Ὡσαύτως μεμαθήκαμεν ἔν τε τῇ Ἀρμενίων χώρᾳ, καί ἐν ἑτέροις τόποις, ἐν τοῖς σάββασι, καί ἐν ταῖς Κυριακαῖς τῆς ἁγίας Τεσσαρακοστῆς, ᾠά καί τυρόν ἐσθίειν τινάς. Ἔδοξε τοίνυν καί τοῦτο, ὥστε τήν κατά πᾶσαν τήν οἰκουμένην τοῦ Θεοῦ ἐκκλησίαν, μιᾷ κατακολουθοῦσαν τάξει, τήν νηστείαν ἐπιτελεῖν, καί ἀπέχεσθαι, ὥσπερ θυτοῦ παντοίου, οὕτω δή ὠοῦ, καί τυροῦ, ἃ καρπός εἰσι, καί γεννήματα, ὧν ἀπεχόμεθα. Εἰ δέ μή τοῦτο παραφυλάττοιεν, εἰ μέν κληρικοί εἶεν, καθαιρείσθωσαν· εἰ δέ λαϊκοί, ἀφοριζέσθωσαν.
Οἱ ἐν ταῖς χώραις ἐκείναις Χριστιανοί, εὑρόντες, ὡς ἔοικε, τόν κανόνα τόν λέγοντα, Μή δεῖν ἐν τοῖς σαββάτοις καί ταῖς Κυριακαῖς τῆς Τεσσαρακοστῆς νηστεύειν, ὠά καί τυρόν ἐν αὐταῖς ἤσθιον. Τοῦτο οὖν διορθουμένη ἡ σύνοδος, ἀπαγορεύει τό ταῦτα ἐσθίειν, λέγουσα, ὅτι, ὥσπερ ἀπεχόμεθα παντοίου θυτοῦ, ζώων δηλαδή θυομένων, ἤτοι σφαζομένων, οὕτω καί τῶν ἐξ αὐτῶν γινομένων ἀπέχεσθαι δεῖ· καί τούς μή τά διατεταγμένα ταῦτα φυλάττοντας κληρικούς, καθαιρεῖσθαι κελεύει· τούς δέ λαϊκούς, ἀφορίζεσθαι. Ἐν τῷ προλαβόντι κανόνι νενομοθέτηται, μή νηστεύειν ἐν τοῖς σαββάτοις καί ταῖς Κυριακαῖς τῆς ἁγίας Τεσσαρακοστῆς. Ἀρμένιοι γοῦν καί τινες ὀρθδόδοξοι, ὡς ἔοικε, πλανηθέντες ἀπό τοῦ τοιούτου κανόνος, κατέλυον ἐν τοῖς ῥηθεῖσι σαββάτοις, καί ἤσθιον ὠά καί τυρόν, ὡς δῆθεν μή μετέχοντα αἵματος, ἀλλ’ ἐοικότα καρποῖς ὀπωρινοῖς. Τοῦτο οὖν διορθουμένη ἡ σύνοδος, διορίζεται, μιᾷ τάξει κατακολουθεῖν τάς ὅλας ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ, καί πάντας ἀπέχεσθαι θυτοῦ παντοίου, ὅτι καί τά ὠά, καί οἱ τυροί, κᾂν καρποί λογίζωνται, ἀλλ’ ἐπεί τά ἐξ ὧν ταῦτα γεγόνασιν οὐκ ἐσθίομεν, οὐδέ εἰς αὐτά καταλύειν ὀφείλομεν. Τούς μέν τοι μή φυλάττοντας τά διατεταγμένα, κληρικούς μέν ὄντας, καθαιρεῖσθαι παρακελεύεται ὁ κανών· λαϊκούς δέ, ἀφορίζεσθαι. Καί πάντως τῷ αὐτῷ ἐπιτιμίῳ ὑπόκεινται καί οἱ διά τυροῦ καί ὠοῦ καταλύοντες εἰς τάς ὅλας τετράδας καί παρασκευάς, ὅτι νενομοθέτηται κατά ταύτας νηστεύειν τούς πιστούς, ὥσπερ καί εἰς τήν τεσσαρακονθήμερον νηστείαν. Οἱ Ἀρμένιοι ὠά καί τυρόν τοῖς τῆς Τεσσαρακοστῆς ἐσθίουσι σάββασιν. Ὥρισται τοίνυν, πᾶσαν τήν οἰκουμένην καί τούτων ἀπέχεσθαι· εἰ δέ μή, ἀφορίζεσθαι. Ὡς φαίνεται, οἱ ἐν τῇ Ἀρμενίᾳ εὑρισκόμενοι χριστιανοί, ἀκούοντες τόν Ἀποστολικόν Κανόνα νά ἐμποδίζῃ τό νά νηστεύῃ τινάς ἐν Σαββάτῳ, καί Κυριακῇ, καί μή νοήσαντες καλῶς τοῦτον, ἔτρωγαν τυρί, καί αὐγά εἰς τά Σάββατα καί Κυριακάς τῆς μ΄ ὅθεν ἡ Σύνοδος αὕτη, διά τοῦ παρόντος Κανόνος, ὁρίζει, ὅτι ὅλη ἡ τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησία, ἡ εἰς πᾶσαν τήν οἰκουμένην εὑρισκομένη, νά φυλάττῃ μίαν, καί τήν αὐτήν τάξιν, καί νά νηστεύῃ τάς ἡμέρας ταύτας (καταλύουσα μόνον εἰς αὐτάς οἰνέλαιον, καί ὀστρακόδερμα),1 καί καθὼς ἀπέχει ἀπό τά θυσιαζόμενα ζῶα ἐν τῇ μ΄, οὕτω νά ἀπέχῃ καί ἀπό τό τυρί, καί τά αὐγά. Τά ὁποῖα εἶναι καρπός, καί γεννήματα τῶν τοιούτων ζώων∙2 ὅσοι δέ τοῦτο δέν φυλάξουν, εἰ μέν εἶναι Κληρικοί, ἂς καθῄρωνται, εἰ δή Λαϊκοί, ἂς ἀφορίζωνται. Ἀνάγνωθι καί τόν ξδ΄ καί ξθ΄ Ἀποστολικόν. 1Σημείωσαι ὅτι ἡ ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καταλύει τά Σάββατα καί τάς Κυριακάς τῆς Τεσσαρακοστῆς εἰς οἶνον, ἔλαιον, καί ὀστρακόδερμα, καθὼς καί Μελέτιος ὁ ὁμολογητής συμμαρτυρεῖ λέγων «καί τοῖς ἁγνοῖς πᾶσιν ἁπλῶς, καί καθεξῆς ὡσαύτως, Σαββάτῳ καί Κυριακῇ κατάλυσιν ποιοῦμεν» (Βαθμ. λστ΄). Καί διά τῆς μετρίας ταύτης καταλύσεως, ἑκάτερα φυλάττει σοφῶς, καί τό αἰδέσιμον τάς νηστείας τῆς μ΄ μή καταλύουσα δηλ. κρέας ἤ τυρόν, ἤ ὠά, καί ἰχθύας∙ καί τόν ξδ΄ Ἀποστολικόν τόν διορίζοντα νά μή νηστεύῃ τινάς ἐν Σαββάτῳ καί Κυριακῇ μέ τελείαν νηστείαν ἐκ πάντων, καί ἀποχήν ποιοῦσα ἐν ταῖς ἡμέραις ταύταις.2Εἰ μέν καί τά ὀψάρια λέγονται θυτά (ἴσως γάρ εἰπῇ τινας, ὅτι ἡ θεία φωνή εἶπε τῷ Πέτρῳ «ἀναστάς, Πέτρε, θῦσον καί φάγε»∙ τί νά θύσῃ; τά τετράποδα καί θηρία, καί τά ἑρπετά. Ἑρπετά δέ καί τά ὀψάρια λέγονται κατά τό, ἐξαγαγέτω τά ὕδατα ψυχῶν ζωσῶν (Γεν. α΄, 20), πρέπει νά ἀπεχώμεθα καί ἀπό τά αὐγά τῶν ὀψαρίων, ἤτοι τό αὐγοτάραχον καί χαβιάρι ἐν τῇ μ΄, εἰ δέ ταῦτα θυτά οὐ λέγονται, ἀλλά μόνα τά χερσαῖα, καί πετεινά, δέν προκριματιζόμεθα ἐσθίοντες αὐγοτάραχον ἐν τοῖς Σαββάτοις καί Κυριακαῖς τῆς μ΄, οἱ δέ μή ἐσθίοντες, κάλλιον ποιοῦσιν.
