Φορτουνάτος ἐπίσκοπος εἶπεν· Ἐν ταῖς προλαβούσαις συνόδοις μεμνήμεθα ὁρισθέντα, ὥστε χρίσμα, ἤ καταλλαγήν μετανοούντων, ἤ κορῶν, καί τόπων, καί ναῶν καθιέρωσιν ὑπό πρεσβυτέρων μή γίνεσθαι. Ἐάν δέ τις ἀναφυῇ τοῦτο πράττων, τί δέ περί τούτου ὁρίσαι; Αὐρήλιος ἐπίσκοπος εἶπε· Τό ὑμέτερον ἀξίωμα ἤκουσε τό ἀνενεχθέν παρά τοῦ ἀδελφοῦ καί συλλειτουργοῦ ἡμῶν Φορτουνάτου· τί πρός ταῦτα λέγετε; Ἀπό πάντων τῶν ἐπισκόπων ἐλέχθη, χρίσματος ποίησιν, καί κορῶν καθιέρωσιν ὑπό πρεσβυτέρων μή γίνεσθαι· μήτε δέ καταλλάξαι τινά εἰς δημοσίαν λειτουργίαν πρεσβυτέρῳ ἐξεῖναι· τοῦτο πᾶσιν ἀρέσκει.
Χρίσματος ποίησις, ἡ ἐπί τῷ ἁγίῳ μύρῳ, ἐστί τελετή∙ καταλλαγή δέ μετανοούντων, τό λύσαι τόν ἐξομολογησάμενον τοῦ ἐπιτιμίου, καί ἐν μετανοίᾳ γενόμενον, καί ἐπιτιμηθέντα. Ὡς γάρ ἤδη ἱκανῶς ἴσως ὁ τοιοῦτος δουλεύσας τῷ ἐπιτιμίῳ, ἤ καί τόν ὡρισμένον πληρώσας χρόνον, καί ἀνάλογον ἐπιδειξάμενος τήν μετάνοιαν, λύεται τοῦ ἐπιτιμίου, καί ἤ συνεστάναι τοῖς πιστοῖς παραχωρεῖται, ἤ καί τῶν ἁγιασμάτων μεταλαμβάνειν∙ καταλλάττει γάρ ὥσπερ αὐτόν τῷ Θεῷ ὁ ἀρχιερεύς διά τῆς μετανοίας, καί οὕτω συνίστησιν αὐτόν τοῖς πιστοῖς ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ, καί τῶν ἁγιασμάτων καταξιοῖ∙ ἤ καί, ἔτι τοῦ χρόνου τῆς μετανοίας ἐπιδαψιλευομένου καταλλάττεται, ἔστιν ὅτε, ὁπότε δηλαδή περί τήν ζωήν κινδυνεύει, ὥς φησι περί τούτου ὁ ἐφεξῆς κανών. Κορῶν δέ καθιέρωσις, οὐχί διακονισσῶν χειροθεσία ἐστίν, ἀλλ’ ἔθος ἦν προσάγεσθαι κόρας ταῖς ἐκκλησίαις παρθενίαν ὁμολογούσας, καί ἁγνεύειν ὑπισχνουμένας, καί ταύτας οἱ ἐπίσκοποι δι’ εὐχῶν καθιέρουν, ὡς ἀνατεθείσας τῷ Θεῷ, καί ἐκεῖνοι ἐφρόντιζον τῆς φυλακῆς καί ἀναγωγῆς αὐτῶν, μετά τοῦ χωρισθῆναι αὐτάς ἐκ τῶν πατέρων αὐτῶν, καθὼς δηλοῖ ὁ μδ΄ κανὼν τῆς παρούσης συνόδου. Ταῦτα οὖν γίνεσθαι παρά πρεσβυτέρων ἀπηγόρευσεν ἡ σύνοδος∙ παρά γάρ ἀρχιερέων καί τό ἅγιον χρίσμα τελεῖται καί ἁγιάζεται, καί καταλλαγή μετανοούντων γίνεται∙ οἷς γάρ δεσμεῖν δέδοται, τούτοις καί τό λύειν ἐπιτέτραπται. Καί ἅμα διακρίσεως ἀκριβοῦς χρεία εἰς τό γνῶναι, εἰ ἐκ ψυχῆς μετενόησε καί ἀρκούντως ὁ ἁμαρτήσας, πρός ἃ ὁ πρεσβύτερος ἴσως οὐχ ἱκανός ἔσται. Καί ἡ κορῶν καθιέρωσις, παρά ἀρχιερέων γίνεσθαι διατέτακται, ἵνα εἴδησιν ἔχων, ὅτι καθιερώθησαν, φροντίζῃ καί τῆς αὐτῶν διαγωγῆς τε καί φυλακῆς ἕκαστος τῶν ἐπισκόπων. Τό δέ καταλλάξαι εἰς δημοσίαν λειτουργίαν τοιοῦτόν ἐστιν∙ οἱ ἐπιτιμηθέντες καί τῆς ἐκκλησίας εἰργόμενοι, ἐν ταῖς συνάξεσι μέν μετά τῶν πιστῶν οὐ παραχωροῦνται συνίστασθαι, καθ’ ἑαυτούς δέ ὑμνεῖν τόν Θεόν καί δέεσθαι αὐτοῦ οὐ κωλύονται∙ ὅτε δέ τοῦ ἐπιτιμίου λυθῶσι, τότε συνίστανται τοῖς πιστοῖς καί δημοσίᾳ, ἤγουν μετά τοῦ δήμου τῶν πιστῶν, τοῦ πλήθους δηλαδή, λειτουργοῦσιν, ἀντί τοῦ, φανερῶς ὑμνοῦσι τό θεῖον, καί λατρεύουσι τῷ Θεῷ ἐξείληπται γάρ τό λειτουργεῖν καί ἐπί λατρείας καί ὕμνου. Χρίσματος ποίησίς ἐστιν ἡ τοῦ ἁγίου μύρου τελετή καταλλαγή μετανοούντων, τό δέχεσθαι λογισμούς ἁμαρτανόντων, καί λύειν τούς ἴσως ἐπιτιμηθέντας ἐκ τοῦ ἐπιτιμίου∙ καταλλάσσει γάρ τούτους ὁ ψυχικός ἰατρός μετά τοῦ Θεοῦ, διά τῆς μετανοίας καί τῆς πρός τό κρεῖττον ἐπιστροφῆς. Κορῶν δέ καθιέρωσις, οὐχί διακονισσῶν χειροθεσία ἐστί, ἀλλ’ ἔθος ἦν, κόρας προσάγεσθαι τῇ ἐκκλησίᾳ παρθενίαν ὁμολογούσας, καί ταύτας οἱ ἐπίσκοποι δι’ εὐχῶν καθιέρουν, ὡς ἀνατεθείσας τῷ Θεῷ, καί ἐκεῖνοι ἐφρόντιζον τῆς φυλακῆς αὐτῶν, καθὼς δηλοῦται ἀπό τοῦ μδ΄ κανόνος τῆς παρούσης συνόδου. Ταῦτα οὖν γίνεσθαι παρά πρεσβυτέρων ἀπηγόρευσεν ἡ σύνοδος, ὥσπερ καί τήν τῶν ναῶν καθιέρωσιν, καί δέδωκε τήν ἐξουσίαν αὐτῶν τοῖς ἀρχιερεῦσι. Τό δέ καταλλάξαι εἰς δημοσίαν λειτουργίαν, τοιοῦτον ἐστίν∙ οἱ ἐπιτιμηθέντες καί τῆς ἐκκλησίας εἰργόμενοι, οὐ παραχωροῦνται συνίστασθαι μετά τῶν πιστῶν, καθ’ ἑαυτούς δέ ὑμνεῖν τόν Θεόν οὐ κωλύονται∙ ὅτε δέ τοῦ ἐπιτιμίου λυθῶσι, τότε συνίστανται τοῖς πιστοῖς, καί δημοσίᾳ, ἤγουν φανερῶς, ὑμνοῦσι τόν Θεόν μετά τοῦ δήμου. Ἀνάγνωθι καί τόν μγ΄ κανόνα τῆς παρούσης συνόδου∙ καί μή ἐναντιωθῇ σοι ὁ νβ΄ ἀποστολικός κανὼν λέγων, τούς ἐπισκόπους καί τούς πρεσβυτέρους δέχεσθαι τούς ἐπιστρέφοντας∙ ἀλλ’ εἰπέ καί τούτους