Ὅσιος ἐπίσκοπος εἶπεν· Ἐάν συμβῇ ἐν μιᾷ ἐπαρχίᾳ, ἐν ᾗ πλεῖστοι ἐπίσκοποι τυγχάνουσιν, ἕνα ἐπίσκοπον ἀπομεῖναι, κᾀκεῖνος κατά τινα ἀμέλειαν μή βουληθῇ συνελθεῖν καί συναινέσαι τῇ καταστάσει τῶν ἐπισκόπων, τά δέ πλήθη συναθροισθέντα παρακαλοῖεν γίνεσθαι τήν κατάστασιν τοῦ παρ᾽ αὐτῶν ἐπιζητούμενου ἐπισκόπου, χρή πρότερον ἐκεῖνον τόν ἐναπομείναντα ἐπίσκοπον ὑπομιμνήσκεσθαι διά γραμμάτων τοῦ ἐξάρχου τῆς ἐπαρχίας, (λέγω δή τοῦ ἐπισκόπου τῆς μητροπόλεως), ὅτι ἀξιοῖ τά πλήθη ποιμένα αὐτοῖς δοθῆναι· ἡγοῦμαι καλῶς ἔχειν καί τοῦτον ἐκδέχεσθαι, ἵνα παραγένηται. Εἰ δέ μή διά γραμμάτων ἀξιωθείς παραγένηται, μήτε μήν ἀντιγράφοι, τό ἱκανόν τῇ βουλήσει τοῦ πλήθους χρή γενέσθαι. Χρή δέ μετακαλεῖσθαι καί τούς ἀπό τῆς πλησιοχώρου ἐπαρχίας ἐπισκόπους, πρός τήν κατάστασιν τοῦ τῆς μητροπόλεως ἐπισκόπου. Μή ἐξεῖναι δέ ἁπλῶς καθιστᾷν ἐπίσκοπον ἐν κώμῃ τινί ἤ βραχείᾳ πόλει, ᾗ τινι καί εἷς μόνος πρεσβύτερος ἐπαρκεῖ· οὐκ ἀναγκαῖον γάρ ἐπισκόπους ἐκεῖσε καθίστασθαι, ἵνα μή κατευτελίζηται τό τοῦ ἐπισκόπου ὄνομα καί ἡ αὐθεντία. Ἀλλ᾽ οἱ τῆς ἐπαρχίας, ὡς προεῖπον, ἐπίσκοποι ἐν ταύταις ταῖς πόλεσι καθιστᾷν ἐπισκόπους ὀφείλουσιν, ἔνθα καί πρότερον ἐτύγχανον γεγονότες ἐπίσκοποι. Εἰ δέ εὑρίσκοιτο οὕτω πληθύνουσά τις ἐν πολλῷ ἀριθμῷ λαοῦ πόλις, ὡς ἀξίαν αὐτήν καί ἐπισκοπῆς νομίζεσθαι, λαμβανέτω. Εἰ πᾶσιν ἀρέσκει τοῦτο; Ἀπεκρίναντο πάντες· Ἀρέσκει.
Τούς ἐπισκόπους παρά τῶν τῆς αὐτῆς ἐπαρχίας ἐπισκόπων καθίστασθαι διάφοροι κανόνες ὁρίζουσιν. Ἐάν οὖν διαφόρων ἐπισκόπων ὄντων ἐν ἐπαρχίᾳ, συμβῇ ἕνα περιλειφθῆναι ἐπίσκοπον, τῶν ἄλλων θανόντων, ἤ τινων ἴσως καθαιρεθέντων, ἤ καί ἑτέρων ἀναγκαίως ἀποδημούντων, καί ζητῶσιν οἱ τῶν πόλεων ἐκείνων χειροτονηθῆναι αὐτοῖς ἐπισκόπους, χρή, φησίν ὁ κανών, τόν ἐναπομείναντα ἐπίσκοπον μετακαλεῖσθαι διά γραμμάτων τοῦ μητροπολίτου τῆς ἐπαρχίας, ὃν καί ἔξαρχον ὀνομάζει, καί ὑπομιμνήσκεσθαι, ὅτι τά πλήθη ζητεῖ καταστῆναι αὐτοῖς ποιμένα, καί ἐκδέχεσθαι τήν παρουσίαν αὐτοῦ. Εἰ δέ ὑπομνησθείς, καθὼς εἴρηται, οὔτε παραγένηται, οὔτε ἀντιγράψῃ, χρή