Τῶν κανονικῶν τάς πορνείας εἰς γάμον μή καταλογίζεσθαι, ἀλλά παντί τρόπῳ διασπᾷν αὐτῶν τήν συνάφειαν. Τοῦτο γάρ καί τῇ Ἐκκλησίᾳ πρός ἀσφάλειαν λυσιτελές, καί τοῖς αἱρετικοῖς οὐ δώσει καθ᾿ ἡμῶν λαβήν, ὡς διά τήν τοῦ ἁμαρτάνειν ἄδειαν ἐπισπωμένων πρός ἑαυτούς.
Κανονικούς, τούς ἐν τῷ κανόνι ἐξεταζομένους φησίν, ἤγουν, κληρικούς, καί μοναχούς, καί μοναστρίας, καί τάς παρθενίαν ἐπαγγειλαμένας κόρας, κατά τόν στ΄ καί μδ΄ κανόνα τῆς ἐν Καρθαγένῃ συνόδου. Εἰ γοῦν τοιοῦτός τις πορνεύσει, οὐκ ἐαθήσεται συμφθείρεσθαι τῇ μεθ᾽ ἧς ἥμαρτεν, ὡς τάχα γάμου τῆς ἀθέσμου μίξεως λογισθείσης∙ εἰκός γάρ τόν κληρικόν τῆς ἱερωσύνης διά τήν ἁμαρτίαν ἐκπεσόντα, εἰπεῖν∙ ὅτι ἐπεί τῆς ἀξίας ἤδη ἐκπέπτωκα, κᾂν ἀπολαύσω τῆς ἡδονῆς, καί ἔστω μοι ἡ γυνή, μεθ’ ἧς ἥμαρτον, εἰς συμβίωσιν γαμικήν∙ τοῦτο οὖν, φησί, παραχωρεῖσθαι οὐ χρή, ἀλλ᾽ ἐκ παντός διασπᾶσθαι τήν συνάφειαν αὐτῶν, καί χωρίζεσθαι ἀπ᾿ ἀλλήλων τούς τοιούτους∙ τοῦτο γάρ καί τῇ ἐκκλησίᾳ, λυσιτελές, ἀνακοπτομένων καί τῶν λοιπῶν ἐκ τοῦ τοιαῦτα τολμᾷν∙ λογίζονται γάρ, ὅτι οὐδέν εἶναι ἡμῖν ὄφελος κᾂν ἁμἀρτωμεν, μή παραχωρουμένοις, κᾂν τῇ τιμῇ ἐκπέσωμεν, συμβιοῦν τῇ γυναικί ᾗ συνεφθάρημεν∙ καί οἱ αἱρετικοί οὐχ ἕξουσι λαβήν καθ᾿ ἡμῶν λέγειν, ὅτι διά τοῦτο παραχωροῦσι τοῖς ἁμαρτάνουσι συζῇν ταῖς γυναιξί, μεθ’ ὧν ἥμαρτον, καί ὡς γαμεταῖς κεχρῆσθαι αὐταῖς διδόασιν ἄδειαν αὐτοῖς, ἵνα οὕτως ἐπισπῶνταί τινας τῶν ἐξ ἑτέρας θρησκείας, ἤγουν ὑποσύρωσιν, ἐφέλκωνται, ὡς ἐῶντες ἐμμένειν τῇ ἁμαρτίᾳ, καί μή λύοντες τούς ἀθέσμους γάμους, ὧν προηγήσατο πορνεία. Κανονικούς, τούς ἐν τῷ κανόνι ἐξεταζομένους φησίν, ἤγουν, κληρικούς, μοναχούς, μοναστρίας, καί τάς παρθενίαν ἐπαγγειλαμένας. Εἰ γοῦν τις ἐκ τούτων πορνεύσει, οὐ παραχωρηθήσεται καί ἐφεξῆς ἁμαρτάνειν∙ εἰκός γάρ ἦν, τόν ἡμαρτηκότα κανονικόν τῆς ἱερωσύνης ἐκπεσόντα διά τήν πορνείαν, λέγειν, ὅτι ἐπεί τῆς ἀξίας ἐκπέπτωκα, κᾂν ἀπολαύσω τῆς ἡδονῆς, καί ἔστω μοι ἡ γυνή, μεθ’ ἧς ἥμαρτον, εἰς συμβίωσιν γαμικήν∙ ὅτι καί ὁ νόμος φησίν ἐν βιβλίῳ κη΄, τίτλῳ δ΄, κεφ. ιστ΄. Ὁ πρός ἐλευθέραν μή ποιησαμένην πόρον ἐκ τοῦ ἰδίου σώματος ἔχων συνήθειαν, οὐ παλλακήν, ἀλλά γαμετήν αὐτήν ἔχειν δοκεῖ. Τοῦτο οὖν, φησί, παραχωρεῖσθαι οὐ χρή, ἀλλ᾽ ἐκ παντός διασπᾶσθαι τήν συνάφειαν αὐτῶν, καί χωρίζεσθαι ἀπ’ ἀλλήλων∙ ὅτι τε τά τοῦ νόμου εἰς λαϊκούς χώραν ἔχουσι, καί ὅτι τῇ ἐκκλησίᾳ λυσιτελές ἐστίν∙ εἰ γάρ αὐτοί τῆς ἐπιθυμίας ἀποξενωθῶσιν, οὐδέ ἕτεροι τολμήσουσι τοιοῦτον τι, ὡς μή παραχωρούμενοι ἁμαρτάνειν μετά τήν ἀφαίρεσιν τῆς ἐκκλησιαστικῆς τιμῆς∙ ἀλλά καί τοῖς