τούς πρεσβυτέρους κατά προτροπήν τῶν ἐπισκόπων δέχεσθαι τούς μετανοοῦντας. Ὥστε σημείωσαι, ὅτι οἱ χωρίς ἐπιτροπῆς ἐπισκοπικῆς δεχόμενοι λογισμούς ἀνθρώπων ἱερωμένοι μοναχοί κακῶς ποιοῦσι, πολλῷ δέ πλέον οἱ ἀνίεροι∙ οὗτοι γάρ οὐδέ μετά προτροπῆς ἐπισκοπικῆς δύνανται τοιοῦτόν τι ἐνεργῆσαι∙ διό καί σημείωμα γέγονε συνοδικόν τοῦ ἁγιωτάτου Πατριάρχου κυροῦ Θεοδοσίου ἐκ προσελεύσεως τοῦ μέρους τῆς σεβασμίας μονῆς τῆς Εὐεργέτιδος, ὡς, ἐπεί τό τυπικόν τῆς μονῆς διορίζεται δέχεσθαι τόν κατά καιρούς ἡγούμενον αὐτῆς, τούς λογισμούς τῶν μοναχῶν, οὐκ ἐφεῖται δέ ἀνιέρῳ δέχεσθαι λογισμούς, ἐξ ἀνάγκης ἕπεται τό εἶναι τόν καθηγούμενον ἱερέα. Ἡγούμενοι δέ, ὡς πολλάκις εἴπομεν, ἀνίεροι γίνονται∙ ὅτι καί γυναῖκες ἠγουμενεύουσι μέν, λογισμούς δέ ἀνθρώπων οὐ δέχονται. Τούτων οὕτως ἐχόντων, λέγουσί τινες, ὡς, ἐπεί παρά ἀρχιερέων ἡ τῶν κορῶν καθιέρωσις γίνεται, οὐκ ἔσται ἐπ’ ἀδείας ἱερωμένῳ καθηγουμένῳ, ἤ ἁπλῶς ἱερεῖ μοναχῷ, ἀποκείρειν οἱονδήτινα μοναχόν χωρίς ἐπισκοπικῆς ἐπιτροπῆς∙ ταὐτόν γάρ ἐστιν ἡ τῶν κορῶν καθιέρωσις, καί ἡ τῶν μοναχῶν ἀπόκαρσις. Ἐμοί δέ δοκεῖ ἀπαρεμποδίστως τούς ἱερεῖς καθηγουμένους ἀποκείρειν καί δίχα ἐπιτροπῆς ἐπισκοπικῆς∙ εἰ γάρ ὁ ιδ΄ κανὼν τῆς ζ΄ συνόδου ἐκχωρεῖ τῷ καθηγουμένῳ καί σφραγίδα ἀναγνώστου ποιεῖν χωρίς εἰδήσεως τοῦ ἐπισκόπου εἰς τήν οἰκείαν μονήν, πολλῷ πλέον ἐξεχώρησεν αὐτῷ ποιεῖν τήν ἀπόκαρσιν∙ καί ἀνάγνωθι τά ἐν τῷ αὐτῷ ιδ΄ κανόνι γραφέντα. Οἱ δέ ἁπλῶς ἱερεῖς μοναχοί ὀφείλουσι τάς ἀποκάρσεις ποιεῖν μετά εἰδήσεως ἐπισκοπικῆς διά τόν παρόντα κανόνα, εἰ μήπου τις καί τοῦτο θελήσει γίνεσθαι κατά μόνην τοῦ μοναχοῦ ἱερέως θέλησιν, ἀπό τῆς μακρᾶς συνηθείας τῆς ἀντί νόμου καί κανόνος κρατούσης μέχρι τοῦ νῦν. Ὅπερ τέως ἐμοί μετά πληροφορίας οὐ δοκεῖ∙ οὐδέ γάρ οἶδα ἐάν ἐλαλήθη τοῦτο συνοδικῶς καί ἐστηρίχθη. Τό δέ μή δέχεσθαι λογισμούς ἀνθρώπων πάντας τούς ἱερεῖς, ἀλλά μόνους τούς μοναχούς ἱερεῖς, ἄδικον ἐστίν∙ οἴομαι δέ ὑπό τῆς ὑποκρίσεως ἐπλεονεκτήθη, καί διά τοῦτο βραδέως πάντῃ, ἐῶ γάρ εἰπεῖν οὐδαμῶς, ἀνατίθεταί τις ἐπισκόπῳ ἤ ἱερεῖ λογισμόν οἰκεῖον μή ὄντι καί μοναχῷ∙ ὅπερ τοῖς μέν ἐπισκόποις καί τοῖς ἱερεῦσι μακαριώτατόν ἐστι, τοῖς δέ μοναχοῖς ἐπικινδυνώτατον∙ τοῖς γάρ ἀξίοις, φησί, καί κατά τόν Ἀπόστολον Πέτρον οὖσι, δοτέον τάς κλεῖς τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν∙ καί πλέον οὐ γράφω. Καί χρίσματος ποίησις, ἤγουν μύρου κατασκευή, καί κορῶν καθιέρωσις, καί καταλλαγή τινος εἰς δημοσίαν λειτουργίαν, ἀπό πρεσβυτέρων μή γινέσθω. Τήν τοῦ ἁγίου μύρου κατασκευήν καί τελείωσιν, καί τήν καθιέρωσιν τῶν παρθένων, καί τήν τελείαν καταλλαγήν τῶν ἐν μετανοίᾳ, ὥστε αὐτούς δημοσίᾳ μετά τῶν πιστῶν συνίστασθαι, καί τῶν θείων μεταλαμβάνειν ἁγιασμάτων, πρεσβύτερος οὐ συγκεχώρηται ποιεῖν∙ ἀλλά παρ’ ἐπισκόπου ταῦτα ὀφείλουσι γίνεσθαι. Τρία πράγματα ἐμποδίζει ὁ παρών Κανών νά μή γίνωνται ἀπό τόν ἱερέα, τήν ἐκ διαφόρων ἀρωματικῶν εἰδῶν κατασκευήν τοῦ ἁγίου μύρου.1 Τό νά ἀφιερώνῃ εἰς τόν Θεόν διά τῶν εὐχῶν τάς κόρας ἐκείνας, αἱ ὁποῖαι χωριζόμεναι ἀπό τούς γονεῖς των, κατά τόν να΄ τῆς παρούσης ταύτης συνόδου, ὡμολόγουν νά παρθενεύουν,2 καί τό νά λύῃ ἀπό τό ἐπιτίμιον τῆς ἁμαρτίας τόν μετανοοῦντα, καί ἀκολούθως διά τῆς κοινωνίας τῶν μυστηρίων νά τόν φιλιώνῃ μέ τόν Θεόν, εἰς τόν ὁποῖον ἔγινεν ἐχθρός διά τῆς ἁμαρτίας κάμνωντας αὐτόν νά συνίσταται μέ τούς πιστούς, καί φανερά νά λειτουργῇ, ἤτοι νά συμπροσεύχεται μέ αὐτούς, νά συμμεταλαμβάνῃ, καί δι’ ὕμνων νά λατρεύῃ τόν Θεόν∙ (λειτουργία γάρ, καί ἡ προσευχή, καί πρός Θεόν δοξολογία ὀνομάζεται)∙ διότι ταῦτα τά τρία πρέπει νά ἐνεργοῦνται ἀπό τόν Ἀρχιερέα. Κατ’ ἐξαίρετον δέ ἡ τοῦ ἁγίου μύρου κατασκευή. Κατά ἄδειαν δέ τοῦ Ἀρχιερέως δύναται νά καταλλάττῃ τούς μετανοοῦντας καί ὁ Πρεσβύτερος. Καί ἀνάγνωθι τόν λθ΄ Ἀποστολικόν καί τόν ιθ΄ τῆς α΄. 