Ὁ αὐτός κρατείτω τύπος καί ἐπί τῶν δύο ἀδελφάς λαμβανόντων εἰς συνοικέσιον, εἰ καί κατά διαφόρους χρόνους.
Ὁ δέ δεύτερος κανὼν τῆς ἐν Νεοκαισαρεία γενομένης συνόδου, Εἰ μή λύσει, φησί, τόν γάμον, ἐξωθείσθω τῆς ἐκκλησίας μέχρι θανάτου. ὁ αὐτός κρατείτω τύπος καί ἐπί τῶν δύο ἀδελφάς λαμβανόντων, εἰ καί κατά διαφόρους καιρούς. Παρομοίως μέ τόν ἀφήσαντα τήν γυναῖκά του, καί λαβόντα ἄλλην, κανονίζει ὁ παρών κανών ἐκεῖνον, ὁποῦ, ἀφ’ οὗ ἀποθάνῃ ἡ γυναῖκά του, πάρῃ τήν ἀδελφήν της. Ταὐτόν εἰπεῖν, ἐκεῖνον ὁποῦ πάρῃ δύω ἀδελφάς. Ἑπτά χρόνους δηλαδή, οἵτινες ἐπιτίμιόν ἐστι τῆς μοιχείας, ὡρισμένον παρά τῶν παλαιῶν.1 1Τό ἐπιτίμιον ὅμως αὐτό δίδοται εἰς αὐτούς, ἀφ’ οὗ χωρίσουν τό ἄθεσμον συνοικέσιον, καί δεχθοῦν εἰς τούς τόπους τῶν μετανοούντων. Ἐν ὅσῳ δέ στέργουν αὐτό, ἐξωθοῦνται καί ἀπό τήν ἐκκλησίαν κατά τόν β΄ τῆς ἐν Νεοκαισαρ. ὃν καί ἀνάγνωθι.
