Τούς μέν οὖν ἐγκαταλεχθέντας τοῖς βαρβάροις καί μετ᾽ αὐτῶν ἐν τῇ αἰχμαλωσίᾳ ἐπελθόντας, ἐπιλαθομένους ὅτι ἦσαν Ποντικοί καί χριστιανοί, ἐκβαρβαρωθέντας δέ ὡς καί φονεύειν τούς ὁμοφύλους ἤ ξύλῳ ἤ ἀγχόνῃ, ὑποδεικνύναι δέ ἤ ὁδούς ἤ οἰκίας ἀγνοοῦσι τοῖς βαρβάροις, καί τῆς ἀκροάσεως ἀπεῖρξαι δεῖ, μέχρις ἂν κοινῆ περί αὐτῶν τι δόξῃ συνελθοῦσι, τοῖς ἁγίοις, καί πρό αὐτῶν τῷ ἁγίῳ Πνεύματι.
Ὅσοι μέν οὖν, φησίν, αἰχμαλωτισθέντες ποτέ, συγκατετάγησαν τοῖς βαρβάροις, καί μετ᾽ αὐτῶν ἐπῆλθον βαρβαρωθέντες τά ἤθη, καί ὥσπερ ἐπιλαθόμενοι, ὅτι καί αὐτοί ἐκ τοῦ Πόντου ἦσαν Χριστιανοί, ὁμοφύλους ἐφόνευσαν, ἣ ὁδούς ὑπεδείκνυον τοῖς βαρβάροις ἀγνοουμένας αὐτοῖς, ἤ οἰκίας λανθανούσας αὐτούς, οὗτοι μηδέ εἰς ἀκρόασιν παραδεχθήτωσαν μετανοοῦντες∙ Τοὐτέστιν, ἔξω παντελῶς τῆς ἐκκλησίας ἐστηκέτωσαν, ἐν τόπῳ δηλαδή προσκλαιόντων, ἕως ἂν σκοπήσωσιν οἱ ἅγιοι κοινῇ περί αὐτῶν συνελθόντες∙ ἁγίους δέ, ἤ τούς ἐπισκόπους καλεῖ, ἤ τούς πιστούς ἁπλῶς, κατά τόν μέγαν Ἀπόστολον Παῦλον∙ τό δέ, πρό αὐτῶν τῷ ἁγίῳ πνεύματι, ἐπήγαγε, δεικνύς, ὅτι, ὅσα ἐν κοινῇ διασκέψει οἰκονομοῦνται παρά ἐπισκόπων, ἤ καί ἁπλῶς τῶν πιστῶν, τό ἅγιον Πνεῦμα ὑποτίθησι ταῦτα τοῖς περί αὐτῶν διασκεπτομένοις. Τούς μέν τοι μετά τό αἰχμαλωτισθῆναι τοῖς βαρβάροις ὁμοφρονήσαντας, καί οἷον βαρβαρωθέντας, καί τούς ὁμοφύλους Χριστιανούς φονεύσαντας, ἤ ὁδούς ἀγνοουμένας τοῖς βαρβάροις, καί ἀπαγούσας εἰς Χριστιανούς, ὑποδείξαντας, ἤ οἰκίας τούτων καταδήλους τοῖς πολεμίοις ποιήσαντας, μηδέ εἰς ἀκρόασιν τῶν θείων δοξολογιῶν παραδεχθῆναι διορίζεται∙ ἀλλά ἔξω παντελῶς τῆς ἐκκλησίας ἵστασθαι αὐτούς ἐν τόπῳ πρασκλαιόντων πάντως μετά τήν ἐξομολόγησιν ἤ τήν καταδίκην, ἕως ἂν σκοπήσωσιν οἱ ἅγιοι περί αὐτῶν κοινῇ συνελθόντες∙ ἁγίους δέ τούς ἐπισκόπους καλεῖ∙ τό δέ, πρό αὐτῶν τῷ ἁγίῳ πνεύματι, ἐπήγαγε, δεικνύς, ὅτι, ὅσα ἐν κοινῇ διασκέψει οἰκονομοῦνται παρά τῶν ἐπισκόπων, τό ἅγιον πνεῦμα ὑποτίθησιν αὐτά. Καί ὁ μέν ἐκκλησιαστικός νόμος οὕτω τούτους κολάζει∙ ὁ δέ πολιτικός, τῷ περί καθοσιώσεως ἐγκλήματι καθυποβάλλει τούς τοιούτους. Φησί γάρ τό α΄ κεφ., τοῦ λστ΄ τίτλου τοῦ ξ΄ βιβλίου∙ Ὁ περί τῶν ἐπιβούλων νόμος ὅμοιός ἐστι τῷ περί ἱεροσυλίας, καί ἐνέχεται αὐτῷ ὁ κατά τοῦ Ῥωμαϊκοῦ δήμου πλημμελήσας, καί ὁ σπουδάσας κατά δόλον παρά κέλευσιν βασιλέως ἀναιρεθῆναι τούς ὁμήρους∙ ἤ ἵνα ἔνοπλοι ἄνθρωποι ἐν πόλει κατά τῆς