τό ἱκανόν τῇ βουλήσει τοῦ πλήθους γίνεσθαι, τοὐτέστι, δίδοσθαι αὐτοῖς ἐπίσκοπον παρά τοῦ μητροπολίτου τῆς ἐπαρχίας. Εἰ δέ ὁ μητροπολίτης τῆς ἐπαρχίας μέλλει κατασταθῆναι, χρή, φησί, καί τούς τῆς πλησιοχώρου ἐπαρχίας ἐπισκόπους μετακαλεῖσθαι. Τοῦτο δέ ἐγίνετο, ὅτε καθ’ ἑαυτάς αἱ πόλεις τούς ἐπισκόπους τῶν μητροπόλεων ἐψηφίζοντο. Νῦν δέ τοῦτο οὐ γίνεται, ἀλλ’ οἷς ἡ χειροτονία τῶν ἐπισκόπων ἀπονενέμηται, ἐκεῖνοι διά τῶν ἐπισκόπων τῆς ἐπαρχίας ψηφίζονται τούς ἀρχιερεῖς. Ἑξῆς δέ ὁ κανὼν διατάττεται, μή γίνεσθαι ἐπίσκοπον ἐν κώμῃ τινί, ἤ πόλει μικρᾶ, ᾗ καί εἷς πρεσβύτερος ἀρκεῖ, ὃ καί ὁ νζ΄ κανὼν τῆς ἐν Λαοδικείᾳ συνόδου διωρίσατο. Προστίθησι δέ ὁ κανὼν οὗτος, ὅτι οὐκ ἀναγκαῖόν ἐστιν ἐπίσκοπον ἐκεῖ καθίστασθαι, ὡς ἂν μή κατευτελίζηται τό τοῦ ἐπισκόπου ὄνομα καί ἡ αὐθεντία, ἀλλ’ οἱ τῆς ἐπαρχίας πρῶτοι ἐπίσκοποι, οἱ μητροπολῖται δηλαδή, ἐκεῖνοι ὀφείλουσι ποιεῖν ἐπισκόπους, ὅπου καί πρότερον, ἤγουν ἐκ παλαιοῦ, ἤταν ἐπίσκοποι. Εἰ δέ τις, φησί, πόλις πρότερον μή ἔχουσα πλῆθος πολύ πολιτῶν, εὑρίσκοιτο μετά ταῦτα γενομένη πολυπληθής, ὡς ἀξίαν αὐτήν νομισθῆναι ἐπισκοπῆς, διά τό πλῆθος τοῦ λαοῦ λαμβανέτω ἐπίσκοπον, κᾂν μή ἐκ παλαιοῦ εἶχε. Τοῦ ιβ΄ κανόνος τῆς ἐν Λαοδικείᾳ συνόδου καί ἑτέρων διορισαμένων τάς ψήφους τῶν ἐπισκόπων γίνεσθαι μή παρά τοῦ πλήθους τῶν πόλεων, ἀλλά παρά ἀρχιερέων, ὁ παρὼν κανὼν διορίζεται, ὅτι, ἐάν συμβῇ ἀπό τῶν ἐπισκόπων τῆς ἐπαρχίας ἕνα τινά ἀποδημεῖν, καί μή θέλειν μετά τοῦ πλῆθος τῶν πολλῶν συνελθεῖν, ἐφ’ ᾧ τήν ψῆφον γενέσθαι τῆς χηρευούσης ἐκκλησίας, τά δέ πλήθη τῆς πόλεως ζητῶσιν ἀρχιερέα, ὀφείλει ὁ ἔξαρχος τῆς ἐπαρχίας, ἤγουν ὁ μητροπολίτης, μετακαλεῖσθαι καί τόν ἀπόντα ἐπίσκοπον διά γραμμάτων, ὡς ἂν γένηται ἡ κατάστασις τοῦ ἐπισκόπου παρά πάντων τῶν ἐπαρχεωτῶν, κατά τόν δ΄ κανόνα τῆς πρώτης συνόδου. Εἰ δέ οὗτος οὐ θελήσει παρουσιάσαι, οὐδέ συναινεῖ δι’ ἀντιγραφῆς γίνεσθαι τήν ψῆφον κατά τό δόξαν τῷ πλήθει τῶν ἐπαρχεωτῶν ἐπισκόπων∙ οὐδέ γάρ προβαλεῖται ὁ ἀποδημῶν ἄγνοιαν ἤ καταφρόνησιν ὡς μετακληθείς παρά τῆς συνόδου καί μή παρουσιάσας. Ταῦτα τοῦ κανόνος διορισαμένου περί ψήφου χηρευούσης ἐπισκοπῆς, ἐπεί πρό τοῦ κη΄ κανόνος τῆς ἐν Χαλκηδόνι συνόδου οἱ μητροπολῖται παρά ἐπισκόπων ἐγίνοντο, καί οὐχί παρά τοῦ κατά καιρούς πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, καθὼς γίνεται σήμερον, φησίν ὁ κανών, ὅτι, ἐάν μέλλῃ προβῆναι ψῆφος μητροπολίτου, οὐ γενήσεται παρά μόνων τῶν ἐπαρχεωτῶν ἐπισκόπων, ἀλλά χρή μετακαλεῖσθαι καί ἑτέρους ἐπισκόπους πλησιοχώρους, πάντως διά τό μεγαλεῖον τοῦ μητροπολίτου, ὃν καί ἔξαρχον ἐπαρχίας ὀνομάζει. Οὕτω γάρ πάντῃ ἀνύποπτος ἔσται ἤ τούτου ψῆφος, ὡς παρά πλειόνων ἀρχιερέων γενομένη. Ὅτι δέ ψηφιζομένων ἐπισκόπων ταπεινῶν εἴς τινας παροικίας εὐτελεῖς, ἐν αἷς πολλάκις οὐδέ ἦσαν ἐπίσκοποι, καί πεζῇ βαδιζόντων, καί ἄλλως ὄντων καταπεφρονημένων, τό τῆς ἀρχιερωσύνης ἀξίωμα περιϋβρίζετο, ὥρισαν οἱ Πατέρες, μή καθίστασθαι ἐπίσκοπον ἐν κώμῃ, ἤ ἐν χωρίῳ, ἤ ἐν πόλει βραχείᾳ, ἐν ᾗ καί εἷς ἱερεύς ἐπαρκεῖ, ἵνα μή ἐξευτελίζηται ἡ αὐθεντία τῆς ἀρχιερωσύνης∙ ἀλλ’ εἰς ἐκείνας τάς πόλες ἐπισκόπους καθίστασθαι τάς πολυανθρώπους, τάς ἀπό παλαιοῦ ἐχούσας ἀρχιερεῖς. Ὡς δέ τινος εἰπόντος, ἄδικον εἶναι τό μή ἔχειν τήν πολυάνθρωπον πόλιν ἀρχιερέα, διά τό μή ἐκ παλαιοῦ καθίστασθαι ἐπίσκοπον ἐν αὐτῇ, προσέθεντο οἱ Πατέρες, ἐν τοιαύτῃ πόλει καί ἐκ νέου καθίστασθαι ἐπίσκοπον. Καί ταῦτα μέν οὕτω. Σύ δέ σημείωσαι καί ἀπό τοῦ παρόντος κανόνος, ὅτι ἄκυρός ἐστιν ἡ ψῆφος τοῦ ἐπισκόπου, γινομένη χωρίς παρουσίας καί συναινέσεως πάντων τῶν ἐπαρχεωτῶν∙ καί ἕνα γάρ ἐκ τούτων ἀπόδημον ὄντα μετακαλεῖσθαι ὁ κανὼν διωρίσατο∙ καί οὐ δυναταί τις λέγειν, ὡς, ἐπεί ἡ τῶν πλειόνων ψῆφος ἀρκεῖ, ἡ τοῦ ἑνός ἀπουσία οὐ προκριματίσει, κᾂν καί ἐναντία ἡ γνώμη τούτου ἐστί. Διά γάρ τοῦτο, ὡς ἔοικε, μετακαλοῦνται πάντες οἱ ἐνδημοῦντες κατά ταύτην τήν τῶν πόλεων βασιλεύουσαν ἀρχιερεῖς, ὅταν ψῆφος ὀφείλῃ γενέσθαι ἐκκλησίας οἱασδήτινος, καί ἐμποδίζῃ ταύτην ἡ ἀποδημία τοῦ ἑνός. Τοῦ δέ κανόνος, λέγοντος, καθίστασθαι ἐπισκόπους ἔνθα καί πρότερον ἐτύγχανον ἐπίσκοποι εἶπον