Πρᾶγμα παρά τούς ἐκκλησιαστικούς θεσμούς καί τούς κανόνας τῶν ἁγίων Ἀποστόλων καινοτομούμενον, καί τῆς πάντων ἐλευθερίας ἁπτόμενον, προσήγγειλεν ὁ θεοφιλέστατος συνεπίσκοπος Ῥηγῖνος, καί οἱ σῦν αὐτῷ θεοφιλέστατοι ἐπίσκοποι τῆς Κυπρίων ἐπαρχίας, Ζήνων καί Εὐάγριος. Ὅθεν, ἐπειδή τά κοινά πάθη μείζονος δεῖται τῆς θεραπείας, ὡς καί μείζονα τήν βλάβην φέροντα, καί μάλιστα εἰ μηδέ ἔθος ἀρχαῖον παρηκολούθησεν, ὥστε τόν ἐπίσκοπον τῆς Ἀντιοχέων πόλεως τάς ἐν Κύπρῳ ποιεῖσθαι χειροτονίας, καθά διά τῶν λιβέλλων καί τῶν οἰκείων φωνῶν ἐδίδαξαν οἱ εὐλαβέστατοι ἄνδρες, οἱ τήν πρόσοδον τῇ ἁγίᾳ συνόδῳ ποιησάμενοι, ἔξουσι τό ἀνεπηρέαστον καί ἀβίαστον οἱ τῶν ἁγίων ἐκκλησιῶν, τῶν κατά τήν Κύπρον, προεστῶτες, κατά τούς κανόνας τῶν ὁσίων Πατέρων, καί τήν ἀρχαίαν συνήθειαν, δι᾿ ἑαυτῶν τάς χειροτονίας τῶν εὐλαβεστάτων ἐπισκόπων ποιούμενοι· τό δέ αὐτό καί ἐπί τῶν ἄλλων διοικήσεων, καί τῶν ἁπανταχοῦ ἐπαρχιῶν παραφυλαχθήσεται· ὥστε μηδένα τῶν θεοφιλεστάτων ἐπισκόπων ἐπαρχίαν ἑτέραν, οὐκ οὖσαν ἄνωθεν καί ἐξ ἀρχῆς ὑπό τήν αὐτοῦ, ἤ γοῦν τῶν πρό αὐτοῦ χεῖρα καταλαμβάνειν ἀλλ᾿ εἰ καί τις κατέλαβε, καί ὑφ’ ἑαυτόν πεποίηται, βιασάμενος, ταύτην ἀποδιδόναι· ἵνα μή τῶν Πατέρων οἱ κανόνες παραβαίνωνται, μηδέ ἐν ἱερουργίας προσχήματι, ἐξουσίας τύφος κοσμικῆς παρεισδύηται, μηδέ λάθωμεν τήν ἐλευθερίαν κατά μικρόν ἀπολέσαντες, ἣν ἡμῖν ἐδωρήσατο τῷ ἰδίῳ αἵματι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ὁ πάντων ἀνθρώπων ἐλευθερωτής. Ἔδοξε τοίνυν τῇ ἁγίᾳ καί οἰκουμενικῇ συνόδῳ, σῴζεσθαι ἑκάστῃ ἐπαρχίᾳ καθαρά καί ἀβίαστα τά αὐτῇ προσόντα δίκαια ἐξ ἀρχῆς καί ἄνωθεν, κατά τό πάλαι κρατῆσαν ἔθος, ἄδειαν ἔχοντος ἑκάστου μητροπολίτου τά ἴσα τῶν πεπραγμένων πρός τό οἰκεῖον ἀσφαλές ἐκλαβεῖν. Εἰ δέ τις μαχόμενον τύπον τοῖς νῦν ὡρισμένοις προσκομίσοι, ἄκυρον τοῦτον εἶναι ἔδοξε τῇ ἁγίᾳ πάσῃ καί οἰκουμενικῇ συνόδῳ.
