Αὐρήλιος ἐπίσκοπος εἶπεν· Ἐάν τις ἐν κινδύνῳ καθεστώς, αἱτήσῃ ἑαυτόν καταλλαγῆναι τοῖς ἱεροῖς θυσιαστηρίοις, τοῦ ἐπισκόπου ἀπόντος, ὀφείλει εἰκότως ὁ πρεσβύτερος ἐρωτῆσαι τόν ἐπίσκοπον, καί οὕτω τόν ἐν κινδύνῳ καταλλάξαι κατά τήν ἐκείνου παραγγελίαν· τοῦτο δέ τό πρᾶγμα ὀφείλομεν σωτηριώδει βουλῇ κυρῶσαι. Ἀπό πάντων τῶν ἐπισκόπων ἐλέχθη· Ἀρέσκει ὅπερ ἡ ὑμετέρα ἁγιωσύνη ἀναγκαίως ἡμᾶς ὠφελῆσαι κατηξίωσεν.
Κἀνταῦθα τήν διάκρισιν ὁ κανὼν τοῖς ἐπισκόποις ἀνατίθησιν∙ ἐάν γάρ, φησί, κινδυνεύῃ τις περί τήν ζωήν ἐκ νόσου, ἤ ἐξ ἄλλης αἰτίας, ἐπιτετιμημένος ὤν, καί τῷ ἁγίῳ θυσιαστηρίῳ προσελθεῖν κωλυόμενος, καί αἰτήσῃ καταλλαγῆναι αὐτόν τοῖς ἱεροῖς θυσιαστηρίοις, ἀντί τοῦ, δεκτόν γενέσθαι εἰς τήν θείαν μετάληψιν, ἄπεστι δέ ὁ ἐπίσκοπος, ὀφείλει, φησίν ὁ κανών, ἐρωτῆσαι τόν ἐπίσκοπον ὁ πρεσβύτερος, καί οὕτω τόν ἐν κινδύνῳ καταλλάξαι, καθὼς ἐκεῖνος ὑπόθηται. Εἰκότως δέ τοῖς ἐπισκόποις ἡ λύσις ἀνετίθετο τῶν ἐπιτιμίων, διά τε τήν ἤδη ῥηθεῖσαν αἰτίαν, καί ὅτι τοῖς ἀρχιερεῦσιν ἡ ἑξαγόρευσις ἁρμόζει, ὡς δεσμεῖν καί λύειν δυναμένοις. Καί οἱ νῦν γάρ λογισμούς, οὔτε δεσμεῖν, οὔτε λύειν ἔχουσιν ἐξουσίαν∙ τοῖς γάρ ἱεροῖς Ἀποστόλοις τήν ἐξουσίαν ταύτην ἔδωκεν ὁ Χριστός, τύπον δέ τῶν Ἀποστόλων οἱ ἀρχιειρεῖς πληροῦσι. Καί ἀπό τοῦ παρόντος κανόνος ἐναργῶς ἀναφαίνεται, μή ἐξεῖναι τοῖς ἱερεῦσιν ἐξομολογήσεις ἀνθρώπων ἀναδέχεσθαι, καί συγχωρεῖν ἁμαρτίας χωρίς ἐπισκοπικῆς ἐπιτροπῆς. Φησί γάρ, ἐάν κινδυνεύῃ τις περί τήν ζωήν, καί ζητήσῃ καταλλαγῆναι, ἤγουν παραχωρηθῆναι εἰς μετάληψιν τῶν θείων ἁγιασμάτων μετά ἐξομολόγησιν, ἄπεστι δέ ὁ ἐπίσκοπος, οὐ δύναται ὁ ἱερεύς καταλλάξαι τοῦτον∙ ἀλλ’ ὀφείλει ἐρωτᾷν τόν ἐπίσκοπον, τόν ἐπέχοντα τόπον Ἀποστόλου, καί λαβόντα ἐξουσίαν ἀπό Θεοῦ δεσμεῖν τε καί λύειν, καί μετά προτροπῆς αὐτοῦ ποιεῖν τήν καταλλαγήν, ἐάν τέως ἐστίν εὐχερές γενέσθαι τήν ἐρώτησιν. Εἰ γάρ ἄπεστιν μακράν ὁ ἐπίσκοπος, καί ὁ θάνατος ἐφίσταται, καί χωρίς τοῦ ἐρωτηθῆναι τόν ἐπίσκοπον δοθήσεται καταλλαγή παρά τοῦ ἱερέως, κατά τόν μγ΄ κανόνα τῆς παρούσης συνόδου. Εἰ γοῦν οὐδέ ἐπιτελεύτιον καταλλαγήν χωρίς ἐπισκοπικῆς ἐπιτροπῆς ὁ ἱερεύς δίδωσιν, ὡς μηδέ ἐξουσίαν ἔχων τοῦ δεσμεῖν καί λύειν, πολλῷ πλέον ἐξομολόγησιν οὐ δέξεται ὑγιαίνοντος. Τούτων δέ οὕτως ἐχόντων, καί τοῦ στ΄ κανόνος μή παρακελευσαμένου τί ὀφείλει γίνεσθαι εἰς τόν ἱερέα τόν δίχα ἐπιτροπῆς ἐπισκόπου δεξάμενον λογισμούς, κατά τήν ἐρώτησιν τοῦ Φουρτουνάτου, ἀλλά μηδέ τοῦ παρόντος κανόνος περί τούτου τι διοριζομένου, εἶπόν τινες, παρά τῇ ἐπισκοπικῇ διακρίσει ἀνακεῖσθαι τήν κόλασιν τοῦ παραβάτου τοῦ κανόνος. Ὁ δέ ἁγιώτατος ἐκεῖνος πατριάρχης κυρός Μιχαήλ, ὁ γεγονὼς ὕπατος τῶν φιλοσόφων, ἔλεγεν, ὀφείλειν καθαιρεῖσθαι τόν τοιοῦτον ἱερέα, κατά τούς κανόνας τούς διοριζομένους καθαιρεῖσθαι τούς παρ’ ἐνορίαν ἐνεργοῦντας ἱερατικόν τι, καί τούς παραβάτας τῶν κανόνων. Τόν ἐν κινδύνῳ καθεστῶτα καταλλάξαι τοῖς ἱεροῖς θυσιαστηρίοις θέλων ἱερεύς, ἐρωτάτω τόν ἐπίσκοπον, καί κατά τό λεχθέν ποιείτω. Ὁ προγραφείς κανὼν παρ’ ἐπισκόπου τήν καταλλαγήν προσέταξε γίνεσθαι∙ ὁ δέ παρὼν διατάττεται, κατά γνώμην τοῦ ἐπισκόπου, καί παρά πρεσβυτέρων ταύτην τελεῖσθαι. Ἐπειδή ὁ ἀνωτέρω κανὼν ἀπροσδιορίστως εἶπε νά μή λύῃ τούς μετανοοῦντας ἀπό τά ἐπιτίμια ὁ Πρεσβύτερος, ἀλλά ὁ Ἐπίσκοπος, ᾧ καί τό δεσμεῖν τούς ἁμαρτάνοντας δέδοται, ὁ παρών Κανών ἀκολούθως προσδιορίζει, ὅτι ἐάν τις μετανοῶν, εὑρίσκεται εἰς κίνδυνον θανάτου, καί ζητήσῃ νά κοινωνήσῃ, ὁ δέ Ἀρχιερεύς δέν ᾖναι παρών, πρέπει ὁ Πρεσβύτερος νά ἐρωτήσῃ περί τούτου τόν Ἐπίσκοπον, (ἂν δηλ. δίδωσι καιρόν ἤ ἀσθένεια τοῦ κινδύνου) καί οὕτω νά συγχωρήσῃ εἰς αὐτόν νά κοινωνήσῃ. Εἰ δέ, τοῦ Ἐπισκόπου μακράν εὑρισκομένου, ὁ ἀσθενής κινδυνεύῃ εἰς θάνατον, καί δέν καρτεροῖ, δύναται καί χωρίς τήν παραγγελίαν τοῦ Ἐπισκόπου νά συγχωρήσῃ τόν ἀσθενῆ ὁ Πρεσβύτερος. Κατά τόν ν΄ τῆς αὐτῆς ταύτης συνόδου (ὅρα καί τήν ἱστορίαν τοῦ Διονυσίου τήν εἰς τήν ὑποσημ. τοῦ ιβ΄ τῆς α΄ κειμένην) ἵνα μή στερηθῇ τοῦ ἀναγκαιοτάτου ἐφοδίου πρός τήν φοβεράν ἐκείνην ἀποδημίαν, τῆς θείας, λέγω, μεταλήψεως, κατά τόν αὐτόν ιβ΄ τῆς α΄.
