Εἴ τις κληρικός διά φόβον ἀνθρώπινον, Ἰουδαίου ἤ Ἕλληνος ἤ αἱρετικοῦ, ἀρνήσεται, εἰ μέν τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, ἀποβαλλέσθω· εἰ δέ τό ὄνομα τοῦ κληρικοῦ, καθαιρείσθω· μετανοήσας δέ, ὡς λαϊκός δεχθήτω.
Τούς διά φόβον κολάσεως ἀρνησαμένους τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, ἀποβλήτους ὁ κανών οὗτος πάντῃ τῆς ἐκκλησίας, ποιεῖται. Τούς δέ τό τοῦ κληρικοῦ ὄνομα ἀπαρνησαμένους, καθαιρεῖσθαι κελεύει, μετανοοῦντας δέ, ὡς λαϊκούς δέχεσθαι. Ἡ δέ ἐν Ἀγκύρᾳ σύνοδος τούς μετ’ ἀληθείας, ἀλλ’ οὐ μετ’ ἐπιτηδεύσεως, καί κατασκευῆς ὑποκριθέντας φοβηθῆναι τάς βασάνους, καί θύσαντας, πρεσβυτέρους, καί διακόνους, τῆς τιμῆς μέν μετέχειν καί τῆς καθέδρας ὁρίζει, ἐνεργεῖν δέ τι ἱερατικόν, οὐ παραχωρεῖ. Εἰ καί ὁ πολιτικός νόμος συγγνώμης ἀξιοῖ τόν διά φόβον, ἤ βίαν, καταθέμενον ποιῆσαι τόδε τι, ἀλλ’ ὁ τῆς ἐκκλησίας νόμος, ὁμολογητάς τῆς πίστεως θέλει, πάντας εἶναι τούς ὀρθοδόξους. Ὁ γοῦν διά φόβον κολάσεως ἀρνησάμενος κληρικός τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, οὐ μόνον καθαιρεθήσεται, ἀλλά καί, ὡς σεσηπός μέλος, ἐκ τοῦ καλοῦ τῆς ἐκκλησίας σώματος ἐκκοπήσεται. Εἰ δέ ἀρνήσεται κληρικός εἶναι, καθαιρεθήσεται∙ πλήν καί ἐπ’ ἀμφοτέροις ὁ μετανοήσας καθαρῶς, δεχθήσεται ὡς λαϊκός. Σημείωσαι δέ ἀπό τούτου, ὅτι οἱ σφραγῖδα ἐπικουρίδος λαβόντες, κἀντεῦθεν εἰς τό τάγμα τῶν ἀναγνωστῶν καταστάντες, ἐάν ῥίψωσι τά ἱερά ἄμφια, καί κατά λαϊκούς ἀναστραφῶσιν, οὐ δύνανται ὡς ἀναγνῶσται ἐνεργεῖν τό ὁτιοῦν, ἐάν πάλιν μετασχηματισθῶσι κατά κληρικούς, ἤ καί μοναχοί γένωνται, ἀλλά λαϊκῶν ἀνύσουσι διαγωγήν. Εἰ γάρ ὁ κατά φόβον ἀρνησάμενος τήν κλήρωσιν αὐτοῦ καθαιρεῖται, καί ὡς λαϊκός μόνον δέχεται μετά ἐπίγνωσιν, πολλῷ μᾶλλον ὁ ἑκοντί τήν τοιαύτην ἄρνησιν πεποιηκώς, καί παίξας τό ἅγιον σχῆμα, οὐκ ἀξιωθήσεται τῆς προτέρας κληρώσεως. Ὁ ἀρνησίχριστος, καί ἀπόβλητος∙ ὁ δέ τόν κλῆρον ἀθετήσας, ἐπιστρέφων, κατά λαϊκόν προσιτός. Ὁ διά φόβον ἀνθρώπινον τόν Χριστόν ἀρνησάμενος, ἀπόβλητος∙ ὁ δέ μή τόν Χριστόν, ἀλλά τό ὄνομα τοῦ κληρικοῦ ἀρνησάμενος, κληρικός ὤν, καθαιρεῖται∙ μετανοῶν δέ, ὡς λαϊκός παραδέχεται. Ὁ παρών Κανών προστάζει, ὅτι ὅποιος Κληρικός διά φόβον ἀνθρωπίνων κολάσεων, Ἰουδαίων δηλ. ἤ Ἑλλήνων, ἤ Αἱρετικῶν, ἤθελεν ἀρνηθῇ τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, ὁ τοιοῦτος ἀφ’ οὗ μετανοήσῃ, ὄχι μόνον ἂς καθῄρηται ἀπό τόν Κλῆρον, ἀλλά ἀκόμη καί ἂς ἐκβάλληται ἀπό τήν Ἐκκλησίαν, καί νά στέκηται εἰς τήν τάξιν τῶν μετανοούντων. Εἰ δέ διά φόβον ἀνθρώπινον ἤθελεν ἀρνηθῇ τό ὄνομα τοῦ κλήρου του. Ταὐτόν εἰπεῖν, πῶς εἶναι ὁ δεῖνα Κληρικός, ἡ Ἀναγνώστης δηλαδή, ἤ Ψάλτης, ἤ ἄλλο τι. Ἂς καθῄρηται μόνον ἀπό τό κληρικάτον του. Δίκαιον γάρ εἶναι νά στερηθῇ, ἐκεῖνο ὁποῦ ἀρνηθῇ, καί δέν ἠθέλησε νά εἴπῃ πῶς τό ἔχει. Ἀφ’ οὗ δέ ὁ τοιοῦτος μετανοήσῃ, ἂς δέχηται εἰς κοινωνίαν τήν μετά τῶν πιστῶν ὡσάν λαϊκός, ἤτοι, ἂς συμπροσεύχεται με τούς πιστούς.
