Εἴ τις ἀνάπηρος ᾖ τόν ὀφθαλμόν, ἤ τό σκέλος πεπληγμένος, ἄξιος δέ ἐστιν ἐπισκοπῆς, γινέσθω· οὐ γάρ λώβη σώματος αὐτόν μιαίνει, ἀλλά ψυχῆς μολυσμός.
(βλ. τον σχολιασμό του κανόνα στον 78ο των Αποστόλων). (βλ. τον σχολιασμό του κανόνα στον 78ο των Αποστόλων). (βλ. τον σχολιασμό του κανόνα στον 78ο των Αποστόλων). Ὁ μέν παλαιός νόμος ἐπρόσταζε νά μήν ἔχουν κᾀνένα μῶμον εἰς τό σῶμα οἱ μέλλοντες γενέσθαι ἱερεῖς, ἀλλά νά ᾖναι ἄρτιοι, καί ὁλομελεῖς, καί ἄμωμοι. Πᾶς γάρ ἄνθρωπος, φησίν, ᾧ ἐστιν ἐν αὐτῷ μῶμος, οὐ προσελεύσεται. Ἄνθρωπος τυφλός, ἤ χωλός, ἤ κολοβόῤῥιν, ἤ ὠτότμητος. Ἢ ἄνθρωπος, ᾧ ἂν ᾖ ἐν αὐτῷ σύντριμμα χειρός, ἤ σύντριμμα ποδός, ἤ κυρτός, ἤ ἔφηλος,1 ἤ πτίλλος τούς ὀφθαλμούς2 ἤ ἄνθρωπος, ᾧ ἂν ᾖ ἐν αὐτῷ ψώρα ἀγρία, ἤ μονόρχις. Ἀλλά καί ἂν μετά τήν ἱερωσύνην ἤθελαν λάβουν κᾀνένα τοιοῦτον ψεγάδι εἰς τό σῶμα, ἔπαυαν ἀπό τό νά ἱερουργοῦν. Ὁ δέ νέος τῆς χάριτος τοῦ Εὐαγγελίου, ψεγάδια τοιαῦτα καί κολοβώματα τοῦ σώματος, οὐ λογίζεται ὡς ἐμπόδια τῆς ἱερωσύνης. Ἀλλά μᾶλλον ἀπαιτεῖ νά ἔχουσι καθαράν τήν ψυχήν παντός ῥύπου. Δι’ ὅ καί ὁ παρών Κανών λέγει∙ Ἀνίσως τινάς ᾖναι βεβλαμένος εἰς τόν ὀφθαλμόν, ἤτοι εἶναι μέ ἕνα ὀμμάτι, ἤ ἔχει διαστρόφους τούς ὀφθαλμούς ἤ κοντοβλέποντας, ἤ ἔχει τζακισμένον τό σκέλος, ταὐτόν εἶπεῖν εἶναι χωλός∙ ἤ ἔχει κᾀνένα ἄλλο τοιοῦτο κολόβωμα καί βλάβην εἰς τό σῶμα, τό ὁποῖον δέν ἐμποδίζει εἰς τό νά ἐνεργῶνται αἱ ἱεροπραξίαι. Ἄξιος δέ εἶναι ὁ ταῦτα ἔχων διά νά γείνῃ Ἐπίσκοπος, ἂς γίνηται. Ἐπειδή τό κολόβωμα τοῦ σώματος δέν κάμνει αὐτόν ἀνάξιον, ἀλλά ὁ ἐξ ἁμαρτίας μολυσμός τῆς ψυχῆς. 1Ἐφηλίδα εἶναι μία ἀσθένεια ὁποῦ ἀκολουθεῖ εἰς τό μέτωπον, ἡ ὁποία συνεθίζει νά μελανιάζει τήν ἐπιφάνειαν τοῦ δέρματος: οὕτως αὐτήν ἑρμηνεύει Κύριλλος ὁ Ἀλεξανδρ. ἔφηλος οὖν, ὁ τήν ἀσθένειαν ταύτην ἔχω.2Πτίλλος, ὁ μαδημένα ἔχων τά βλέφαρα κατά τόν Βαρῖνον. Καί ἁπλῶς, ὁ ἔχων πάθος τι περί τούς ὀφθαλμούς.
