Εἴ τις ὑπό τοῦ ἰδίου ἐπισκόπου ἀκοινώνητος γέγονε, μή πρότερον αὐτόν παρ᾽ ἑτέρων δεχθῆναι, εἰ μή ὑπ᾽ αὐτοῦ παραδεχθείη τοῦ ἰδίου ἐπισκόπου, ἤ, συνόδου γενομένης, ἀπαντήσας ἀπολογήσεται, πείσας τε τήν σύνοδον, κατεδέξοιτο ἑτέραν ἀπόφασιν. Ὁ αὐτός δέ ὅρος ἐπί λαϊκῶν, καί πρεσβυτέρων καί διακόνων, καί πάντων τῶν ἐν τῷ κανόνι.
Καί περί ταύτης τῆς ὑποθέσεως πολλοί διετάξαντο κανόνες, καί ἃ εἴρηται ἐν ἐκείνοις, καί εἰς τήν τοῦ παρόντος ἀρκοῦσι σαφήνειαν. Περί τῶν ἐν τῷ κανόνι τούτῳ περιεχομένων ἱκανῶς ἐγράψαμεν ἔν τε ἄλλοις κανόσι διαφόροις, καί ἐν τῷ ιβ΄ καί ιγ΄ ἀποστολικῷ κανόνι. Τόν ἀφορισθέντα παρ’ ἐπισκόπου κληρικόν, ἐάν μείζων σύνοδος προσδέξοιτο, ἤ κατακρίνειε, στεργέτω τήν ἀπόφασιν. Ὁ δήσας καί λύειν δύναται. Διά τοῦτο γοῦν τόν ἐπιτιμηθέντα παρ’ ἐπισκόπου κληρικόν, καί ἀφορισθέντα, οὐ δεῖ παρ’ ἑτέρου δεχθῆναι ὡς ἀνεπιτίμητον, εἰ μή παρ’ αὐτοῦ λυθῇ τοῦ δεσμήσαντος. Εἰ δέ σύνοδος τόν ἀφορισθέντα ἐξετάσοι, καί παραλόγως εὕροι τόν ἀφορισμόν ἐπενεχθέντα, δύναται τό κακῶς γενόμενον διορθοῦσθαι, καί λύειν αὐτόν, καί ἡ περί τούτου ἀπόφασις μένει βεβαία. Ὅποιος Πρεσβύτερος, ἤ Διάκονος, ἤ Κληρικός, ἤ Λαϊκός ἤθελεν ἀφορισθῇ ἀπό τόν Ἐπίσκοπόν του. Οὗτος νά μή δέχεται ἀπό ἄλλον Ἐπίσκοπον εἰς κοινωνίαν, εἰμή μόνον ἀπό τόν ἴδιον Ἐπίσκοπον, ὁποῦ τόν ἀφώρισε, κατά τόν παρόντα κανόνα, ἔξω μόνον ἂν παρασταθῇ ἐπί συνόδου, καί πείσῃ τήν Σύνοδον νά κάμῃ ἄλλην ἀποφασιν διά τόν ἀφορισμόν ὁποῦ ἔλαβεν. Ὅρα καί τόν λβ΄ Ἀποστολικόν.
