Εἴ τις ἐπίσκοπος, ἤ πρεσβύτερος, τινός τῶν κληρικῶν ἐνδεοῦς ὄντος, μή ἐπιχορηγοῖ τά δέοντα, ἀφοριζέσθω· ἐπιμένων δέ, καθαιρείσθω, ὡς φονεύσας τόν ἀδελφόν αὐτοῦ.
Τά τῶν ἐκκλησιῶν πράγματα ἡ γραφή πτωχικά ὀνομάζει∙ καί δεῖ ταῦτα διαδίδοσθαι τοῖς πτωχοῖς. Εἰ δέ τοῖς ἄλλοις ἐνδεέσιν ἐπαρκεῖν∙ οἱ τῶν ἐκκλησιῶν προεστῶτες ὀφείλουσιν, ὡς ἐνόν, πόσῳ μᾶλλον τοῖς ὑπ’ αὐτούς τεταγμένοις κληρικοῖς πενομένοις; Καί ὁ μή τοῦτο ποιῶν, ἀφορίζεται∙ μένων δέ ἀδιόρθωτος, καί καθαιρεῖται∙ ὅτι ὅσον τό ἐπ’ αὐτῷ, γέγονε τοῦ ἀδελφοῦ φονευτής∙ ὁ γάρ μή εὐπορῶν τῶν συστατικῶν τῆς ζωῆς θανεῖται, ὁ δέ εὐπορῶν, καί μή τούτου κηδόμενος, πάντως φονεύς πέφυκε∙ τί γάρ, εἰ μή ἐκεῖνος ἀπέθανεν, ἄλλοθεν αὐτῷ τῆς θείας προνοίας χορηγησάσης τά ζωαρκῆ; Ἐμάθομεν, ὅτι ὁ ἐπίσκοπος ὀφείλει μετά τήν ἀναγκαίαν αὐτοῦ δαπάνην, καί τήν τῆς ἐκκλησίας, καί τῶν κληρικῶν συνήθη οἰκονομίαν, τά περιττεύοντα ἐκ τῶν εἰσόδων τῆς ἐκκλησίας, διαδιδόναι πρός πένητας∙ πτωχικά γάρ καλοῦνται∙ ἀρτίως δέ διορίζεται ὁ κανών φροντίζειν τούς ἐπισκόπους, καί τούς πρεσβυτέρους, τοῦ ἐπιχορηγεῖν τοῖς ἐνδεέσι κληρικοῖς τά χρειώδη, καί τούς μή ποιοῦντας οὕτως, ἀφορίζει∙ ἐπιμένοντας, δέ καθαιρεῖ, ὡς αἰτίους γενομένους τοῦ θανάτου τῶν ἀδελφῶν. Μή εἴπῃς δέ, τίνος χάριν τούς πρεσβυτέρους ὁ κανών κολάζει τά οἰκεῖα πράγματα μή διανέμοντας πρός ἐνδεεῖς κληρικούς. Θεμάτισον γάρ ἐγκρατῆ τόν πρεσβύτερον εἶναι πραγμάτων ἐκκλησιαστικῶν, τυχόν χωροεπίσκοπον προβληθέντα, ἤ πρωτοπαπᾶν, κἀντεῦθεν εὐπορήσαντα, καί ἀνάγκην ἔχοντα τούς πενομένους χειραγωγεῖν, πολλῷ δέ μᾶλλον τούς πένητας κληρικούς∙ εἰ δέ μή τοῦτο εἴπῃς, οὐ συνορῶ ποίῳ τρόπῳ ἀφορισθήσεται, ἤ καθαιρεθήσεται πρεσβύτερος, μή διδούς οἴκοθεν τά χρειώδη τῷ πενομένω συγκληρικῷ αὐτοῦ. Τό δέ φονεῦσαι τόν ἀδελφόν, μή εἴπῃς καί εἰς ἔργον ἐλθεῖν∙ κᾂν γάρ μή ἀπέθανε, γέγονε τοῦτο, ὅσον ἐπί τῇ τοῦ ἐπισκόπου, ἤ τοῦ πρεσβυτέρου προθέσει. Ἐπιδεῆ κληρικόν οὐκ εὐεργετῶν ἱερεύς, ἀφορίζεται∙ καθαιρεῖται δέ, μένων ἀνίλεως. Σαφής. Τά πράγματα καί εἰσοδήματα τῶν Ἐκκλησιῶν, ὀνομάζονται πτωχικά∙ διότι πρέπει νά διαμοιράζωνται εἰς τούς πτωχούς. Καί ἂν πρέπῃ νά διαμοιράζωνται εἰς πτωχούς ἄλλους, καί ἐνδεεῖς ἀπό τούς προεστῶτας τῶν Ἐκκλησιῶν, πόσῳ μᾶλλον πρέπει νά διαμοιράζωνται ταῦτα εἰς τούς ὑποκειμένους αὐτοῖς Κληρικούς, πενομένους καί χρείαν ἔχοντας; διά τοῦτο καί ὁ παρών Κανών διορίζει, ὅτι ὅποιος Ἐπίσκοπος, ἤ Πρεσβύτερος δέν δίδει τά πρός ζωήν ἀναγκαῖα ἀπό τά εἰσοδήματα τῆς Ἐπισκοπῆς, ἤ τῆς ἐνορίας (εἶχον γάρ καί αἱ τῶν Πρεσβυτέρων ἐνορίαι εἰσοδήματα, περί ὧν ὅρα τήν ὑποσημείωσιν τοῦ δ΄ τῆς δ΄) εἰς τόν χρείαν ἔχοντα Κληρικόν τῆς Ἐπισκοπῆς ἐκείνης, ἤ τῆς ἐνορίας, ἂς ἀφορίζηται, ἕως οὗ νά ἀρχίσῃ νά δίδῃ. Εἰ δέ καί ἐπιμένῃ εἰς τήν ἀσπλαγχνίαν του ἂς καθῄρηται παντελῶς. Διατί, ὅσον εἰς τήν ἰδικήν τοῦ προαίρεσιν, φονεύς ἔγινε τοῦ ἀδελφοῦ του. Ὁ γάρ μή ἔχων τά συστατικά τῆς ζωῆς, βέβαια ἀποθνήσκει. Ὁ δέ ἔχων καί μή διδούς εἰς τόν μή ἔχοντα κινδυνεύοντα, ἀναντιῤῥήτως φονευτής, ἐκείνου ἐστίν. Εἰ δέ καί ἐκεῖνος πραγματικῶς δέν ἀπέθανε, τῆς θείας προνοίας χορηγησάσης αὐτῷ δι’ ἄλλων φιλοπτώχων τά ζωαρκῆ, ὅμως ὁ ἔχων καί μή διδούς, φονευτής κρίνεται διά τήν ἀσπλαγχνίαν καί ὠμότητα. Ἀνάγνωθι καί τόν δ΄ Ἀποστολικόν∙ καί προσέτι τόν μα΄ διορίζοντα, ὅτι ἀπό τά πράγματα καί εἰσοδήματα τῶν Ἐκκλησιῶν πρέπει νά κυβερνᾷ ὁ Ἐπίσκοπος τάς χρείας, τόσον τάς ἰδικάς του, ὅσον καί τάς χρείας τῶν ξένων ἀδελφῶν ὁποῦ τύχουν. Εἰ δέ τάς χρείας τῶν ξένων πρέπει νά κυβερνᾷ, πόσῳ μᾶλλον τάς χρείας τῶν ὑποκειμένων αὐτῷ κληρικῶν;
