Τοῖς δέ δούλους χριστιανούς ἀνθ᾿ ἑαυτῶν ὑποβεβληκόσιν, οἱ μέν δοῦλοι, ὡς ἂν ὑποχείριοι ὄντες, καί τρόπον τινά καί αὐτοί φυλακισθέντες ὑπό τῶν δεσποτῶν, καταπειληθέντες τε ὑπ᾽ αυτῶν καί διά τόν φόβον αὐτῶν εἰς τοῦτο ἐλελυθότες καί κατολισθήσαντες, ἐν ἐνιαυτῷ τά τῆς μετανοίας ἔργα δείξουσι, μανθάνοντες τοῦ λοιποῦ, ὡς δοῦλοι Χριστοῦ, ποιεῖν τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί φοβεῖσθαι αὐτόν, ἀκούοντες μάλιστα ὅτι ἕκαστος, ἐάν τι ποιήσῃ ἀγαθόν, τοῦτο κομιεῖται παρά Κυρίου, εἴτε δοῦλος, εἴτε ἐλεύθερος.
Τινές δούλους οἰκείους Χριστιανούς ἀνθ᾽ ἑαυτῶν καί ἀκόντων ὑπέβαλλον θύειν∙ τούς μέν οὖν δούλους, εἰ καί κελεύσει τῶν δεσποτῶν ἔθυσαν βιασθέντες, ἀλλ᾽ οὐκ ἐξ οἰκείου θελήματος, ἐνιαυτόν ἐν μετανοίᾳ διάγειν ὁ Πατήρ οὗτος διορίζεται, καί μαθεῖν ὅτι πιστοί ὄντες, Χριστοῦ δοῦλοί εἰσι, κᾀκεῖνον μᾶλλον φοβεῖσθαι ὀφείλουσι∙ καί ὅτι ἕκαστος, κατά τόν μέγαν Ἀπόστολον, ὅ ἐάν ποιήσῃ, κομιεῖται, εἴτε δοῦλος, εἴτε ἐλεύθερος. Τούς κατά κέλευσιν καί ἀπειλήν τῶν δεσποτῶν θύσαντας δούλους, ἐπί ἐνιαυτόν ἐπιτιμᾷ ὁ Πατήρ οὗτος∙ ὡς μέν γάρ πεισθεῖσι τοῖς δεσπόταις, συγγνωμονεῖ, καί βαρεῖαν οὐκ ἐπάγει κόλασιν∙ ὡς δέ δούλοις Χριστοῦ οὖσι μᾶλλον, κᾀκεῖνον πλέον φοβεῖσθαι ὀφείλουσι, μετρίως ἐπιτιμᾷ. Ἕκαστος γάρ, φησι, κατά τόν μέγαν Παῦλον, ὃ ἐάν ποιήσῃ ἀγαθόν, κομιεῖται τοῦτο παρά Κυρίου, εἴτε δοῦλος, εἴτε ἐλεύθερος. Ὁ παρών κανών διορίζει, ὅτι ἐκεῖνοι οἱ δοῦλοι, οἱ ὁποῖοι φοβερισθέντες, καί φυλακισθέντες ἀπό τούς αὐθέντας αὐτῶν, ἀντί διά αὐτούς ἐθυσίασαν βιασθέντες. Οὗτοι ἕναν χρόνον νά κανονίζωνται, διά νά μάθουν, ὅτι, πιστοί ὄντες, δοῦλοι εἶναι τοῦ Χριστοῦ, καί ἀκολούθως πρέπει νά κάμνουσι τά θελήματά του, καί νά φοβοῦνται αὐτόν καί ὄχι τούς ἀνθρώπους, ἀκούοντες μάλιστον τόν Παῦλον ὁποῦ λέγει, πῶς, ὅ,τι καλόν ποιήσῃ τινάς, εἴτε δοῦλος εἶναι, εἴτε ἐλεύθερος, ἐξίσου θέλει τό λάβει παρά Κυρίου ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς ἀνταποδόσεως.