1Ἡ τοῦ ἁγίου μύρου κατασκευή, τελετή καί μυστήριον ὀνομάζεται ἀπό τόν Ἀρεοπαγίτην Διονύσιον, κατά τό δ΄ κεφ. τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱεραρχίας. Τήν σήμερον πολλά σπανιώτατα εἰς τόσους χρόνους τελεῖται ἅπαξ τό μυστήριον τοῦτο ἐν τῇ καθ’ ἡμᾶς ἐκκλησία. Δέν ἠξεύρω διά ποίαν αἰτίαν. Ἐν δέ τῇ Μοσχοβίᾳ ἀκούομεν νά γίνεται εἰς κάθε δύω χρόνους ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς μεγάλης πέμπτης. Σημείωσαι δέ ὅτι τήν τελετήν ταύτην οὐδείς ἱερεύς δύναται ποιῆσαι κατά τόν κανόνα, ἀλλά μόνοι οἱ Ἀρχιερεῖς, οἵτινες δύνανται μέν καί καθ’ ἑαυτούς τό μῦρον τελέσαι. Ἀλλά διά τήν εὐπείθειαν καί ὑποταγήν τήν πρός τόν Πατριάρχην, συναγόμενοι ἐν τῇ μεγάλῃ ἐκκλησίᾳ τοῦτο τελοῦσι. Λέγει δέ ὁ Κίτρους Ἰωάννης, ὅτι εἶναι συγκεχωρημένον νά σμίγεται ἔλαιον μέ τό ὀλίγον μῦρον ὁποῦ μείνῃ, ἵνα πληθυνόμενον, ἐξαρκέσῃ πληρῶσαι τόν ἁγιασμόν εἰς τούς χρῄζοντας αὐτοῦ (Ἀποκρ. ιε΄). Ἐάν δηλ. ἐν ἀνάγκῃ εὑρίσκωνται οἱ χρῄζοντες αὐτοῦ. Καί ἂν ἄλλο μῦρον δέν εὑρίσκεται ἐκεῖσε, καί κᾀμμίαν φοράν, καί οὐχί ἁπλῶς, οὐδέ πάντοτε. Ὅρα καί τήν ὑποσημείωσιν τοῦ μη΄ τῆς ἐν Λαοδικείᾳ. Εἶπον ἀνωτέρω, ὅτι τό εἶδος τοῦ ἐλαίου εἶναι περισσότερον ἀπό κάθε ἀρωματικόν εἶδος ὁποῦ εἰς τήν κατασκευήν τοῦ μύρου παραλαμβάνεται. Ἀλλ’ ὄχι καί νά ᾖναι ἔλαιον, ὅλον σχεδόν τό μῦρον. Διά τοῦτο κακῶς ποιοῦσιν οἱ ἱερεῖς ἐκεῖνοι, οἵτινες βάλλοντες ὅλον ἕνα ἔλαιον εἰς τά ἀγγεῖα τά ἔχοντα ὀλιγώτατον μῦρον κάμνουσιν αὐτό σχεδόν ὅλον ἔλαιον. Ὅθεν παρακαλοῦμεν αὐτούς, καί τούς ἁγίους ἀρχιερεῖς, δι’ ἀγάπην Θεοῦ, νά φροντίζουν ἅγιον μῦρον πλούσιον εἰς τάς ἐνορίας καί ἐπαρχίας των. Διότι ἀφίνοντες τούς χριστιανούς χωρίς μύρου, ἤ χρίοντες αὐτούς μέ ἔλαιον, καί μέ μῦρον ὄχι ἁρμόδιον ἁμαρτάνουσι θανασίμως. Καί πολλοί μή ἠξεύροντες ὅτι ἐμυρώθησαν, ὡς συνέβη νά ἰδῶμεν ἐκ τῆς ἐπαρχίας Ἄρτης, καί ἐκ Βουλγαρίας, ζητοῦσι νά μυρωθοῦν ἔπειτα, τό ὁποῖον εἶναι ἀτοπώτατον.2Σημείωσαι ὅτι τινές μέν λέγουσι πῶς τῶν παρθένων τούτων ἡ διά τῶν εὐχῶν καθιέρωσις ὑπό μόνου τοῦ Ἀρχιερέως τελεῖται, ἀλλ’ οὐχί καί παρά ἱερέως. Τό δέ ἀναδεχθῆναι ταύτας διά τοῦ μοναχικοῦ σχήματος, καί τό ἀναγνῶναι εἰς αὐτάς τήν ἀκολουθίαν τοῦ σχήματος καί ἀποκεῖραι, καί παρά ἱερέως γίνεται, κατά ἄδειαν τοῦ Ἀρχιερέως. Τινές δέ φασιν, ὅτι καί αὐτή ἡ τῶν παρθένων καθιέρωσις