Ἐπιγόνιος ἐπίσκοπος εἶπεν· Ἐν πολλαῖς συνόδοις τοῦτο ὁρισθέν, καί νῦν ἔτι μήν ἐκ τῆς ὑμετέρας ἐβεβαιώθη συνέσεως, μακαριώτατοι ἀδελφοί, ὥστε μηδένα ἐπίσκοπον ἰδιοποιεῖσθαι ἀλλότριον κληρικόν, παρά τήν κρίσιν τοῦ προτέρου αὐτοῦ ἐπισκόπου. Ἀναφέρω δέ Ἰουλιανόν ἀχαρίστως ἐνεχθέντα περί τάς διά τῆς ἐμῆς βραχύτητος εἰς αὐτόν σωρευθείσας τοσαῦτας τοῦ Θεοῦ εὐεργεσίας, καί οὕτω προπετῶς καί τολμηρῶς διαγενόμενον, ὥστε τόν ἀπό νηπίας ἡλικίας ὑπ᾽ ἐμοῦ βαπτισθέντα, τόν καί διά πολλήν ἔνδειαν ἐξ αὐτοῦ παρατεθέντα μοί, καί ἐπί πολλά ἔτη ἐξ ἐμοῦ τραφέντα καί αὐξηθέντα, τόν, ὡς εἶπον, ἐν τῇ ἐμῇ ἐκκλησίᾳ τῇ χειρί τῆς ἐμῆς μετριότητος βαπτισθέντα, καί δεικνύμενον ἐν τῇ τῶν Μαπαλιτῶν παροικίᾳ ἀναγνώστην γενόμενον, καί ἐπί δύο ἔτη ἐκεῖσε ἀναγινώσκοντα, τοῦτον, οὐκ οἶδα ποίᾳ καταφρονήσει τῆς ἐμῆς μετριότητος, ἀφαρπάσαι τόν αὐτόν Ἰουλιανόν, καί λέγειν πολίτην τοῦ διαφέροντος αὐτῷ Βαζαριτανοῦ τόπου, καί παρά τήν ἐμήν γνώμην τοῦτῳ κατακεχρῆσθαι· καί γάρ καί διάκονον τοῦτον ἐχειροτόνησε. Τοῦτο εἰ ἔξεστι, γνωσθῇ ἡμῖν ἡ τοιαύτη ἄδεια, μακαριώτατοι ἀδελφοί· εἰ δέ μή γε, τό οὕτως ἀναιδές κωλυθῇ, ἵνα μή ὁ λεχθείς Ἰουλιανός ἐπικοινωνῇ ἀλλοτρίοις. Νουμίδιος ἐπίσκοπος εἶπεν· Ἐάν μή ἐρωτηθείσης, μηδέ αἰτηθείσης τῆς σῆς ἀξίας, φανείη τοῦτο πράξας Ἰουλιανός, κρίνομεν πάντες ἀδίκως γινόμενον καί μή ἀξίως. Διό εἰ μή ὁ αὐτός Ἰουλιανός διορθώσηται τήν οἰκείαν πλάνην, καί μετ᾽ ἀποθεραπεύσεως τῷ ὑμετέρῳ λαῷ τόν αὐτόν ἀποκαταστήσῃ κληρικόν, ὃν ἐτόλμησε χειροτονῆσαι κατά τῶν ὁρισθέντων τῇ συνόδῳ πράττων, καί χωρισθείς ἀφ᾽ ἡμῶν, τῆς οἰκείας μονοτονίας ἀπενέγκοι τήν κρίσιν. Ἐπιγόνιος ἐπίσκοπος εἶπεν· Ὁ κατά τήν κεῖραν πατήρ, καί αὐτῇ τῇ προκοπῇ ἀρχαιότατος καί ἐπαινετός ἀνήρ, ὁ ἀδελφός καί συλλειτουργός ἡμῶν Βίκτωρ, τήν αἴτησιν ταύτην γενικήν βούλεται ἐπί πᾶσιν ἐκτελεσθῆναι.
