Μηδένα ἀπολελυμένως χειροτονεῖσθαι, μήτε πρεσβύτερον, μήτε διάκονον, μήτε ὅλως τινά τῶν ἐν τῷ ἐκκλησιαστικῷ τάγματι· εἰ μή εἰδικῶς ἐν ἐκκλησίᾳ πόλεως, ἤ κώμης, ἤ μαρτυρίῳ, ἤ μοναστηρίῳ, ὁ χειροτονούμενος ἐπικηρύττοιτο. Τούς δέ ἀπολύτως χειροτονουμένους, ὥρισεν ἡ ἁγία σύνοδος, ἄκυρον ἔχειν τήν τοιαύτην χειροθεσίαν, καί μηδαμοῦ δύνασθαι ἐνεργεῖν, ἐφ᾿ ὕβρει τοῦ χειροτονήσαντος.
Ἱερεῖς καί διακόνους, ἤ ὅλως τινά τῶν ἐντεταγμένων ἐν κλήρῳ, διετάξατο ἡ σύνοδος αὕτη μή χειροτονεῖσθαι ἀπολελυμένως, ὥστε ὅπου βούλεται ἀπιέναι, καί ἱερουργεῖν, ἤ τινα ποιεῖν ἱερατικήν πρᾶξιν∙ ἀλλ’ ἕκαστον χειροτονούμενον ἐν τῇ δε τῇ ἐκκλησίᾳ τῆς πόλεως, ἤ τῆς κώμης, ἤ τῷ δε τῷ ναῷ τῷ εἰς μάρτυρος οἱουδήτινος ὄνομα ᾠκοδομημένῳ, ἤ τῷ μοναστηρίῳ, ὀνομάζεσθαι. Καί ὥσπερ νῦν ἕκαστον τῶν ἀρχιερέων τῆς δε τῆς πόλεως ἐπίσκοπον ὁ χειροτονῶν αὐτόν προβληθῆναι λέγει, οὕτω τό παλαιόν πᾶς χειροτονούμενος τῆς δε τῆς ἐκκλησίας ἱερεύς, ἤ διάκονος, ἤ κληρικός ἁπλῶς ὠνομάζετο, εἰ καί νῦν τοῦτο πάντῃ καταπεφρόνηται∙ τούς δέ οὕτω χειροτονουμένους μή ὠφελεῖσθαι ἐκ τῆς χειροθεσίας, ἡ ἁγία σύνοδος ὥρισεν∙ ἠρνήσατο γάρ αὐτοῖς τήν ἐνέργειαν, ὥστε μή τι ἱερατικόν δίκαιον ἐνεργεῖν, καί τοῦτο ἐφ’ ὕβρει τοῦ χειροτονήσαντος. Ὄντως γάρ ὕβρις ἦν ἐκείνου, τό τόν ὑπ’ αὐτοῦ χειροτονηθέντα ἀφαιρεθῆναι τήν ἀπονεμηθεῖσαν αὐτῷ ἐνέργειαν παρά τοῦ χειροτονήσαντος αὐτόν ἀρχιερέως, καί, ὡς μή χειροτονηθέντα λογίζεσθαι. Ὥσπερ χειροτονοῦνται οἱ ἀρχιερεῖς εἰς τήνδε ἤ τήνδε τήν ἐκκλησίαν, οὕτω, φησίν ὁ κανών, χειροτονεῖσθαι καί τούς κληρικούς ἰδικῶς εἰς τόνδε τόν ναόν, ἤ εἰς τάδε τό μοναστήριον, καί μή ἀπολελυμένως∙ τήν δέ μή οὕτω γενομένην χειροτονίαν, ἄκυρον εἶναι∙ καί τόν παρά γνώμην τοῦ χειροτονήσαντος ἀλλαχοῦ ἐνεργήσαντα, ἐφ’ ὕβρει τούτου, μηδαμοῦ δύνασθαι ἐνεργεῖν. Σημείωσαι δέ, ὅτι καί οἱ χειροτονούμενοι μοναχοί, κληρικοί λέγονται, καί τῷ κατά τόπον ὑπόκεινται ἐπισκόπῳ, καί οὐκ ὀφείλουσι, χωρίς συστατικῆς γραφῆς καί ἀπολυτικῆς τοῦ ἐπισκόπου, εἰς ἑτέραν ἐνορίαν ἱερουργεῖν. Ἀνάγνωθι καί τόν η΄ κανόνα τῆς παρούσης συνόδου. Ἐπεί δέ τινες ἐκλαμβάνεσθαι λέγουσι τόν κανόνα εἰς μόνους πρεσβυτέρους, διακόνους, καί ὑποδιακόνους, οὐ μήν καί εἰς ἀναγνώστας, διά τό μή χειροτονεῖσθαι καί τούτους. Κἀντεῦθεν δύνασθαι αὐτούς ἀπό πόλεως εἰς πόλιν μεταβαίνειν, καί δίχα ἐπισκοπικῆς συστατικῆς γραφῆς καί ἀπολυτικῆς, φαμέν, ὅτι καί οἱ ἀναγνῶσται κληρικοί εἰσι, καί χειροθεσίαν ἀρχιερέως ἔχουσι, τήν διά χειρός τοῦ ἀρχιερέως δηλαδή σφργίδα∙ καί πάντως κρατήσει καί ἐπί τούτοις ὁ κανών. Ἐπί μαρτυρίοις, ἤ μοναστηρίοις, ἀλλ’ οὐκ ἀπολύτως χειροτονήσεις∙ εἰ δέ μή, ἀχειροτόνητος ὁ δῆθεν χειροτονούμενος. Τόν μέλλοντα γενέσθαι πρεσβύτερον, ἤ διάκονον, ἤ ὅλως ἐν ἐκκλησιαστικῷ τάγματι συγκαταλεγῆναι, μή ἄλλως παραδεχθῆναι εἰς χειροτονίαν, εἰ μή ἐν ἐκκλησίᾳ πόλεως, ἤ κώμης, ἤ μοναστηρίῳ, εὑρίσκοιτο πρότερον ὑπό βαθμόν τινα τελῶν ἐκκλησιαστικόν, καί δουλεύων ἐν αὐτῇ. Εἰ δέ ἀπολελυμένος τις ὤν, πρεσβύτερος, ἤ διάκονος χειροτονηθῇ, μή ὤν ἐν ἐκκλησίᾳ ὑπό τινα βαθμόν, οὐκ ὠφεληθήσεται ἐκ τούτου, ἀλλ’ ἄκυρος ἔσται ἠ ἐπ’ αὐτῷ χειροθεσία. Θέλουσα ἡ ἁγία Σύνοδος αὕτη νά ἐμποδίσῃ μέ εὐκολίαν τάς ἀπό τόπου εἰς τόπον παρά τούς κανόνας γινομένας μεταβάσεις καί μεταθέσεις τῶν Ἱερωμένων, ὧν ἀρχή, καί ῥίζα εἶναι τό νά χειροτονοῦνται ἀπολύτως, καί ἀορίστως. Διορίζει εἰς τόν παρόντα αὐτῆς κανόνα, νά μή χειροτονῆται εἰς τό ἑξῆς μέ τοιοῦτον τρόπον, μήτε Ἱερεύς, μήτε Διάκονος, μήτε ἄλλος τις ἐκκλησιαστικός. Πάρεξ διορισμένως εἰς ἐκκλησίαν πόλεως, ἤ χωρίου, ἤ εἰς μοναστήριον, ἤ εἰς ἐκκλησίαν μάρτυρος, ἐκφωνοῦντος τοῦ Ἀρχιερέως ἐν τῇ τῆς χειροτονίας εὐχῇ. Ἡ θεία χάρις προχειρίζεται τόν δεῖνα Πρεσβύτερον, ἤ Διάκονον τῆς δεῖνος ἐκκλησίας, ἤ τοῦ μοναστηρίου, κατ’ ὄνομα. Ἀπαραλλάκτως δηλ. καθὼς ἐκφωνεῖται καί τό ὄνομα τῆς ἐπαρχίας ἐν τῇ χειροτονίᾳ ἑκάστου Ἐπισκόπου. Ὅσοι δέ ἀορίστως χειροτονηθοῦν, ὥρισεν ἡ ἁγία Σύνοδος νά ἔχουν ἄκυρον τήν χειροτονίαν. Καί εἰς κᾀνένα τόπον νά μή δύνανται νά μήν ἐνεργοῦν. Διά νά ἀτιμάζεται ἐκ τῆς ἀνενεργησίας ταύτης ὁ παρά Κανόνας ταύτην δούς Ἀρχιερεύς, καί ἐκ τῆς ἀτιμίας ταύτης νά σωφρονισθῇ, καί ἄλλοτε μή ποιήσῃ τοῦτο.1 Σύ δέ μοι θρήνησον, ὦ Ἀναγνώστα, ἐν τῷ παρόντι Κανόνι. Καθ’ ὅτι τήν σήμερον ἐν οὐδεμιᾷ χειροτονίᾳ Διακόνου, ἤ Πρεσβυτέρου ἐκφωνεῖται τό ὄνομα τῆς ἐκκλησίας, ἤ τοῦ Μοναστηρίου ἰδικῶς, καθὼς οὗτος ὁ Κανὼν προστάζει. Τό ὁποῖον φαίνεται ὅτι εἶναι καί αὐτό κοντά εἰς τά ἄλλα συστατικόν τῆς χειροτονίας, κᾂν οἱ παραβάται τοῦτο οὐδαμῶς συλλογίζωνται. 1Ὥστε, καθὼς ἡ Σύνοδος αὕτη ἐκλαμβάνει ἐνταῦθα τήν ἄκυρον χειροτονίαν, οὕτω πρέπει νά ἐκληφθῇ καί ὁ ιγ΄ κανὼν τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ. Καί ὅρα τήν ὑποσημείωσιν τοῦ κη΄ Ἀποστολικοῦ.