τινες, μή ὀφείλειν τοῦτο γίνεσθαι εἰς εὐτελεῖς πάντῃ κώμας ἤ πόλεις, διά τό προψηφίζεσθαι εἰς ταύτας ἀρχιερεῖς, ὅταν ἦσαν ὑπό λαοῦ εὐθηνούμεναι, ἀλλά τήν αἰτίαν τῆς προβλήσεως τοῦ ἀρχιερέως εἶναι τό πολυάνθρωπον τῆς χώρας, οὐχί τό παλαιόν προνόμιον∙ καί προσέθεντο μή χρῆναι ἐπίσκοπον ψηφίζεσθαι εἰς πόλιν καταντήσασαν ἀπό πολυανθρώπου εἰς τό μηδέν σχεδόν ἐκ τῆς τῶν ἐθνῶν ἐπιδρομῆς, ἤ ἄλλης τινός τῶν πραγμάτων φορᾶς, ἀλλ’ εἰς τάς πολυανθρώπους, κᾂν οὐκ εἶχον πρώην ἀρχιερεῖς. Ὁ μέντοι θεοστεφής, κραταιός, καί ἅγιος ἡμῶν βασιλεύς, πολλάκις ὑπομνησθείς, εἰ χρή τάς ἐν τῇ Ἀνατολῇ οὔσας ἐκκλησίας καί παρά Ἀγαρηνῶν κατεχομένας ψηφισθῆναι, ψηφίζεσθαι μέν ταύτας ἠυδόκησε, καί σολέμνια τοῖς ψηφίζεσθαι ὀφείλουσι διά τά ζωαρκῆ ἐπεφιλοτιμήσατο διά κοινῆς προστάξεως, ὅταν τέως ἀποδημῶσιν εἰς τάς ἐκκλησίας αὐτῶν, ἵνα τό ἐπί ταύταις προσόν δίκαιον ταῖς ἐκκλησίαις καί τῇ βασιλείᾳ αἰωνιζόντως περιφυλάττηται, ὡς μηδέ ἀπαγορεύων τήν εἰς ταύτας ἀποκατάστασιν τῶν Χριστιανῶν. Ἐπισκόπους δέ ὁπωσδήποτε εἰς κώμας εὐτελεῖς ψηφισθῆναι οὐ κατένευσεν, ἀλλά μᾶλλον καί ὠργίσθη κατά τῶν οὕτω ψηφιζομένων, ὡς ἐντεῦθεν τοῦ ἀρχιερατικοῦ ἀξιώματος ὑβριζομένου. Τοῦ δέ ἁγιωτάτου ἐκείνου μητροπολίτου Θηβῶν τοῦ Καλοκτένη ψηφισαμένου ἐκ νέου ἐπισκόπους, λόγος ἐγένετο παρά τῇ συνόδῳ ἐπί τῶν ἡμερῶν τοῦ ἁγιωτάτου ἐκείνου πατριάρχου κυροῦ Μιχαήλ, τοῦ γεγονότος ὑπάτου τῶν φιλοσόφων, εἰ ὤφειλε τό καινισθέν τοῦτο ἔργον ποιῆσαι ὁ μητροπολίτης μετά συνοδικῆς ἐπικρίσεως, καί πάντες εἶπον, ὡς ὤφειλε τό παρά τοῦ Θηβῶν καινισθέν, παρά τῆς μεγάλης συνόδου ἐπιτραπῆναι μετά διάγνωσιν, κατά τόν ἀποστολικόν κανόνα τόν διοριζόμενον, μηδέν τι περιττόν γίνεσθαι παρά τοῦ ἐπισκόπου ἄνευ γνώμης συνοδικῆς. Εἰ τῶν λαῶν ἐπικομιζόντων ἐπίσκοπον, οἱ ἐπίσκοποι παρουσιάσουσιν, εἰς δέ τις λείπῃ, προσκαλείσθω κᾀκεῖνος. Εἰ δέ προσκαλούμενος, οὔτε γράφειν, οὔτε ἐνδημεῖν βούλοιτο, ὁ ζητούμενος χειροτονείσθω. Τοῦτο νῦν οὐκ ἐνεργεῖται, τό παρά τῶν κληρικῶν καί τῶν πρώτων τῆς πόλεως τάς ψήφους τῶν ἐπισκόπων γίνεσθαι, ἀλλά