αἱρετικοῖς οὐ δοθήσεται ἀφορμή καθ’ ἡμῶν εἰς τό λέγειν, ὅτι διά τοῦτο μετά τήν πορνείαν παραχωροῦνται οἱ πορνεύοντες ἁμαρτάνειν, ἵνα καί οἱ ἐξ ἑτέρων θρησκειῶν διά τήν ἡδονήν τοῦ σώματος ὑποσπῶνται καί ὑποσύρωνται πρός τά ἡμέτερα. Καί τοῦτο μέν θεματίζεται καλῶς ὅσον εἰς τούς κληρικούς. Εἰς δέ τάς μοναστρίας, καί τάς παρθένους, καί τούς μοναχούς τούς μή ἱερωμένους, ἐπεί ἀφαίρεσις τιμῆς οὐκ ἐπάγεται, μᾶλλον εἴποι τις δικαιολογεῖσθαι τούτους, τά τοῦ καταστρωθέντος ἄνωθεν νόμου, καί εἰς ἐντροπήν τοῦ λόγου αὐτῶν ὁρισθῆναι τά τοῦ παρόντος κανόνος. Περί δέ πορνείας μοναχῶν καί παρθένων ἀνατεθειμένων τῷ Θεῷ, ἀνάγνωθι συνόδου στ΄, κανόνα δ΄, τοῦ ἁγίου Βασιλείου κανόνα ιη΄, κ΄, ξ΄, καί βιβλίου δ΄ τῶν Βασιλικῶν τίτλ. α΄, κεφ. ε΄, ὅπερ καεστρώθτη εἰς τό λ΄ κεφ., τοῦ θ΄ τίτλου τοῦ παρόντος συντάγματος, καί κεφ. οη΄, τοῦ λζ΄ τίτλου, τοῦ ξ΄ βιβλίου. Ἡ κανονική, εἴπου καί ζεύγνυται, διαζεύγνυται. Ἡ παρθενίαν ὁμολογήσασα, καί ἀποταξαμένη τῷ γάμῳ, καί τόν ἐν ἁγιασμῷ προτιμήσασα βίον, εἰ τάς ὁμολογίας αὐτῆς ἀθετήσασα ἡδοναῖς ἀκολάστοις ἑαυτήν ἐκδῷ, καί νόμῳ δῆθεν γάμου ἀνδρί συναφθῇ, οὐ γάμος τοῦτο κριθήσεται, ἀλλά πορνεία∙ ἤ μᾶλλον, κατά τόν ὀκτωκαιδέκατον κανόνα τούτου δή τοῦ μεγάλου Βασιλείου, μοιχεία∙ διά τοῦτο γοῦν παντί τρόπῳ καί διασπασθήσεται αὐτῶν ἡ συνάφεια. Διορίζει ὁ παρών κανών, ὅτι ἀνίσως τινές κανονικοί, ἤτοι Ἱερωμένοι, καί Κληρικοί, καί Μοναχοί, καί Καλογραῖαι Παρθένοι, ἤθελαν πορνεύσουν μέ κᾀμμίαν, ἤ μέ κᾀνένα, νά μήν συγχωροῦνται παρά τοῦ Ἀρχιερέως, νά στεφανώνωνται, καί νά συζῶσιν, ὡς τά ἄλλα ἀνδρόγυνα. Ἀλλά νά χωρίζεται μέ κάθε τρόπον τό παράνομον αὐτῶν συνοικέσιον, κᾂν καί φθάσουν νά στεφανωθοῦν∙1 διατί τοῦτο τό νά χωρίζονται, πολλά συμφέρει εἰς τήν ἐκκλησίαν, διά νά μήν κάμνῃ καί ἄλλος παρόμοιον πρᾶγμα, καί ἡ ἀξία τῆς Ἱερωσύνης, καί τοῦ Μοναδικοῦ ἐπαγγέλματος, νά καταφρονῆται. Καί διά νά μήν εὑρίσκουν λαβήν οἱ αἱρετικοί νά μᾶς κατηγοροῦν, λέγοντες, ὅτι διά τοῦτο ἀφίνομεν τούς Ἱερωμένους, καί Μοναχούς, νά μένουν καί νά συζοῦν εἰς τήν ἁμαρτίαν, μή χωρίζοντες τούς ἀθέσμους γάμους αὐτῶν, διά νά τραβίζωμεν τούς αἱρετικούς εἰς τήν πίστιν μας, μέ τήν ἄδειαν ὁποῦ τῶν δίδομεν εἰς τό νά ἁμαρτάνουν. Ὅρα καί τήν ἑρμ. τοῦ κστ΄ Ἀποστολικοῦ, τοῦ ιστ΄ τῆς δ΄ καί τήν ὑποσημείωσιν τοῦ στ΄ τῆς στ΄. 1Σημείωσαι ὅτι ὄχι μόνον ἀφ’ οὗ ἀκολουθήσῃ πορνεία, δέν ἠμπορεῖ ὁ Ἀρχιερεύς νά δώσῃ ἄδειαν νά στεφανωθοῦν Ἱερωμένοι Κληρικοί καί Μοναχοί, κατά τόν κανόνα τοῦτον, ἀλλά παρομοίως, καί ἂν δέν ἀκολουθήσῃ προλαβόντως πορνεία.
