Μή ἐξέστω ταῖς γυναιξίν ἐν τῷ καιρῷ τῆς θείας λειτουργίας λαλεῖν· ἀλλά κατά τήν φωνήν Παύλου τοῦ Ἀποστόλου, σιγάτωσαν· οὐ γάρ ἐπιτέτραπται αὐταῖς λαλεῖν, ἀλλ᾿ ὑποτάττεσθαι, καθὼς καί ὁ νόμος λέγει· εἰ δέ τι μαθεῖν θέλουσιν, ἐν οἴκῳ τούς ἰδίους ἄνδρας ἐπερωτάτωσαν.
Σιγᾷν ὁ μέγας Παῦλος ταῖς γυναιξίν ἐπιτάττει, οὐ κατά τόν καιρόν μόνον τῆς λειτουργίας, ἀλλ’ ἐπί πάσης συνελεύσεως τῶν πιστῶν. Τοῦτο δέ καί τοῖς θύραθεν ἁρμόδιον ἔδοξε· φησί γάρ τις τῶν ποιητῶν· Γύναι, γυναιξί κόσμον ἡ σιγή φέρει. Τέως δέ ὁ παρών κανών σιγήν αὐταῖς ἐπιτάττει, ἐν τῷ τῆς λειτουργίας καιρῷ· εἰ δέ τι, φησί, μαθεῖν θέλουσι, τούς οἰκείους ἄνδρας οἴκοι ἐρωτάτωσαν· καί τοῦτο δέ ἀποστολικόν ἐστι· νόμον δέ ἐνταῦθα ὠνόμασεν ὁ κανών τά ἀποστολικά διατάγματα. Πρός Κορινθίους ἐπιστέλλων ὁ μέγας Παῦλος, παρεγγυᾶται ταῖς γυναιξί σιγᾷν, καί τοῖς οἰκείοις ἀνδράσιν ὑπείκειν, κατά τόν Μωσαϊκόν νόμον, τόν λέγοντα· Πρός τόν ἄνδρα σου, γύναι, ἡ ἀποστροφή σου, καί αὐτός σου κυριεύσει. Ἀκολούθως οὖν τούτοις διορίζεται ὁ κανών, μή λαλεῖν τάς γυναῖκας ἐν τῷ καιρῷ τῆς θείας λειτουργίας, ἀλλ’ ὑπό τῶν οἰκείων ἀνδρῶν οἴκοι μανθάνειν, περί ὧν θέλουσι. Τούτου δέ ὁρισθέντος οὕτω, μή εἴπῃς, κατά μέν τόν καιρόν τῆς λειτουργίας κωλύεσθαι αὐτάς τοῦ λαλεῖν· κατά δέ τάς ἑτέρας ἐκκλησιαστικάς συνάξεις, ἀπαρεμποδίστως λαλεῖν· καί τηνικαῦτα γάρ σιγᾷν ὀφείλουσιν. Ὡς ἔοικε δέ, τινές γυναῖκες, κατά τόν τότε καιρόν, ἀνάγνωσιν θείων Γραφῶν ὑποκρινόμεναι, ἐκκλησιάζειν ἐπεχείρουν τά πολλά, καί πρός ἐρωτήσεις καί ἀποκρίσεις ἐτοιμάζεσθαι, ὅπερ ἀνοίκειον εἶναι γυναιξίν ἔδοξε τοῖς Πατράσι, κἀντεῦθεν καί ἐκωλύθη. Κατ’ ἰδίαν δέ ἐρωτᾷν τάς συνετωτέρας περί ψυχωφελῶν τινων, οὔκ ἔστι καινόν. Ἀνάγνωθι καί βιβλίον η΄ τῶν βασιλικῶν, τίτλον α΄, κεφ. α΄, θέμα ε΄, κωλύον τάς γυναῖκας συνηγορεῖν δημοσίᾳ, λέγον οὕτω ῥητῶς∙ Ὑπέρ μόνων ἑαυτῶν συνηγοροῦσι γυνή καί τυφλός· ἡ γυνή γάρ οὐ μετέρχεται ἀνδρῷον ὀφφίκιον. Καί βιβλίον κα΄, τίτ. α΄, κεφ. ια΄ λέγον· Γυνή ἐν διαθήκῃ οὐ μαρτυρεῖ· ἐν ἄλλοις δέ μαρτυρίαν νέμει, ἐν οἷς ἄνδρες οὐ προσκαλοῦνται. Καί τήν μη΄ νεαράν τοῦ βασιλέως κυροῦ Λέοντος τοῦ Σοφοῦ, κωλύουσαν γυναῖκας ἐπί συμφώνοις μαρτυρεῖν καί συναλλάγμασιν. Ἐπί δέ τοκετοῖς, καί ἐφ’ ὧν μόνη θήλεια ὄψις ὁρᾷ, οὐ μήν καί ὀφθαλμοί ἀρρένων, ἐπιτρέπουσιν αὐτήν μαρτυρεῖν. Ζήτει καί τήν ριη΄ Ἰουστινιάνειον νεαράν, ἤτοι κεφ. ι΄, τοῦ δ΄ τίτλου, τοῦ λζ΄ βιβλίου τῶν βασιλικῶν, κωλύουσαν τάς γυναῖκας ἐπιτρόπους γίνεσθαι, καί λέγουσαν οὕτω ῥητῶς ἐν μέρει· Ταῖς γάρ γυναιξί καί ἡμεῖς ἀπαγορεύομεν, τά τῆς ἐπιτροπῆς ὑπελθεῖν λειτουργήματα, εἰ μή μήτηρ, ἤ μάμμη εἴη· ταύταις γάρ μόναις, κατά τήν τῆς κληρονομίας τάξιν, καί τήν ἐπιτροπήν ὑπελθεῖν ἐφίεμεν, ἐάν ἐν ὑπομνήμασι, καί γάμοις ἑτέροις, καί τῇ βοηθείᾳ τοῦ Βελλιανείου δόγματος ἀπαγορεύσωσι. Ταῦτα γάρ φυλάττουσαι, πάντων τῶν ἐκ πλαγίου συγγενῶν εἰς τήν ἐπιτροπήν προτιμηθήσονται, τῶν ἐκ διαθήκης μόνον ἐπιτρόπων προλαμβανόντων αὐτάς· τήν γάρ τοῦ τελευτήσαντος βούλησίν τε καί ἐπιλογήν προτιμᾶσθαι βουλόμεθα. Ἀνάγνωθι καί τίτλον ε΄ τοῦ αὐτοῦ βιβλίου, κεφ. κ΄, θέμα γ΄ λέγον· Γυνή οὐ κουρατωρεύει. Γυναιξί λαλεῖν ἐπ’ ἐκκλησίαις οὐκ ἐπιτέτραπται. Εἰ γάρ θελήσουσί τι μαθεῖν, ἐν οἴκῳ τούς ἰδίους ἄνδρας ἐπερωτάτωσαν. Προστάζει ὁ παρών Κανών, ὅτι δέν εἶναι ἄδεια εἰς τάς γυναῖκας νά λαλοῦν ἐν τῷ καιρῷ τῆς θείας λειτουργίας (καί δή καί εἰς πάσας τάς ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ γινομένας συνάξεις τῶν πιστῶν), ἀλλά νά σιωποῦν, καθὼς γράφει ὁ Παῦλος∙ διότι δέν εἶναι συγκεχωρημένον εἰς αὐτάς νά λαλοῦν, ἀλλά νά ὑποτάσσωνται, καί νά ἀκούουν, καθὼς λέγει καί ὁ νόμος ὁ Μωσαϊκός περί τῆς γυναικός. Πρός τόν ἄνδρα σου ἡ ἀποστροφή σου, καί αὐτός σου κυριεύσει (γεν. κεφ. γ΄, 16)∙ εἰ δέ καί θέλουν νά μάθουν κᾀνένα νόημα, ἂς ἐρωτοῦν περί τούτου εἰς τήν οἰκίαν τούς ἄνδρας των∙ τοῦτο τό ἴδιον διορίζουσι καί αἱ Ἀποστολικαί διαταγαί βιβλ. γ΄, κεφ. στ΄ λέγει δέ καί τις ἐξωτερικός σοφός, γυναιξί κόσμον ἡ σιγή φέρει.1 1Δι’ ὃ καί ὁ θεῖος Χρυσόστομος οὕτω λέγει. «Ἐδίδαξεν ἅπαξ ἡ γυνή (δηλ. τόν Ἀδάμ εἰς τόν Παράδεισον) καί πάντα κατέστρεψε, διά τοῦτό φησιν, μή διδασκέτω. Καί πάλιν. Τοσοῦτον γάρ αὐτήν σιγηράν εἶναι δεῖ, φησιν, ὡς μή μόνον περί βιωτικῶν, ἀλλά μήτε περί πνευματικῶν φθέγγεσθαι ἐν ἐκκλησίᾳ∙ τοῦτο κόσμος, τοῦτο αἰδώς, τοῦτο μᾶλλον αὐτήν τῶν ἱματίων κοσμῆσαι δύναται. (λόγ. θ΄, τῆς α΄ πρός Τιμόθ., σελ. 283 τοῦ δ΄ τομ.).