παρά μητροπολιτῶν καί ἐπισκόπων αὗται προβαίνουσιν, ὡς ὁ δωδέκατος κανὼν τῆς ἐν Λαοδικείᾳ συνόδου διατάττεται, καί ὁ ἐννεακαιδέκατος τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ, καί ἄλλοι πολλοί. Δεῖ γοῦν, ἤ πάντας παρεῖναι τούς ἐπισκόπους ἐπί τῇ ψήφῳ, ἤ καί τούς ἀπόντας διά γραμμάτων συμψήφους γίνεσθαι τοῖς παροῦσιν. Μητροπολίτου καθισταμένου, καί οἱ πλησιόχωροι μετάπεμπτοι ἔστωσαν. Μητροπολίτου μέλλοντος ψηφισθῆναι, οὐ πάντες τῆς ἁπανταχῇ διοικήσεως οἱ μητροπολῖται εἰς τήν ψῆφον αὐτοῦ κληθήσονται, ἀλλ’ οἱ πλησιόχωροι∙ ἐκεῖνο γάρ καί ἀδύνατον γενέσθαι, εἴπερ, κατά τόν εἰκοστόν πέμπτον κανόνα τῆς ἐν Χαλκηδόνι συνόδου, ἐντός τριῶν μηνῶν αἱ χειροτονίαι ὀφείλουσι γίνεσθαι τῶν χηρευουσῶν ἐπισκοπῶν. Εἰς ὀλίγην πόλιν καί κώμην, ᾗ καί εἷς αὐτάρκης πρεσβύτερος, ἐπίσκοπος οὐ καθίσταται∙ εἰ δέ πολυανθρωποτάτη γένοιτο πόλις, οὐκ ἀνάξιον. Οὐκ ἀναγκαῖον, βραχείας οὔσης τῆς πόλεως, ἤ τῆς κώμης, ἐν ᾗ καί εἷς πρεσβύτερος ἐπαρκεῖ, ἐπίσκοπον γίνεσθαι, ἵνα μή κατευτελίζηται τό τοῦ ἐπισκόπου ὄνομα. Εἰ δέ καί βραχεῖα πόλις πολυανθρωποτάτη γένοιτο, οὐκ ἀπεικός καί ἐν αὐτῇ χειροτονηθῆναι ἐπίσκοπον. Διορίζει ὁ παρών Κανών, ὅτι ἐάν εἰς μίαν ἐπαρχίαν, πολλούς Ἐπισκόπους ἔχουσαν, ἀκολουθήσῃ νά μείνῃ μόνον ἕνας Ἐπίσκοπος, (ἤ διά τί δηλ. οἱ ἄλλοι καθῃρέθησαν, ἤ ἀπέθανον, ἤ δέν εἶναι παρόντες, κατά τινα ἀναγκαίαν περίστασιν), ὁ δέ λαός μιᾶς θετέον Ἐπισκοπῆς τῆς ἐπαρχίας ἐκείνης συναχθείς, ζητεῖ νά ψηφισθῇ, καί νά χειροτονηθῇ εἰς αὐτήν Ἐπίσκοπος. Τότε πρέπει ὁ Ἔξαρχος τῆς ἐπαρχίας, ἤτοι ὁ Μητροπολίτης (ὅρα τήν ὑποσημείωσιν τοῦ λδ΄ Ἀποστολικοῦ) νά γράφῃ πρός τόν ἐναπομείναντα μόνον ἐκεῖνον Ἐπίσκοπον, τοῦ λαοῦ τό ζήτημα, καί νά καρτερῇ αὐτόν, ἕως ὁποῦ νά ἔλθῃ. Ἐάν δέ ἐκεῖνος δέν θελήσῃ νά ἔλθῃ, διά τινα ἀμέλειάν του εἰς τήν ψῆφον, καί χειροτονίαν τοῦ ζητουμένου Ἐπισκόπου, ἀλλ’ οὔτε κᾂν διά γράμματός του θελήσῃ νά συμψηφίσῃ αὐτόν, τότε ὁ Μητροπολίτης πρέπει νά κάμῃ τό ἱκανόν εἰς τήν αἴτησιν τοῦ πλήθους, ἤτοι πρέπει νά καλῇ τούς πλησιοχώρους εἰς τήν