Εἴ τις καρποφορίας ἐκκλησιαστικάς ἐθέλοι λαμβάνειν, ἤ διδόναι ἔξω τῆς ἐκκλησίας παρά γνώμην τοῦ ἐπισκόπου, ἤ τοῦ ἐγκεχειρισμένου τά τοιαῦτα, καί μή μετά γνώμης αὐτοῦ ἐθέλοι πράττειν, ἀνάθεμα ἔστω.
Μετά τῶν ἄλλων, ὧν ἐτόλμων οἱ περί τόν Εὐστάθιον, καί καρποφορίας τάς συνήθως ταῖς ἐκκλησίαις προσαγομένας λαμβάνοντες, διένεμον ἀλλήλοις. Τοῦτο οὖν ὁ κανὼν κωλύων, χωρίς τοῦ ἐπισκόπου ἤ τοῦ ἐμπεπιστευμένου τήν τῆς ἐκκλησίας οἰκονομίαν, ὁρίζει μή ἐξεῖναί τινι λαμβάνειν ἤ διδόναι καρποφορίαν. Τῶν δέ τόν κανόνα παραβαινόντων ἀνάθεμα κατεψηφίσατο. Αἱ προσαγόμεναι καρποφορίαι ταῖς ἐκκλησίαις διά τῶν ἐπισκόπων μερίζονται. Ἐπεί οὖν εἰς καταφρόνησιν τούτων τινές ἐμέριζον ταύτας ἑαυτοῖς, διορίζεται ὁ κανὼν ἀναθεματίζεσθαι τούς χωρίς ἐπισκοπικῆς εἰδήσεως τοιοῦτόν τι ποιοῦντας. Ὁ παρά γνώμην ἐπισκόπου, ἤ πρεσβυτέρου, τά τῆς ἐκκλησίας τελῶν, εἴη ἀνάθεμα. Κοντά εἰς τά ἄλλα ἄτοπα ὅπου ἔκαμναν οἱ Εὐσταθιανοί, ἐλάμβανον καί τάς καρποφορίας ὁποῦ συνήθως ἐπροσφέροντο εἰς τάς ἐκκλησίας, καί τάς διεμοίραζον εἰς τόν ἑαυτόν τους, ὡς τάχα ἁγίους ὄντας. Ὅθεν ὁ παρών Κανών ἀναθεματίζει τούς τοιούτους ὁποῦ παίρνουν, ἤ δίδουν τάς τοιαύτας καρποφορίας ἔξω ἀπό τήν γνώμην καί ἄδειαν τοῦ Ἐπισκόπου, ἤ τοῦ οἰκονόμου τῶν πραγμάτων τῆς Ἐκκλησίας∙1 ἀνάγνωθι καί τόν λη΄ Ἀποστολ. 1Καί Ἰσίδωρος δέ ὁ Πηλουσιώτης περί τούτου γράφει. «Οὐ χρή τά τῶν πενήτων ἀδοκιμάστως διανέμειν, οἷς οὐ χρή. Ἀλλ’ ἐκείνῳ πεπεῖσθαι τῷ ταύτας οἰκονομεῖν τεταγμένῳ, ὡς, εἴ τι παρ’ αὐτοῦ οὐ δεόντως ἀνήλωται, ἱεροσυλίας αὐτόν καθίστησιν ὑπεύθυνον πταίσματι» (ἐπιστ. μδ΄, Μωσεῖ Ἐπισκόπῳ).
