Τούς δέ οἴκοις ἀλλοτρίοις ἐπελθεῖν τολμήσαντας, ἐάν μέν κατηγορηθέντες ἐλεγχθῶσι, μηδέ τῆς ἀκροάσεως ἀξιώσῃς, ἐάν δέ ἐαυτούς ἐξείπωσι καί ἀποδῶσιν, ἐν τῇ τῶν ὑποστρεφόντων τάξει ὑποπίπτειν.
Οἵ τινες δέ ἐπῆλθον οἴκοις ἀλλοτρίοις καί ἥρπασαν ἐκεῖθεν χρήματα, οὗτοι, φησίν, εἰ μέν κατηγορηθέντες καί ἀρνούμενον ἐλεγχθῶσιν, ὁμοίως τοῖς προειρημένοις καί τῆς ἀκροάσεως κωλυέσθωσαν, καί μετά τῶν προσκλαιόντων τετάχθωσαν∙ εἰ δέ ἑαυτούς ἐξείπωσιν, ἤ πρό τοῦ κατηγορηθῆναι ὁμολογήσουσιν ἀγνοούμενον τό ἁμάρτημα, καί ἀποδοῖεν ἃ ὀφείλοντο, ἔστωσαν ἐν τοῖς ὑποστρέφουσιν ἀπό ἁρμαρτίας, τοὐτέστι, τῆς τάξεως τῶν ὑποπιπτόντων, οἵτινες ὑποσυνεύχονται μέν τοῖς πιστοῖς εἰσιόντες εἰς τόν ναόν, ἐξέρχονται δέ ὡς οἱ κατηχούμενοι. Παχυμερῶς διαλαβὼν ὁ ἅγιος περί τῶν ἁρπασάντων ἤ εὑρηκότων πράγματά τινων αἰχμαλωτισθέντων ὅσον τέως εἰς τόν λόγον τῶν ἐπιτιμίων, ἄρτι καί τά εἴδη τῆς μετανοίας, ἤτοι τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἐπιτιμίων, ἄρχεται λέγειν∙ καί αὐτίκα διορίζεται, ἵνα μηδέ μετά τῶν ἀκροωμένων ἵστανται, ἀλλά μετά τῶν προσκλαιόντων ἔξωθεν τῆς ἐκκλησίας, οἱ ἁρπάσαντες τοιοῦτόν τι πρᾶγμα αἰχμαλώτου, καί μή ἀντιστρέψαντες αὐτό, ἀλλ᾽ ἀναμείναντες κατηγορίαν καί ἔλεγχον διά τήν ἄρνησιν. Τούς δέ ἑαυτούς προσαγγείλαντας καί δόντας καλοθελῶς πρό ἀναγωγῆς ἃ ἀφείλοντο, διορίζεται διά τήν μεταμέλειαν συνεύχεσθαι, ἤγουν συνίστασθαι μετά τῶν πιστῶν, ὑποπίπτειν δέ αὐτῶν διά τό ἀναγκάζεσθαι ἐξέρχεσθαι μετά τῶν κατηχουμένων. Καί ὁ μέν ἐκκλησιαστικός νόμος οὕτω τούτους κολάζει. Ὁ δέ πολιτικός, τούς ἅρπαγας καί πρό καταδίκης προσάγοντας τό ὑπ᾽ αὐτῶν ἁρπαγέν, οὐ προσδέχεται, ἀλλ᾽ εἰς τό τετραπλάσιον καταδικάζει. Φησί γάρ κεφ. στ΄, τοῦ ιζ΄ τίτλου, τοῦ ξ΄ βιβλίου∙ ὁ ἅρπαξ οὐκ ἀπαλλάττεται τῆς ποινῆς πρό τῆς δίκης προσάγων τό πρᾶγμα. Καί θέμα ζ΄, τοῦ β΄ κεφ., τοῦ αὐτοῦ βιβλίου καί τίτλου∙ Εἴσω ἐνιαυτοῦ τό ἀληθές τοῦ πράγματος τίμημα τετραπλασιάζεται, οὐ μήν τό διαφέρον. Ὅπερ δέ φησιν ἐνταῦθα ὁ ἅγιος χάριν τῶν πρό καταδίκης καί κατηγορίας διδόντων τό ἀφαιρεθέν, τοῦτο ὁ νόμος παρακελεύεται γίνεσθαι εἰς τούς κατά φόβον λαβόντας τι ἔκ τινος∙ φησί γάρ τό ε΄ θέμα, τοῦ ιγ΄ κεφ., τοῦ β΄ τίτλου, τοῦ ι΄ βιβλίου∙ Ἡ διά φόβον αἰτίασις αἱρετή ἐστι, καί ἔξεστι τῷ ἐναγομένῳ μέχρι ψήφου ἀποκαταστῆσαι τό πρᾶγμα, καί μή δοῦναι τό τετραπλοῦν. Ἔστι δέ καί ἑτέρα διαφορά τῶν βιαίως ἀφαιρουμένων πράγματα, καί τῶν κατά φόβον λαμβανόντων τι ἀπό τίνος∙ οἱ μέν γάρ ἅρπαγες σύν τῇ ἀποδόσει τοῦ τετραπλοῦ, καί ἀτιμοῦνται∙ οἱ δέ φόβον ἐπαγαγόντες, σπιλοῦνται μόνον κατά τήν ὑπόληψιν. *Στο Πηδάλιο, ο 8ος κανόνας αντιστοιχεί στον 9ο κανόνα (αρίθμηση Πηδαλίου). Ερμηνεία. Εἰπὼν ὁ ἅγιος εἰς τούς προλαβόντας κανόνας διά τούς ἁρπάσαντας τά τῶν σκλαβωθέντων Χριστιανῶν πράγματα, τώρα διορίζει καί τά τούτοις πρέποντα ἐπιτίμια, λέγων, ὅτι, ἐκεῖνοι ὁποῦ ἐπάτησαν ὀσπήτια ξένα τῶν σκλαβωθέντων, καί ἅρπασαν ἀπό ἐκεῖ πράγματα, ἐάν μέν κατηγορηθέντες διά τοῦτο, καί ἀρνούμενοι, φανερωθῶσιν ὅτι αὐτοί τά ἥρπασαν, οὗτοι μήτε μέ τούς ἀκροωμένους πρέπει νά στέκωνται, ἀλλά μέ τούς προσκλαίοντας ἔξω. Ἐάν δέ αὐτοί ἀπό λόγου των ἐξομολογηθῶσι, καί δώσωσιν ὀπίσω τά ξένα πράγματα ὁποῦ ἔκλεψαν, νά προσεύχωνται μέ τούς ὑποπίπτοντας. Ὅρα καί τόν γ΄ τοῦ αὐτοῦ, καί τήν ἰχνογραφίαν τοῦ ναοῦ.
