Οἱ δέ ελεύθεροι, ἐν τρισίν ἔτεσιν ἐξετασθήσονται ἐν μετανοίᾳ, καί ὡς ὑποκρινάμενοι καί ὡς καταναγκάσαντες τούς ὁμοδούλους θύσαι, ἅτε δή παρακούσαντες, τοῦ ἀποστόλου, τά αὐτά θέλοντος ποιεῖν τούς δεσπότας τοῖς δούλοις, ἀνιέντας τήν ἀπειλήν, εἰδότας, φησίν, ὅτι καί ἡμῶν καί αὐτῶν1 (ΠΗΔΑΛΙΟΝ) ὁ Κύριός ἐστιν ἐν οὐρανοῖς καί προσωποληψία παρ᾿ αὐτῷ οὐκ ἔστιν. Εἰ δέ ἕνα Κύριον ἔχομεν πάντες ἀπροσωπόληπτον, ἐπεί καί πάντα καί ἐν πᾶσιν ἐστιν ὁ Χριστός, ἔν τε βαρβάροις καί Σκύθαις, δούλοις καί ἐλευθέροις, σκοπεῖν ὀφείλουσιν ὃ κατειργάσαντο, θελήσαντες τήν ψυχήν ἑαυτῶν σῶσαι, τούς δέ συνδούλους ἑαυτῶν ἑλκύσαντες ἐπί εἰδωλολατρίαν, δυναμένους καί αὐτούς ἐκφυγεῖν, εἰ τό δίκαιον καί τήν ἰσότητα ἦσαν αὐτοῖς παρασχόντες, ὡς πάλιν ὁ Ἀπόστολος λέγει.
Τοῖς δέ ἐλευθέροις, ἤτοι τοῖς δεσπόταις τῶν βιασθέντων θύσαι δούλων, ἐπί τριετίαν ἐπιτιμᾷ, ὅτι τε ὑπεκρίθησαν θύσαι, καί ὅλως ἔδοξαν ὑποκύψαι καί ὅτι τούς συνδούλου ἠνάγκασαν θύσαι, καί ὅτι παρήκουσαν τοῦ Ἀποστόλου κελεύοντος ἀνιέναι τοῖς δούλοις τήν ἀπειλήν∙ ὡς καί τῶν δεσποτῶν δούλων ὄντων τῷ Κυρίῳ, καί τοῖς οἰκέταις συνδούλων. Καί αὐτοί μέν ἔσπευσαν τήν οἰκείαν σῶσαι ψυχήν∙ τούς δέ συνδούλους ἐπί εἰδωλολατρείαν κατήπειξαν, δυναμένους ἐκφυγεῖν. Τοῖς δέ ἐλευθέροις, ἤτοι τοῖς δεσπόταις τῶν βιασθέντων θύσαι δούλων, ἐπί τριετίαν ἐπιτιμᾷ, ὅτι τε ὑπεκρίθησαν θύσαι, καί ὅλως ἔδοξαν κατανεῦσαι, καί ὅτι τούς συνδούλους ἠνάγκασαν θύσαι, καί ὅτι παρήκουσαν τοῦ Ἀποστόλου κελεύοντος ἀνιέναι τοῖς δούλοις τήν ἀπειλήν, ὡς καί τῶν δεσποτῶν δούλων ὄντων τῷ Κυρίῳ, καί τοῖς οἰκέταις συνδούλων. Καί αὐτοί μέν ἔσπευσαν τήν οἰκείαν σῶσαι ψυχήν, τους δέ συνδούλους ἐπί είδωλολατρείαν κατήπειξαν, δυναμένους ἐκφυγεῖν. Ὁ μέν προλαβὼν κανών, τούς θυσιάσαντας δούλους ἀντί τῶν αὐθεντῶν αὐτῶν ἐκανόνισεν, ὁ δέ παρών, εἰς τρεῖς χρόνους κανονίζει τούς τῶν τοιούτων δούλων αὐθέντας∙ (οὗτοι γάρ εἰσιν οἱ ἐνταῦθα λεγόμενοι ἐλεύθεροι) ἕνα μέν, διά τί ὑπεκρίθησαν, καί ἐφάνηκαν εἰς τούς ἀπίστους ὅτι ἐθυσίασαν∙ καί ἄλλο δέ, διά τί ἀνάγκασαν τούς κατά Χριστόν ὁμοδούλους δούλους αὐτῶν, νά θυσιάσουν παρακούσαντες τόν Ἀπόστολον Παῦλον ὁποῦ λέγει εἰς τούς αὐθέντας, νά καταπραΰνουν εἰς τούς δούλους αὐτῶν τήν ἀπειλήν, καί τόν θυμόν, ὡσάν ὁποῦ καί αὐτοί, καί οἱ δοῦλοι ὁμοῦ, ἕνα αὐθέντην καί Κύριον ἔχουσιν ἀπροσωπόληπτον εἰς τούς οὐρανούς, καί ἐν τῷ Χριστῷ διαφορά κᾀμμία δέν εἶναι βαρβάρου, καί Σκύθου, ἤ δούλου, καί ἐλευθέρου∙ καί διά τί, αὐτοί μέν ἐσπούδασαν νά λυτρώσουν τήν ψυχήν των, τούς δέ ἐν Χριστῷ συνδούλους των, ἐβίασαν εἰς τήν εἰδωλολατρείαν, εἰς καιρόν ὁποῦ ἦτον δυνατόν νά φύγουν, καί νά λυτρωθοῦν καί αὐτοί, ἂν ἔδιδαν οἱ αὐθένται τῶν τό δίκαιον καί τήν ἰσότητα εἰς αὐτούς, ὡς πάλιν ὁ Ἀπόστολος λέγει. 1Ἐν ἄλλοις, καί ἡμῶν αὐτῶν.
