύω εἶναι τῆς ἱερωσύνης ἀνάξιοι. Σημείωσαι δέ ὅτι ἡ μοιχευθεῖσα γυνή τοῦ λαϊκοῦ, καί τοῦ ἱερέως, κᾂν καί δέν ἐλεγχθῇ ἀπό ἄλλους ὡς μοιχαλίς, ἀλλ’ αὐτή ἀφ’ ἑαυτῆς ἐξομολογηθῇ τήν μοιχείαν εἰς Ἀρχιερέα ἤ Πνευματικόν. Παρομοίως καί τότε οἱ ἔχοντες αὐτήν, ἐάν δέν τήν χωρισθοῦν, πρός ἱερωσύνην εἶναι ἀνάξιοι. Εἰ δέ λέγουσι τινές, νόμους προβάλλοντες πολιτικούς, ὅτι ἡ μοιχευθεῖσα, κᾂν αὐτή μέ τό στόμα της ὁμολογῇ ὅτι ἐμοιχεύθη, δέν πρέπει νά πιστεύεται, ἐάν δέν ἐλεγχθῇ, ἐσφαλμένως λέγουσιν, ἐλεγχόμενοι ἀπό τόν θ΄ καί ι΄ τῆς παρούσης συνόδου, τό ἐναντίον διορίζοντας, καί τήν γνώμην ἡμῶν βεβαιόνοντας. Ἄλλως τε καί οἱ νόμοι λέγουσι, νά μή καταδικάζεται ἡ ὁμολογοῦσα ὅτι ἐμοιχεύθη (ὅπερ καί αὐτό κοινόν ἀληθῶς καί παράδοξον ὀνομάζει ὁ Βλάσταρις), καί ὄχι νά μή πιστεύεται.