Συνόδοις διαφόροις, φησίν, ὥρισται τοῦτο, τό ἀλλότριον κληρικόν μή δέχεσθαι ἄλλον ἐπίσκοπον παρά γνώμην τοῦ κληρώσαντος αὐτόν ἐπισκόπου, ἀλλά καί νῦν παρ’ ὑμῶν βεβαιωθείη, ἀδελφοί∙ ὁ δέ Ἰουλιανός καταφρονήσας τούτων, καί ἀχάριστος φανείς περί ἐμέ εὐεργετήσαντα αὐτόν, προπετῶς, ἀναιδῶς δηλαδή, τόν ὑπ’ ἐμοῦ βαπτισθέντα, ὃν αὐτός μοι παρέθετο διά πολλήν ἔνδειαν, ἤγουν, ἤ ὡς ἐπιδεῆ τῶν ἀναγκαίων, ἤ ὡς ἔνδειαν ἐμοί ἔχοντι κληρικῶν, ὃν καί αὐτός ἀναγνώστην πεποίηκα, ἀφήρπασε, καί διάκονον ἐχειροτόνησεν. Εἰ γοῦν ἔξεστι τοῦτο γίνεσθαι, γνωσθήτω ὑμῖν∙ εἰ δ’ οὐκ ἔξεστι, κωλυθήτω τό οὕτως ἀναιδές, ἵνα ὁ ῥηθεῖς Ἰουλιανός μή ἐπικοινωνῇ ἀλλοτρίοις∙ τοῦτο δέ διττῶς νοεῖται, ἤ ἵνα μή τούς ἀλλοτρίους κληρικούς οἰκειῶται, καί σφετερίζηται, ἤ ἵνα μή παρά τινων ἄλλων ἐπισκόπων εἰς κοινωνίαν δέχηται. Πρός ταῦτα δέ ὁ Νουμίδιος εἶπεν, ὅτι, ἐάν μή σοῦ παραχωρήσαντος ὁ Ἰουλιανός ἔπραξε τοῦτο, ἄδικον ἐστί∙ καί εἰ μή διορθώσεται τήν οἰκείαν πλάνην, καί ἀποκαταστήσει τόν κληρικόν, ὡς πράττων κατά τῶν ὁρισθέντων τῇ συνόδῳ, ἤγουν ὡς ἀνατρέπων τά συνοδικῶς ὁρισθέντα, χωρισθήσεται ἀφ’ ἡμῶν, ἀντί τοῦ, ἀφορισθήσεται, ἤ καί καθαιρεθήσεται, καί ὑποστήσεται τήν κατάκρισιν ἐκ τῆς οἰκείας μονοτονίας, ἤγουν ἀναισχυντίας, ἤ αὐτογνωμοσύνης. Ὁ δέ Ἐπιγόνιος ἔφη, ὅτι ὁ κατά τήν ἡλικίαν καί τό γῆρας πατήρ, καί τῇ προκοπῇ, τοῦ χρόνου δηλαδή, ἀρχαιότατος ἀνήρ βούλεται γενικήν γενέσθαι τήν αἴτησιν ταύτην, ἥν ᾐτήσατο ὁ τήν ὑπόθεσιν εἰσαγαγών, ἤγουν μή κατά μόνου τοῦ Ἱουλιανοῦ τοῦτο ἐκφωνηθῆναι, ἀλλά κατά πάντων κοινῶς τῶν ἀλλοτρίους κληρικούς σφετεριζομένων. Ὁ ἐπίσκοπος Ἐπιγόνιος ἐδέξατο νεανίσκον τινά πένητα ἐξ ἀποστολῆς τινος ἐπισκόπου, Ἱουλιανοῦ καλουμένου, ὄντα ἀπό τόπου καλουμένου Βαζαριτανοῦ, καί ὑποκειμένου τῇ ἐνορίᾳ τοῦ αὐτοῦ Ἱουλιανοῦ, καί ἐβάπτισεν αὐτόν, καί ἀνέθρεψε, καί ἀναγνώστην ἐχειροτόνησεν εἰς τήν ὑπ’ αὐτόν παροικίαν τῶν Μαπαλιτῶν. Ὅτι δέ μετά δύο ἔτη τῆς κληρώσεως τούτου ἥρπασεν αὐτόν ὁ Ἰουλιανός, καί παρά γνώμην τοῦ Ἐπιγονίου διάκονον ἐχειροτόνησεν, ἀνήνεγκε τοῦτο ὁ Ἐπιγόνιος τῇ συνόδῳ, καί εἶπεν, ὅτι καί ἄλλαι σύνοδοι ὥρισαν μή δέχεσθαι ἐπίσκοπον ἀλλότριον κληρικόν παρά γνώμην τοῦ κληρώσαντος αὐτόν ἐπισκόπου∙ ἀλλά καί νῦν παρ’ ἡμῶν ἐβεβαιώθη τοῦτο αὐτό. Ἀναφέρω οὖν τήν γενομένην πρός ἐμέ καταφρόνησιν παρά τοῦ Ἱουλιανοῦ, τοῦ εὐεργετηθέντος ὑπ’ ἐμοῦ, καί ζητῶ διορθωθῆναι τό παρά τούτου τολμηθέν. Εἶπεν