Ὁ τῆς Ἀντιοχέων ἐκκλησίας ἀρχιερεύς ὑφ’ ἑαυτόν εἷλκε τάς τῶν Κυπρίων ἐπισκόπων χειροτονίας, ὡς τάχα τῆς Κύπρου τό παλαιόν τελούσης ὑπό τόν δοῦκα Ἀντιοχείας∙ παρά γάρ τοῦ δουκός Ἀντιοχείας ἐστέλλετο ἐκεῖ στρατηγός. Διά τοῦτο προσῆλθόν τινες τῶν Κυπρίων ἐπισκόπων τῆ συνόδῳ ταύτῃ, λέγοντες τοῦτ’ αὐτό, καί δι’ ἐγγράφων ἀναφέροντες, ὅτι οὐκ ἐξ ἔθους παλαιοῦ δίκαιον ἔσχεν ὁ Ἀντιοχείας χειροτονεῖν τούς ἐπισκόπους Κυπρίων. Ἐψηφίσατο οὖν ἡ σύνοδος τήν πρόσοδον, ἤτοι τήν προσέλευσιν, δεξαμένη τῶν ἐπισκόπων, τό ἀνεπηρέαστον, καί ἀβίαστον ἔχειν τούς τῶν Κυπρίων ἐπισκόπους, κατά τούς κανόνας τῶν ἁγίων Πατέρων, καί τήν ἀρχαίαν συνήθειαν. Ὁ γάρ τριακοστός πέμπτος κανών τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, καί ὁ τρίτος τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ συνόδου, μή τολμᾷν τούς ἐπισκόπους κελεύουσι ποιεῖσθαι χειροτονίας εἰς τάς μή ὐποκειμένας αὐτοῖς ἐπαρχίας∙ εἰ δέ μή, ἄκυρα μέν τά παρ’ ἐκείνων πραχθέντα εἶναι, αὐτούς δέ καθαιρεῖσθαι. Καί ὁ ἕκτος δέ κανών, καί ὁ ἕβδομος τῆς πρώτης οἰκουμενικῆς συνόδου, τά ἀρχαῖα ἔθη τοῖς ἀρχιερεῦσι κρατεῖν διατάττονται. Οἷς δή κανόσιν ἑπόμενοι καί οἱ τῆς συνόδου ταύτης σεπτοί Πατέρες ὥρισαν καί τούς Κυπρίων ἐπισκόπους δι’ ἑαυτῶν τάς χειροτονίας τῶν ἐν τῇ νήσῳ ταύτῃ ἐπισκόπων ποιεῖν∙ τοῦτο δέ γίνεσθαι καί ἁπανταχοῦ, καί μή τινα τῶν ἐπισκόπων σφετερίζεσθαι ἐπαρχίαν, μή οὖσαν ἄνωθεν, ἤγουν ἔκπαλαι καί ἀρχῆθεν, ὑπ’ αὐτόν, καί ὑπό τούς πρό αὐτοῦ. Εἰ δέ καί τις, φασίν, ᾠκοιώσατο ἐπαρχίαν μή ἀνήκουσαν αὐτῷ, ἀποδότω ταύτην τοῖς βιασθεῖσι καί ἀφαιρεθεῖσιν αὐτήν∙ ἵνα μή παραβαίνωνται οἱ κανόνες, καί ἀφορμήν ἔχοντες τήν ἱερουργίαν, καί ταύτην, οἷόν τι προκάλυμμα, προβαλλόμενοι, κοσμικῆς ἐξουσίας κενοδοξίαν παρεισερχομένην εἰς ἑαυτούς ἔχωσιν οἱ ἀρχιερεῖς, καί δουλούμενοι τοῖς μή ἔχουσι δίκαιον, ἀφαιρεθῶμεν τήν ἐλευθερίαν, ἥν ὁ Κύριος ἡμῖν ἐδωρήσατο, τό οἰκεῖον κενώσας αἷμα ὑπέρ τῆς τῶν ἀνθρώπων ἐλευθερίας. Διό ἑκάστῃ ἐπαρχίᾳ τά οἰκεῖα δίκαια κατά τό παλαιόν ἔθος φυλάττεσθαι ἡ ἁγία σύνοδος ἐψηφίσατο, καί τοῖς μητροπολίταις