ἐπαρχίαν ἐκείνην ξένους Ἐπισκόπους, καί ὁμοῦ μέ αὐτούς καί νά ψηφίζῃ, καί νά χειροτονῇ τόν παρά τοῦ πλήθους ζητούμενον Ἐπίσκοπον. Ὁμοίως καί ὅταν μέλλῃ νά γένῃ εἰς τήν τοιαύτην μονοεπίσκοπον, διά νά εἴπω ἔτζι, ἐπαρχίαν, Μητροπολίτης, οἱ πλησιόχωροι αὐτοί ξένοι Ἐπίσκοποι πρέπει καί νά ψηφίζουν, καί νά χειροτονοῦν αὐτόν.1 Πρός τούτοις δέ λέγει ὁ κανών, ὅτι δέν εἶναι ἀνάγκη νά γίνεται Ἐπίσκοπος εἰς χωρίον, ἤ εἰς μικράν πόλιν, εἰς τῆς ὁποίας τήν πνευματικήν κυβέρνησιν εἶναι ἀρκετός καί ἕνας μόνος Πρεσβύτερος, ἵνα μή ἐκ τούτου καταφρονῆται τό ὑπεροχικόν τοῦ Ἐπισκόπου ἀξίωμα, ἀλλ’ εἰς ἐκείνας μόνας τάς πόλεις πρέπει νά χειροτονοῦνται Ἐπίσκοποι, αἱ ὁποῖαι ἄνωθεν καί ἐξ ἀρχῆς ἐστάθησαν ἐπισκοπαί, ἤτοι Ἐπισκόπων καθέδραι∙ πλήν ἐάν εὑρεθῇ κᾀμμία πόλις τόσον πολυάνθρωπος, ὥστε νά ᾖναι ἀξία εἰς τό νά γένῃ ἐπισκοπή νέα, ἂς γίνεται, καί ἂς λαμβάνῃ ἴδιόν της Ἐπίσκοπον. 1Σημείωσαι κατά τόν Ζωναρᾶν, ὅτι τό νά ψηφίζουν καί νά χειροτονοῦν οἱ Ἐπίσκοποι οἱ πλησιόχωροι, ἤ ἐπαρχιῶται, τούς Μητροπολίτας, ἐγένετο ὅταν καθ’ ἑαυτάς αἱ πόλεις ἐψήφιζον καί ἐχειροτόνουν αὐτούς, τώρα δέ τοῦτο οὐ γίνεται, ἀλλ’ ὁ Πατριάρχης, καί ἡ περί αὐτόν σύνοδος, καί ψηφίζει καί χειροτονεῖ τούς ὑποκειμένους αὐτῷ Μητροπολίτας, πλήν τῶν αὐτοκεφάλων καλουμένων Μητροπολιτῶν∙ σημείωσαι πρός τούτοις ὅτι ἀγκαλά καί ὁ Φιλόθεος παρά Ἀρμενοπούλῳ (ἐπιτομ. τῶν κανόνων ἐπιγραφή α΄) ἑρμηνεύων τό ἱκανόν τῇ βουλήσει τοῦ πλήθους γενέσθαι, λέγῃ, ὅτι ἱκανός μέν ἐστιν ὁ Μητροπολίτης μόνος νά ψηφίσῃ τόν ζητούμενον Ἐπίσκοπον, δέν εἶναι ὅμως ἱκανός καί εἰς τό νά τόν χειροτονήσῃ μόνος. Ὅμως ἡ ἀνωτέρα ἑρμηνεία κρείττων ἐστί. Καθ’ ὅτι, εἰς μέν τό νά ψηφισθῇ Ἐπίσκοπος, ἤ ὅλοι, ἤ πολλοί πρέπει νά συνέλθουν Ἐπίσκοποι, κατά τόν τέταρτον τῆς πρώτης. Εἰς δέ τήν χειροτονίαν, καί τρεῖς μόνοι ἀρκοῦσιν κατά τόν αὐτόν, εἰ δέ εἰς τήν χειροτονίαν, τήν ὀλιγωτέρων Ἐπισκόπων χρῄζουσαν, ὁ εἷς Μητροπολίτης δέν εἶναι ἀρκετός, πῶς ἔσται ἱκανός εἰς τήν ψῆφον, τήν τῶν πάντων, ἤ τῶν περισσοτέρων χρῄζουσαν; ἀνακόλουθον γάρ τοῦτο.