πολιτείας ὦσιν, ἤ ἵνα τόπος, ἤ ἱερά κατασχεθῶσιν, ἤ στασιώδης γένηται σύνοδος, ἤ ἵνα φονευθῇ ὁ ἄρχων∙ καί ὁ πρός τούς πολεμίους γράμμα, ἤ ἄγγελον πέμψας, ἤ σημεῖον αὐτοῖς δεδωκὼς, ἤ ἄλλως βοηθήσας αὐτοῖς, καί ὑπονοθεύσας, ἤ ἐρεθίσας στρατιώτας πρός στάσιν, ἤ θόρυβον κατά τῆς πολιτείας. Καί κεφ. γ΄ τοῦ αὐτοῦ τίτλου καί βιβλίου∙ Ὁ τούς πολεμίους ἐρεθίσας, ἤ παραδούς αὐτοῖς πολίτην, εἰς κεφαλήν τιμωρεῖται καί ἐφεξῆς διαλέγεται τό κεφάλαιον περί ἄλλων τινῶν ὁμοίων. Καί ταῦτα μέν περί τῶν αἰχμαλωτισθέντων καί ὁμοφρονησάντων τοῖς πολεμίοις, καί περί τῶν μή αἰχμαλωτισθέντων, ὅμως μέντοι τοῖς πολεμίοις ὁμογνωμονησάντων, καί φρονησάντων κατά τῆς Ῥωμαϊκῆς ἐξουσίας. Οἱ δέ τοῖς κατά χέρσον καί θάλασσαν ληστεύουσι συλληστεύσαντες, πλειόνως, ὡς ἐμοί δοκεῖ, κολασθήσονται, ὅτι καί μείζων ἐστί τούτων ἡ κακία∙ οἱ μέν γάρ πολέμιοι κατά πρόσωπον καί γυμνῇ κεφαλῇ, τό λεγόμενον, τόν πόλεμον συνιστῶσιν∙ οἱ δέ, λησταί ἀοράτως καί ἀφανῶς ἀπροσδόκητον μελετῶσι φόνον∙ ὅσον οὖν τοῦ προκειμένου κατ᾽ ὄψιν κινδύνου ἡ μάχη κουφοτέρα ἐστί τοῦ ἀπροσδοκήτου κακοῦ, τοσοῦτον καί ἡ τῶν πολεμίων ἔφοδος ἀνεκτοτέρα ἐστί τῆς τῶν ληστευόντων ἐπιβουλῆς. *Στο Πηδάλιο, ο 7ος κανόνας αντιστοιχεί στον 8ο κανόνα (αρίθμηση Πηδαλίου). Ερμηνεία. Διορίζει ὁ παρών κανών, ὅτι ὅσοι ἐσκλαβώθησαν μέν ἀπό τούς Βαρβάρους, ὕστερον δέ ἀλησμονήσαντες ὅτι ἦσαν Χριστιανοί ποτέ, ἐξεβαρβαρώθησαν εἰς τά ἤθη, καί ἔγιναν καί αὐτοί τό ἕνα μέ τούς Βαρβάρους, ὥστε ὁποῦ, καί νά φονεύωσι τούς ὁμοφύλους των Χριστιανούς, καί νά δείχνουν τάς στράτας, ἤ τά ὀσπήτια αὐτῶν εἰς τούς βαρβάρους, ὁποῦ δέν τά ἤξευραν. Οὗτοι, λέγω, ἀφ’ οὗ μετανοήσουν καί ἐπιστραφοῦν, πρέπει οὐδέ νά στέκωνται μέ τούς ἀκροωμένους τάς θείας γραφάς, ἀλλά νά στέκουν δηλ. ἔξω εἰς τήν πόρταν τῆς ἐκκλησίας μέ τούς προσκλαίοντας. Ἕως οὗ νά διορίσουν οἱ ἅγιοι πατέρες, κοινῶς συνελθόντες εἰς σύνοδον, τό πρέπον περί αὐτῶν ἐπιτίμιον, ἤ μᾶλλον εἰπεῖν, νά τό διορίσῃ διά τῶν ἁγίων τό Πνεῦμα τό ἅγιον.1 Ἁγίους δέ ἐννοεῖ ἐδῶ ὁ Ἅγιος, τούς ἐν Ἀγκύρᾳ πατέρας, οἵτινες μετά παρέλευσιν νβ΄ χρόνων συναθροισθέντες, ἐν τῷ θ΄ κανόνι αὐτῶν, ἐπιτίμιον περί τῶν τοιούτων ἐδιώρισαν, ὃν καί ἀνάγνωθι. 1Ὅρα ὅτι τά δοκοῦντα ταῖς ἐν ἁγίῳ Πνεύματι συναχθείσαις συνόδοις, αὐτῷ συνδοκεῖ, τῷ ἁγίῳ Πνεύματι. Καί ὅρα εἰς τήν α΄ ὑποσημ. τῶν προλεγομένων περί τῆς α΄ συνόδου.
