Πάλιν ὡρίσθη, ἵνα, ὁσάκις κληρικῶν ἐλεγχθέντων, καί καταθεμένων τινά ἐγκλήματα, εἴτε διά τό τῆς ἐκκλησίας ὄνειδος, εἴτε διά τήν αἰδεσιμότητα, ὧν χάριν τούτοις φειδὼ γίνεται, εἴτε διά τήν ἀλαζόνα τῶν αἱρετικῶν καί ἐθνικῶν ἐπιγαυρίασιν, ἐάν ὡς εἰκός ἐπαγωνίσασθαι τῷ ἰδίῳ πράγματι, καί τῆς ἰδίας ἀβλαβείας φροντίσαι θελήσωσιν, ἐντός ἀκοινωνησίας ἐνιαυτοῦ τοῦτο ποιήσωσιν· ἐάν δέ ἐντός ἐνιαυτοῦ τό πρᾶγμα αὐτῶν καθάραι καταφρονήσωσι, μηδεμία τούτων τοῦ λοιποῦ φωνή παντελῶς προσδεχθείη.
Ἐάν κληρικοί κατηγορῶνται ἐπ’ αἰτίαις ἐκβαλλούσαις αὐτούς τοῦ κλήρου, δι’ ἃς καί ὄνειδος τῆς ἐκκλησίας εἰσίν ὡς μή καλῶς βιοῦντες, ἀπαιτεῖ αὐτούς ὁ κανὼν ἐντός ἐνιαυτοῦ ἐπαγωνίσασθαι καθᾶραι ἑαυτούς τῆς κατηγορίας, εἴτε διά τήν αἰδεσιμότητα, ἤγουν τό ἔντιμον τῶν βαθμῶν τοῦ κλήρου, διό καί φείδονται, ἵνα μή ἀτιμάζηται ἡ ἱερωσύνη, εἴτε διά τό μή κατεπαίρεσθαι τούς αἱρετικούς ἐξ ἀλαζονείας, καί καταφρονεῖν τῆς ἱερωσύνης, καθ’ ὃν ἐνιαυτόν καί ἀκοινώνητοι εἰσί. Διά τοῦτο γάρ ἐξ ἀρχῆς ὁ κανὼν ἐλεγχθέντας αὐτούς ὠνόμασεν, οὐχ ὡς τελείως ἀποδεδειγμένων τῶν κατ’ αὐτῶν εἰσαχθέντων∙ ἦ γάρ ἂν καί καθῃρέθησαν, εἰ ἠλέγχθησαν∙ ἀλλ’ ὡς προλήψεων κατ’ αὐτῶν δοθεισῶν, δι’ ἃς καί ἀκοινωνησίᾳ ἐπετιμήθησαν. Εἰ μέν οὖν διά τοῦ ἐνιαυτοῦ σπουδάσουσι καθαρούς ἑαυτούς ἀποδεῖξαι τῶν ἐγκλημάτων, καί τοῦ ἐπιτιμίου λυθήσονται∙ εἰ δέ μή, ἀπρόσδεκτοι ἔσονται μετά ταῦτα λόγον εἰσάγοντες. Ὁ παρὼν κανὼν διορίζεται, τούς κληρικούς τούς διά τινα ἐγκλήματα ἐλεγχθέντας, ἤτοι καταμαρτυρηθέντας ἀπό προλήψεως, φροντίζειν τοῦ περατωθῆναι τάς κατ’ αὐτῶν ὑποθέσεις ἐντός ἐνιαυτοῦ∙ εἰ δέ μή, ἀποκλείεσθαι. Ταῦτα δέ οὐκ ἐνεργοῦσι σήμερον, διά τό ἀπό διαφόρων νεαρῶν πᾶσαν ἐγκληματικήν ὑπόθεσιν εἰς διηνεκῆ χρόνον ἐπεκτείνεσθαι. Ἐλεγχόμενος κληρικός ἐπ’ ἐγκλήματι, ἐάν ἐπαγωνίσασθαι λέγῃ, ἐντός ἐνιαυτοῦ ἐπαγωνιζέσθω∙ μετά δέ τοῦτο, ἔστω ἀπρόσδεκτος. Ἐλεγχόμενος ἐπ’ ἐγκλήμασι καί ἤδη καταδικαζόμενος κληρικός, ἐάν ἔτι λέγῃ δύνασθαι δικαιολογήσασθαι, καί ἑαυτόν ἀνεύθυνον παραστῆσαι, ἐντός ἐνιαυτοῦ ὀφείλει ἐπαγωνίσασθαι∙ μετά δέ τόν ἐνιαυτόν οὐδεμία αὐτοῦ δικαιολογία παραδεχθήσεται εἰς τό δικαστήριον ὅσον αὐτό, ἀλλά καταδεδικασμένος ἔσται∙ καί εἰ βούλεται ἔκτοτε ἐκκαλεῖσθαι, ποιείτω τοῦτο. *Στο Πηδάλιο, ο 79ος κανόνας αντιστοιχεί στον 87ο (αρίθμηση Πηδαλίου). Ερμηνεία. Ὁ παρών Κανών διορίζει, ὅτι ἐάν Κληρικοί τινες ἐλεγχθέντες εἰς ἐγκλήματα, καί μέλλοντες καταδικασθῆναι, ζητήσουν καιρόν διά νά δικαιολογηθοῦν, καί νά δείξουν τόν ἑαυτόν τους ἀνεύθυνον, νά γίνεται εὐσπλαχνία, καί ἔλεος εἰς αὐτούς, διά τό σέβας τῆς Ἱερωσύνης, καί διά νά μή ὑπερηφανεύωνται οἱ ἐθνικοί, καί αἱρετικοί, ὀνειδίζοντες τήν ἐκκλησίαν, καί τῶν ὀρθοδόξων καταφρονοῦντες τήν Ἱερωσύνην, καί νά τούς δίδεται διορία εἰς τοῦτο ἕνας χρόνος, κατά τόν ὁποῖον πρέπει νά στέκωνται ἀκοινώνητοι. Εἰ δέ καί εἰς ἕνα χρόνον δέν ἀποδείξουν ἀθῶον τόν ἑαυτόν τούς ἀπό τά ἐγκλήματα, εἰς τό ἑξῆς πλέον νά μή δέχεται κᾀμμία ἀπολογία αὐτῶν. Ὅρα καί τόν οδ΄ Ἀποστολικ., τόν στ΄ τῆς β΄ καί τόν θ΄ τῆς δ΄.