ἀδείᾳ τοῦ Ἀρχιερέως, καί ὑπό ἱερέως τελεῖται. Ὥστε ἐκ τῶν τριῶν τούτων ὁποῦ ὁ παρών Κανών ἀναφέρει, μόνη ἡ τοῦ μύρου ποίησις δέν δίδεται εἰς Ἱερέα, ἀλλ’ εἰς Ἀρχιερέα μόνον, τά δέ λοιπά δύω καί εἰς Ἱερέα ἐδόθησαν. Διαφέρει δέ ἡ τοῦ μύρου ἕψησις, ἀπό τήν τοῦ μύρου τελετήν, κατά τόν Θεσσαλονίκης Συμεὼν (κεφ. οα΄ καί οβ΄)∙ καθ’ ὅτι, ἡ μέν ἕψησις αὐτοῦ γίνεται κατά τήν μεγάλην Τετράδα, εὐλογήσαντος τοῦ Πατριάρχου δίς, καί ἐν τῇ ἀρχῇ τῆς ἑψήσεως, καί ἐν τῷ τέλει. Ἡ δέ τοῦ μύρου τελετή γίνεται κατά τήν μεγάλην Πέμπτην ἐν τῷ τέλει τῆς ἱερουργίας (αὐτ. κεφ. μγ΄)∙ ὅτι δέ μόνοις τοῖς Ἀρχιερεῦσιν ἰδίᾳ ἐστίν ἡ τοῦ μύρου τελετή, μαρτυρεῖ καί ὁ Ἀρεοπαγίτης Διονύσιος, λέγων∙ «Ἔστι δή οὖν, ὅπερ ἔφην, ἡ νῦν ὑμνουμένη παρ’ ἡμῶν ἱερά τελετουργία, τῆς τελειωτικῆς τῶν ἱεραρχικῶν τάξεως καί δυνάμεως (ἐκκλ. ἱεραρ., κεφ. δ΄)». Ὁ δέ Φιλαδελφείας Γαβριήλ λέγει ἐν τῷ περί μυστηρίων, ὅτι καί ἡ χρίσις τοῦ μύρου, ἰδία καί μόνοις τοῖς Ἀρχιερεῦσιν∙ ἐσυγχωρήθη ὅμως καί εἰς τούς ἱερεῖς, ἵνα μή μείνῃ τινάς τῶν βαπτιζομένων ἀσφράγιστος. Τούτων οὕτως εἰρημένων, θαυμάζω πῶς εἶπεν ὁ ἅγιος Μάξιμος ὅτι οὐ δεῖ σχῆμα μοναχοῦ Ἐπίσκοπον διδόναι, ἀλλά μόνον Πρεσβύτερον, ἑρμηνεύων τό στ΄ κεφ. τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱεραρχίας τοῦ ἁγίου Διονυσίου. Καί τό αἴτιον τούτου λέγει ὅτι εἶναι, διότι ὁ θεῖος Διονύσιος ἱερέα ἐκεῖσε ἀναφέρει ἀποκείροντα τόν Μοναχόν, καί οὐχί Ἱεράρχην. Θαυμάζω, λέγω, πῶς τοῦτο εἶπεν, εἰς καιρόν ὁποῦ ἡ σύνοδος αὕτη λέγει, ὅτι εἶναι τοῦτο ἴδιον τοῦ Ἀρχιερέως. Ἀλλ’ ἴσως ἱερέα εἶπεν ὁ ἅγιος Διονύσιος, ὡς κατ’ ἐπιτροπήν καί ἄδειαν τοῦ Ἀρχιερέως, καί Ἱερέα δύνασθαι ἀποκείρειν Μοναχούς. Δι’ ὅ καί ἐν τῷ πρός τόν Πνευματικόν ἐνταλτηρίῳ, καί ἡ τούτου ἰδιαιτέρως περιέχεται ἄδεια, ὅ καί ἀνάγνωθι ἐν τῷ τέλει τῆς βίβλου. Ὅρα δέ καί ἐν ταῖς ὑποσημειώσεσι τοῦ α΄ Ἀποστολικοῦ τόν ὁρισμόν τοῦ Ἀρχιερέως. Ἀνάγνωθι καί τόν να΄ καί ρλε΄ τῆς παρούσης, ἵνα γνῶς Ἀρχιερέως ἴδιον τό παρατίθεσθαι τιμίαις γυναιξί, καί τό σχῆμα ἐνδύειν τῶν μοναχῶν τάς παρθένους.