οὖν ὁ Νουμίδιος, ὅτι, ἐάν σοῦ μή παραχωρήσαντος, ὁ Ἰουλιανός ἔπραξε τοῦτο, ἄδικόν ἐστι, καί εἰ μή διορθώσεται τήν οἰκείαν πλάνην, καί ἀποκαταστήσει τόν κληρικόν, χωρισθήσεται ἀφ’ ἡμῶν, καί ὑποστήσεται τήν κατάκρισιν ἐκ τῆς οἰκείας μονοτονίας, ἤγουν ἀναισχυντίας. Ὁ δέ Ἐπιγόνιος ἔφησεν, ὅτι ὁ κατά τήν ἡλικίαν καί τό γῆρας πατήρ, καί τῇ προκοπῇ τοῦ χρόνου ἀρχαιότατος Βίκτωρ βούλεται γενικήν γενέσθαι τήν αἴτησιν ταύτην, ἤγουν μή κατά μόνου τοῦ Ἱουλιανοῦ τοῦτο ἐκφωνηθῆναι, ἀλλά κατά πάντων κοινῶς τῶν ἀλλοτρίους κληρικούς σφετεριζομένων. Καί ὁ μέν παρὼν κανὼν, χωρίζεσθαί φησι τόν Ἰουλιανόν ἀπό τῆς ἀδελφότητος, καί μονοτονίας ἀποίσεσθαι κατάκρισιν. Σύ δέ ἀνάγνωθι τό κστ΄ κεφ., τοῦ α΄ τίτλου τοῦ παρόντος συντάγματος, καί τούς ἐν αὐτῷ κανόνας, ἐξαιρέτως δέ τούς κανόνας τῆς ἐν τῷ Τρούλλῳ συνόδου. Γίνωσκε δέ, ὅτι λόγος ἐγένετο πολλάκις πολύς παρά τῇ συνόδῳ τῆς τῶν Κωνσταντινουπολιτῶν ἐκκλησίας, εἰ τά τῶν θείων κανόνων τῶν διοριζομένων μή δέχεσθαί τινας ἐπισκόπους ἀλλοτρίων ἐνοριῶν κληρικούς, ἐξακούονται καί εἰς λαϊκούς, καί κωλύεται τυχόν ὁ ἐπίσκοπος Ἀθύρα χειροτονῆσαι λαϊκόν τινα ἀπό τῆς ἐνορίας ὄντα τοῦ Συλημβρίας, καί ὑποκείμενον τῷ κανόνι καί τοῖς ἐπιτιμίοις αὐτοῦ, καί λογιζόμενον ἕνα τῶν τοῦ ποιμνίου αὐτοῦ. Εἶπον γάρ τινες, ὡς ἀπό τοῦ παρόντος κανόνος, διαλαμβάνοντος εἰπεῖν τόν Ἐπιγόνιον ἐξ ἀποστολῆς τοῦ Ἱουλιανοῦ παραλαβεῖν τόν λαϊκόν, πολίτην ὄντα τούτου, καί χειροτονῆσαι αὐτόν εἰς οἰκείαν ἐνορίαν κληρικόν, αὐτοῦ τοῦτο χειροτονηθῆναι διάκονον, ὡς ὡρμημένον ἀπό τῆς ἐνορίας αὐτοῦ τῆς τῶν Βαζαριτανῶν, παρίσταται, ὅτι οὐδέ λαϊκόν ἑτέρας ἐνορίας δύναται ἐπίσκοπος χειροτονῆσαι παρά γνώμην τοῦ ἔχοντος τοῦτον ἐπισκόπου∙ ὡς γάρ οὔσης κεκωλυμένης τῆς παρά τοῦ Ἐπιγονίου γενομένης χειροτονίας εἰς τόν ὑπ’ ἐκείνου ἀνατραφέντα, διά τό εἶναι αὐτόν ἀλλοτρίας ἐνορίας, προσέθετο ὁ Ἐπιγόνιος κατά γνώμην τοῦ Ἱουλιανοῦ παραλαβεῖν τόν περί οὗ ὁ λόγος, καί διά τοῦτο μηδέ λογίζεσθαι τῆς ἐνορίας ἐκείνου εἶναι τοῦτον∙ καί ἐδικαιολογοῦντο, καλῶς παρά τοῦ Ἱουλιανοῦ χειροτονηθῆναι τόν τοιοῦτον διάκονον, ὡς ἀπό τῆς ἐνορίας ὄντα αