Ἐάν τις δαίμονα ἔχῃ, κληρικός μή γινέσθω, ἀλλά μηδέ τοῖς πιστοῖς συνευχέσθω· καθαρισθείς δέ, προσδεχέσθω, καί, ἐάν ᾖ ἄξιος, γινέσθω.
Ἀκάθαρτος ὥσπερ, ὁ δαιμονιζόμενος κρίνεται∙ καί ἅμα ὑπόνοια δίδοται, ὡς, εἰ μή ἄξιον ἑαυτοῦ κατοικητήριον τόν ἄνθρωπον ὁ δαίμων εὕρηκε, διά βίου φαυλότητα, οὐκ ἄν εἰσέδυ αὐτόν∙ πῶς οὖν ὁ τοιοῦτος εἰς χειροτονίαν τινά προαχθήσεται; Εἰ γάρ μύρον, δοχεῖον σαπρόν οὐ πιστεύεται, κατά τόν μέγαν ἐν θεολογίᾳ Γρηγόριον, πῶς τῷ τοῦ δαίμονος δοχείῳ ἡ χάρις τοῦ ἁγίου Πνεύματος πιστευθήσεται ; Ἀλλά μηδέ συνεύχεσθαι τοῖς πιστοῖς τόν τοιοῦτον, ὁ παρών κανών διατάττεται. Ὁ δέ τρίτος τοῦ πατριάρχου Ἀλεξανδρείας Τιμοθέου κανών, ἀπόκρισις ὤν πρός τόν ἐρωτήσαντα, ἐάν πιστός δαιμονίζηται, εἰ ὀφείλει μεταλαμβάνειν τῶν ἁγίων μυστηρίων, φησίν∙ Ἐάν μή ἐξαγορεύῃ τό μυστήριον, μήτε ἄλλως πως βλασφημῆ, μεταλαμβανέτω. Ἔοικεν οὖν ἐναντιοῦσθαι τῷ παρόντι κανόνι∙ οὐκ οἶμαι δέ∙ ἀλλ’ ὁ μέν ἀποστολικός κανών περί τοῦ διόλου μαινομένου λέγειν κριθήσεται, καί μή διάλειμμα ἔχοντος∙ πῶς οὖν ὁ τοιοῦτος παραληφθήσεται εἰς εὐχήν; ἡ δέ τοῦ Τιμοθέου ἀπόκρισις περί τοῦ ἐκ διαλειμμάτων πάσχοντος∙ ὁ γάρ τοιοῦτος, ὅτε μή πάσχει, τῶν ἁγιασμάτων ἀξιωθήσεται∙ ἀπαλλαγείς δέ τῆς δαιμονικῆς ἐνεργείας, εἰ ἄξιος κριθείη, κληρωθήσεται. Ὁ δαιμονιζόμενος ἐστέρηται λογισμοῦ καί διαθέσεως∙ κἀντεῦθεν ὑπό τοῦ κανόνος κεκώλυται, ἤ τῷ κλήρῳ συγκαταλέγεσθαι, ἤ τοῖς πιστοῖς συνεύχεσθαι, ἵνα μή φαῦλά τινα καί ἄσεμνα διαπραττόμενος, καί δαιμονιώδεις ἐκβοήσεις ποιούμενος, τόν τοῦ Θεοῦ λαόν συνταράττῃ, καί τήν δοξολογίαν τοῦ Ναοῦ ἀχρειοῖ. Μετά δέ τήν ἀνάνηψιν, εἰ εὑρεθῇ ἄξιος, γενήσεται καί κληρικός. Ὁ μέν τοι γ΄ κανών τοῦ πατριάρχου Ἀλεξανδρείας Τιμοθέου φησίν∙ Ἐάν πιστός δαιμονίζηται, ὀφείλει μεταλαμβάνειν τῶν ἁγίων μυστηρίων∙ καί οὐκ ἐναντιοῦται τῷ παρόντι κανόνι∙ ἐκεῖνος μέν γάρ ἐξελήφθη χάριν τοῦ ἐκ διαλείμματος μαινομένου, καί εἰδότος κατά τόν καιρόν τῆς νήψεως τῶν θείων ἁγιασμάτων τό μυστήριον∙ ὁ δέ παρών κανών, περί τοῦ διηνεκῶς μαινομένου. Εἰ δέ καί περί τοῦ ἐκ διαλείμματος μαινομένου εἴπῃς τόν κανόνα τοῦτον διαλέγεσθαι, καί οὕτως οὐκ ἔσται σοί τι ἐμποδών∙ οὐδέ γάρ παραχωρηθήσεται ὁ ἐκ διαλείμματος μαινόμενος κληρωθῆναι, ἵνα μή περιϋβρίζηται ἡ ἱερωσύνη, κατά τόν καιρόν τῆς μανίας αὐτοῦ, καί βλασφημῆται τό θεῖον. Ὁ δαιμονῶν οὐ κληροῦται, οὐδέ συνεύχεται∙ μετά δέ τόν καθαρμόν, εἰ ἄξιός ἐστι, γίνεται. Οὐ γίνεται κληρικός ὁ δαιμονῶν, μέχρις ἄν ἀπαλλαγῇ τοῦ δαίμονος∙ ἀλλ’ οὐδέ συνεύχεται τοῖς πιστοῖς, ἀπαλλαγείς δέ τοῦ πάθους, καί εἰς εὐχήν προσδέχεται, καί εἰς κλῆρον, εἰ ἄξιός ἐστι, προβιβάζεται. Κάθε δαιμονιζόμενος ὡσάν ἀκάθαρτος κρίνεται. Ἐπειδή καί δίδει ὑποψίαν ὅτι διά φαυλότητα τῆς ζωῆς του, ἔδωκεν ἄδειαν εἰς τόν διάβολον καί ἐμβῆκεν εἰς αὐτόν. Πῶς λοιπόν ὁ τοιοῦτος εἰς κλῆρον θέλει προβιβασθῇ; ἐπειδή καί μῦρον δοχεῖον σαπρόν οὐ πιστεύεται, κατά τόν Θεολόγον Γρηγόριον. Ὅθεν ὁ παρών Κανών διορίζει, ὅτι ἀνίσως τινάς ἔχῃ δαιμόνιον παντοτινόν ὁ τοιοῦτος ἂς μή γίνηται Κληρικός. Ἀλλά μηδέ ἂς συμπροσεύχηται ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ μέ τούς πιστούς, διά νά μήν ταράττῃ τήν προσευχήν καί δοξολογίαν αὐτῶν τήν εἰς Θεόν, μέ τάς ἀταξίας, καί δαιμονιώδεις κραυγάς του, τάς συνήθεις εἰς τούς δαιμονιζομένους. Ἀφ’ οὗ δέ καθαρισθῇ, καί ἐλευθερωθῇ ἀπό τό δαιμόνιον, ἂς προσδέχηται εἰς τήν μετά τῶν πιστῶν προσευχήν. Καί ἂν ᾖναι ἄξιος διά νά γένῃ Κληρικός, ἂς γίνηται.