ἄδειαν ἔδωκε τά ἐψηφισμένα ἐκλαβέσθαι∙ κᾂν τύπος, φησίν, ἤγουν ἔγγραφόν τι προκομισθῇ, τυποῦν καί ὁρίζον ἄλλα παρά τά νῦν ὡρισμένα, ἄκυρος ἔσται. Πρό τοῦ ἀποξενωθῆναι τήν βασιλείαν τῶν Ῥωμαίων ἐκ τῆς μεγάλης Ἀντιοχείας, δούξ ἐν αὐτῇ παρά τοῦ Βασιλέως ἐπέμπετο, καί οὗτος στρατηγόν εἰς Κύπρον ἀπέστελλεν, ὡς ὑποκειμένην τῇ Ἀντιοχείᾳ∙ οἱ δέ Κύπριοι ἐπίσκοποι καθ’ ἑαυτούς διῆγον, καί ἐχειροτονοῦντο. Τοῦ γοῦν τότε ὄντος ἐπισκόπου Ἀντιοχείας, ἐπιχειροῦντος, ὡς ἔοικε, χειροτονίας ποιεῖν εἰς τάς ἐκκλησίας τῶν Κυπρίων, προφάσει τοῦ στέλλεσθαι στρατηγόν ἐν τῇ νήσῳ παρά τοῦ δουκός Ἀντιοχείας, ἀνηνέχθη τά περί τούτου τῇ ἐν Ἐφέσῳ συνόδῳ παρά Κυπρίων ἐπισκόπων∙ καί αὕτη τήν πρόσοδον, ἤτοι τήν προσέλευσιν, τούτων δεξαμένη, ὥρισε τούς Κυπρίους ἐπισκόπους, κατά τούς κανόνας καί τήν ἀρχαίαν συνήθειαν, δι’ ἑαυτῶν χειροτονεῖσθαι, καθώς, φησί, τοῦτο γενήσε- ται καί εἰς τάς λοιπάς διοικήσεις, καί ἐπαρχίας, μή δυναμένου τινός ἐπισκόπου ἑτέραν ἐπαρχίαν σφετερίζεσθαι, μή ὑποκειμένην ἀνέκαθεν αὐτῷ∙ μᾶλλον μέν οὖν καί τούς τοιοῦτόν τι ποιοῦντας, καί κατά βίαν, καί αὐθεντίαν, ἀλλοτρίαν ἐνορίαν κατασχόντας, ἀπολύσαι αὐτήν, ἵνα μή παραβαίνωνται οἱ κανόνες, καί προσχήματι τῆς ἱερουργίας, ἐξουσίας κοσμικῆς, ἤτοι κενοδοξίας, τύφος εἰς τούς ἀρχιερεῖς ἀναφαίνηται. Ἐξεχώρησε δέ καί ἑκάστῳ τῶν μητροπολιτῶν ἐκλαβέσθαι τά ἴσα τοῦ τοιούτου κανόνος εἰς οἰκείαν ἀσφάλειαν∙ καί μηδέ κρατεῖν ἕτερον ἔγγραφον τύπον, ἤγουν βασιλικόν πρόσταγμα, ἐναντιούμενον τῷ κανόνι τούτῳ, παρά τινος προκομιζόμενον. Καί ἀνάγνωθι τόν β΄ κανόνα τῆς β΄ συνόδου, τόν κη΄ τῆς δ΄ συνόδου, τόν λθ΄ τῆς στ΄ συνόδου, καί τά ἐν αὐτοῖς∙ καί μάθοις πῶς ὑπετέθησαν αἱ ὑπό τήν Ῥωμανίαν ἐκκλησίαι, ἄνευ τινῶν, τῷ Θρόνῳ τῆς Κωνσταντινουπόλως. Τηρείσθω τά ἑκάστῃ ἐπαρχίᾳ προσόντα δίκαια, καθαρά, ἀβίστα∙ ὁ δέ τύπτον ἀντικείμενον τούτοις εἰσάγων, ἀνόνητος. Ὅσοι τῶν ἐπισκόπων βίᾳ ὑπό τήν αὐτῶν χεῖρα ἑτέραν ἐπαρχίαν ἐποιήσαντο, οὐκ οὖσαν ἄνωθεν καί ἐξ ἀρχῆς