Ὅτι οὐ δεῖ πρεσβυτέρους πρό τῆς εἰσόδου τοῦ ἐπισκόπου εἰσιέναι καί καθέζεσθαι ἐν τῷ βήματι, ἀλλά μετά τοῦ ἐπισκόπου εἰσιέναι· πλήν εἰ μή ἀνωμαλοίη ἤ ἀποδημοῖ ὁ ἐπίσκοπος.
Πᾶσαν εὐταξίαν ἐν τοῖς ἱερωμένοις δεῖ πολιτεύεσθαι∙ τό δέ, τοῦ ἐπισκόπου μέλλοντος εἰσοδεύειν εἰς τό θυσιαστήριον, τούς πρεσβυτέρους προεισέρχεσθαι, καί καθῆσθαι ἐκεῖ, κᾀκεῖνον μόνον ἐᾷν, ἤ μετ’ ὀλίγον τήν εἴσοδον ποιεῖν, ἀταξίας ἐστί, καί εἰς καταφρόνησιν τοῦ ἀρχιερέως∙ διό κωλύει τοῦτο ὁ κανών. Συνεισιέναι δέ τῷ ἐπισκόπῳ τούς ἱερεῖς διορίζεται, εἰ μήπου τις ἀνωμάλως ἔχει, ἤγουν νοσηλεύεται, καί οὐ δύναται ἐπί πολύ ἵστασθαι. Καί ὅτε δέ ἀποδημεῖ ὁ ἀρχιερεύς, οὐκ εἰς καταφρόνησιν αὐτοῦ γίνεται, τό τινάς τῶν ἱερέων ἴσως προεσελθεῖν τῶν ἄλλων εἰς τό θυσιαστήριον. Καί πανταχοῦ τό τῆς εὐταξίας καλόν πολιτεύεσθαι ἄξιον, πολλῷ δέ πλέον ἐν ἱερωμένοις. Διό καί κωλύουσιν οἱ Πατέρες τούς πρεσβυτέρους καταφρονεῖν τοῦ ἐπισκόπου, καί πρό τῆς εἰσόδου εἰσέρχεσθαι ἐν τῷ βήματι, καί καθέζεσθαι∙ ἀλλά εἰσοδεύειν μετά τοῦ ἐπισκόπου. Ὡς δέ τινος ἀῤῥωστίαν προβαλλομένου, ἤ ἀποδημίαν τοῦ ἐπισκόπου, εἶπον τά τοιαῦτα αἴτια εὔλογα εἶναι, καί τήν πρόοδον τήν εἰς τό βῆμα τοῦ ἱερέως οὐκ ἐμποδίζουσιν. Πρεσβύτερος εἰς βῆμα πρό τοῦ ἐπισκόπου οὐκ εἴσεισιν, οὐδέ κάθηται. Παρόντος τοῦ ἐπισκόπου, καί λειτουργοῦντος, πρό τῆς εἰσόδου αὐτοῦ οὐκ εἰσέλθῃ πρεσβύτερος ἐν τῷ βήματι, καί καθίσει∙ τοῦτο γάρ ἀταξία ἐστί καί σύγχυσις. Κάθε εὐταξία πρέπει νά πολιτεύεται εἰς τούς Ἱερωμένους, καί μάλιστα ὅταν εὑρίσκωνται ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ. Τό δέ νά ἀφίνουν τινές Ἱερεῖς τόν Ἀρχιερέα ἔξω μοναχόν, ὅταν μέλλῃ νά κάμῃ εἴσοδον εἰς τό ἅγιον βῆμα, ἐν ἡμέρᾳ ἑορτῆς δηλ., καί νά πηγαίνουν αὐτοί προτήτερα μέσα εἰς τό ἅγιον βῆμα νά κάθωνται, τοῦτο, καί ἀταξία εἶναι, καί καταφρόνησιν προξενεῖ εἰς τόν Ἀρχιερέα. Διά τοῦτο καί ὁ παρών Κανών ἐμποδίζει τοῦτο νά μή γίνεται, ἀλλά οἱ Ἱερεῖς νά στέκωνται ἔξω τοῦ βήματος ὁμοῦ μέ τόν Ἀρχιερέα, καί ὁμοῦ μέ αὐτόν νά ἐμβαίνουν εἰς τό ἅγιον βῆμα. Τό δέ ἀνωμαλοίη, τινές μέν τό ἐννόησαν εἰς Πρεσβύτερον τινά, ἤγουν ἔξω μόνον ἄν τινας Ἱερεύς ἀνωμάλως ἔχῃ, ἤγουν ᾖναι ἀσθενής, ἤ ὑπέργηρος, καί δέν ἠμπορῇ νά στέκεται ἔξω εἰς ὥραν πολλήν∙ ἐγὼ δέ νομίζω ὅτι παίρνεται καί εἰς τό πρόσωπον τοῦ Ἐπισκόπου. Ἤγουν ἔξω μόνον ἂν ὁ Ἐπίσκοπος ἀνωμάλως ἔχῃ τό σῶμα, ἤ ἐάν ἀποδημῇ. Ὅτι τούς μέν Πρεσβυτέρους ἀνωτέρω πληθυντικῶς εἶπε, τοῦτο δέ εἶναι ἑνικόν, καί ἂν ἐλέγετο διά Πρεσβύτερον, ἔπρεπε νά σχηματισθῇ οὕτως, εἰ μή τις ἀνωμαλοίη. Φαίνεται δέ ὅτι νά εἶχον τόπον ἴδιον οἱ Ἱερεῖς ὅπου ἔστεκον, ὅστις καί ὠνομάζετο ἱερατεῖον, ὅθεν καί μή δυνάμενοι ἔξω νά καθίζουν, εἰσήρχοντο εἰς τό βῆμα καί ἐκάθηντο, καθὼς ἀπαραλλάκτως ἡ αὐτή ἀταξία γίνεται καί τήν σήμερον. Καί λοιπόν ὁ Ἱερεύς διά τά δύο ταῦτα (ἤγουν, ἤ ἂν αὐτός ἀσθενῇ, ἤ ἂν ὁ Ἀρχιερεύς λείπῃ), συγχωρεῖται νά εἰσέρχεται εἰς τό βῆμα, καί νά κάθεται. Ἐπειδή τότε δέν κάμνει τοῦτο πρός καταφρόνησιν τοῦ Ἀρχιερέως. Ὅρα καί τόν ιη΄ τῆς α΄.