ὑπ’ αὐτούς, ἤ προνόμιόν τι ἐπισκοπῆς ἑτέρας ὑφήρπασαν, οὐδέν τι ἐκ τούτου δικαιωθήσονται∙ ἀλλ’ ἐπανασωθῶσιν αὖθις πρός τούς ἔχοντας δίκαιον ἐπ’ αὐτάς ἐπισκόπους. Ὅτι περ καθαρά καί ἀβίαστα ὀφείλουσιν ἑκάστῃ ἐπαρχίᾳ προσεῖναι τά δίκαια∙ καί μή τύφον κοσμικῆς ἐξουσίας ἐν ἱερουργίας προσχήματι παρεισδύεσθαι. Ὁ δέ τύπον εἰσάγων ἕτερον, τοῖς ἐνταῦθα ὁρισθεῖσιν ἀντικείμενον καί μαχόμενον, οὐδέν τι ὠφεληθήσεται. Ἐπειδή ἡ Κύπρος, κατά τήν ἐξωτερικήν διοίκησιν, ἦτον ὑποκειμένη εἰς τόν Δοῦκα τῆς Ἀντιοχείας, ὅστις καί ἔστελλε στρατηγόν εἰς αὐτήν. Ἐντεῦθεν ὁ Ἀντιοχείας τόν ἐξωτερικόν τοῦτον, καί πολιτικόν τύπον, καί νόμον μιμούμενος, ἠθέλησε νά δείξῃ ὑποκειμένην εἰς τόν ἑαυτόν του τήν αὐτήν Κύπρον, καί κατά τήν ἐσωτερικήν, καί ἐκκλησιαστικήν διοίκησιν, χειροτονῶν τούς ἐν Κύπρῳ Ἐπισκόπους ὑπερόρια, καί οὐ κατά παλαιόν ἔθος ἀκολουθῆσαν. Πρᾶγμα ὁποῦ εἶναι ἔξω ἀπό τούς Ἀποστολικούς κανόνας τόν λδ΄ καί λε΄ ἀποδεξαμένη λοιπόν ἡ Σύνοδος τόν τῆς Κωνσταντίας, ἥτις πάλαι μέν Σαλαμῖνα ἐλέγετο, τώρα δέ Ἀμόχωστος, Ἀρχιεπίσκοπον Ῥηγῖνον, καί τούς σῦν αὐτῷ Ἐπισκόπους Ζήνωνα τόν Κυρήνης, καί Εὐάγριον Σόλων, τούς καί διά γραμμάτων, καί διά ζώσης φωνῆς, ἀναγγείλαντας ταῦτα, θεσπίζει διά τοῦ παρόντος Κανόνος, ὅτι κατά τούς κανόνας, καί κατά τήν ἀρχαίαν συνήθειαν1 οἱ τῆς Κύπρου Μητροπολῖται νά χειροτονοῦν αὐτοί ἀφ’ ἑαυτῶν τούς ἐν τῇ Κύπρῳ Ἐπισκόπους, καί ἀπό ἄλλον νά μένουν ἀνενόχλητοι καί ἀβίαστοι. Κάμνοντες δέ τόν κανόνα γενικόν, καί καθολικόν οἱ Πατέρες ταύτης, προσθέτουσιν, ὅτι τοῦτο τό ἴδιον νά φυλάττεται, καί εἰς τάς ἄλλας ἁπανταχοῦ διοικήσεις καί ἐπαρχίας. Ὥστε ὁποῦ νά μήν σφετερίζη, καί οἰκειοποιῆται κᾀνένας Ἐπισκοπος ἄλλην ἐπαρχίαν ὁποῦ ἄνωθεν καί ἐξ ἀρχῆς δέν ἐστάθη ὑποκειμένη, ἤ εἰς τήν ἐξουσίαν αὐτοῦ, ἤ εἰς τήν τῶν προκατόχων αὐτοῦ. Ἐάν δέ τινάς μέ βίαν οἰκειοποιηθῇ ταύτην, νά τήν ἐπιστρέφῃ ὀπίσω, ἵνα μή παραβαίνωνται οἱ κανόνες τῶν Πατέρων, καί ἵνα μή οἱ Ἀρχιερεῖς ὡς κάλυμμα προβάλλοντες τήν ἱερουργίαν τάχα, ὑποκάτω εἰς αὐτήν κοσμικῆς ἐξουσίας κενοδοξίαν κρυφίως λαμβάνωσι, καί ἐντεῦθεν δουλούμενοι εἰς τήν ἀδικίαν, χάσουν ὀλίγον κατ’ ὀλίγον τήν ἐλευθερίαν, τήν ὁποίαν ὁ πάντων ἀνθρώπων ἐλευθερωτής Ἰησοῦς Χριστός ἐχάρισεν εἰς ἡμᾶς με τό ἴδιον Αἷμα του. Λοιπόν ἐφάνη εὔλογον εἰς τήν ἁγίαν ταύτην οἰκουμενικήν Σύνοδον, νά μένουν καθαρά, καί ἀβίαστα, τά δίκαια προνόμια ὁποῦ ἄνωθεν καί ἐξ ἀρχῆς ἀπό παλαιάν συνήθειαν ἡ κάθε ἐπαρχία ἔλαβε. Καί ὁ κάθε μητροπολίτης νά ἔχῃ τήν ἄδειαν νά λαμβάνῃ τό Ἶσον τοῦ παρόντος κανόνος πρός ἀσφάλειαν καί βεβαίωσιν τῶν τῆς μητροπόλεως αὐτοῦ προνομίων. Ἐάν δέ τινας ἤθελε δείξει τύπον, ἤτοι πολιτικόν νόμον καί βασιλικόν, ἐναντίον εἰς τόν παρόντα κανόνα, ἐφάνη εὔλογον εἰς ὅλην ταύτην τήν ἁγίαν Σύνοδον, ὁ πολιτικός αὐτός νόμος νά μένῃ ἄκυρος καί ἀργός.2 Ἀνάγνωθι καί ταάς ἑρμηνείας τοῦ λδ΄ καί λε΄ Ἀποστολικοῦ. 1Σημείωσαι ὅτι ἄνωθεν καί ἐξ ἀρχῆς ἀπό παλαιόν ἔθος ἐστάθη αὐτοκέφαλος ἐν ταῇ ἐκκλησιαστικῇ διοικήσει ἡ Κύπρος. Ἐπεκυρώθη δέ τοῦτο ταό προνόμιον εἰς αὐτήν, τόσον ἀπό ταόν Βασιλέα Ζήνωνα, ὅσον καί ἀπό ταόν Ῥινότμητον Ἰουστινιανόν. Ἐν τοῖς χρόνοις γάρ τοῦ Ζήνωνος, ὅτε εὐτύχουν οἱ Μονοφυςῖται Εὐτυχιανοί, ἐπειδή, ὁ Ἀντιοχείας Πέτρος ὁ Κναφεύς ἐσπούδαζε τα ὑποτάττῃ τούς Κυπρίους, προφασιολογών, ὅτι ἀπό ταήν Ἀντιόχειαν ἔλαβον οἱ Κύπριοι ταήν πίστιν καί ταόν χριστιανισμόν, συνέβη τα εὑρεθῇ ἀπό ταόν Ἐπίσκοπον ταῆς Ἀμοχώστου Ἀνθέμιτον δι’ ἀποκαλύψεως, ταό λείψανον τοῦ ἁγίου Ἀποστόλου Βαρνάβα ὑποκάτω εἰς ταάς ὑπογείους ῥίζας μιᾶς ξυλοκερατίας, ἔχον εἰς ταό στῆθος του ταό κατά Ματθαῖον Εὐαγγέλιον γεγραμμένον Ἑλληνιστί ἀπό ταάς ἰδίας χεῖρας τοῦ αὐτοῦ Βαρνάβα. Διά δύω αἰτίας∙ πρῶτον διά τα καταισχυνθοῦν οἱ τοῦ Εὐτυχοῦς ὀπαδοί ἀπό ταό Θεῖον αὐτό Εὐαγγέλιον ὡσάν ὁποῦ αὐτό βεβαιοῖ ταήν ἀληθῆ τοῦ Χριστοῦ ἀνθρωπότητα, καί ταάς δύω φύσεις αὐτοῦ. Καί β΄. διά τα ἐπιστομισθῇ ὁ ἐπηρεαστής ταῶν Κυπρίων Πέτρος. Εἶπε γάρ ὁ Θεῖος Βαρνάβας ταῷ Ἀνθεμίτῳ «Ἐάν οἱ ἐχθροί λέγουσιν, ὅτι ὁ θρόνος Ἀντιοχείας εἶναι Ἀποστολικός, εἰπέ καί ἐσύ, ὅτι καί ἡ Κύπρος ἐστίν Ἀποστολική, καθ’ ὅτι ἔχει Ἀπόστολον εἰς ταόν τόπον αὐτῆς». Λαβὼν δέ ὁ Ἀνθέμιτος ταό Εὐαγγέλιον ἀπῆλθεν εἰς Κωνσταντινούπολιν πρός ταόν Ζήνωνα, ὃς καί ἰδὼν αὐτό ἐχάρη μεγάλως, καί φυλάξας αὐτό, προσέταξε τα ἀναγινώσκεται κατ’ ἐνιαυτόν ταῇ μεγάλῃ Παρασκευῇ, κατά ταό χρονικόν τοῦ Ἰωήλ. Καί ὄχι μόνον ἐδιώρισε ταόν Ἀκάκιον τα θεωρήςῃ ταήν ὑπόθεσιν ταῶν Κυπρίων, καί Ἀντιοχέων (ἐν ᾗ ὁ Ἀνθέμιτος ταόν παρόντα ταῆς γ΄ Συνόδου κανόνα προβαλών, καί ταά λόγια τοῦ Ἀποστόλου, κατῄσχυνε τούς Ἀντιοχεῖς)∙ ἀλλά καί Ἀρχιεπισκοπήν κατέστησε ταήν Ἀμόχωστον, ἐλευθέραν ταῶν τοῦ Ἀντιοχείας ἐπηρειῶν. Κατά τόν μοναχόν Κύριλλον, καί ἀναγνώστην Θεόδωρον, καί Σουίδαν. Ὁ δέ Ἰουστινιανός ὁ Ῥινότμητος ταήν αὐτήν Ἀμόχωστον, ἤ Σαλαμῖνα, εἰς κάλλος ἀνακαινίσας κατά ταόν Βαλσαμῶνα, νέαν Ἰουστινιανήν ὠνόμασεν. Ὅθεν οἱ λέγοντες αὐτήν δευτέραν Ἰουστινιανήν σφάλλουσι∙ πρώτη γάρ Ἰουστινιανή ὠνομάσθη ἡ Ἀχρίς∙ Δευτέρα δέ Ἰουστινιανή ὠνομάσθη ταά Οὐλπιανά, πόλις τα ἐν Δαρδανίᾳ κειμένη, ἥτις ἀνεκαινίσθη ὑπό τοῦ Ἰουστινιανοῦ. Δι’ ὅ νέαν Ἰουστινιανόπολιν ταήν Κύπρον καλεῖ καί ὁ λθ΄ ταῆς στ΄ καί ταόν παρόντα ταῆς γ΄ κανόνα ἐπικυρῶν λέγει, ὅτι τα προεδρεύῃ ὁ Κυζίκου, καί πάσης ταῆς Ἐλλησποντίων ἐπαρχίας, καί τοῦτον τα χειροτονῇ. Λέγει δέ ὁ Χρύσανθος (σελ. πδ΄ τοῦ Συνταγματίου) ὅτι πρώτη μέν ταῶν αὐτοκεφάλων Ἀρχιεπισκοπῶν ἐστιν ἡ Καρχηδών, Δευτέρα δέ ἡ Κύπρος. Διότι αὐτοκέφαλον ἐτίμησεν αὐτήν ὁ η΄ οὗτος Κανὼν ταῆς γ΄ καί πρό τοῦ Ἰουστινιανοῦ δηλ. Τρίτη δέ ἡ Ἀχρίς, ὅτι ἐπί τοῦ Ἰουστινιανοῦ τοῦ ἐπί ταῆς ε΄ Συνόδου, αὐτοκέφαλος ἐτιμήθη. Τετάρτη, ἡ κάτω Ἰβηρία, ὡς ἐπί Λέοντος τοῦ Ἰσαύρου τιμηθεῖσα∙ Πέμπτη, ἡ ἄνῳ Ἰβηρία, ὡς ἐπί τοῦ Μονομάχου τιμηθεῖσα. Ἕκτη ἡ τοῦ Πεκίου, ὡς τιμηθεῖσα ἐπί ταῶν ἐν Νικαίᾳ βασιλέων.2Ὅρα εἰς τήν ἀρχήν τῆς βίβλου, ἵνα μάθῃς, ὅτι οἱ ἐναντιούμενοι τοῖς κανόσι πολιτικοί νόμοι εἶναι ἄκυροι.
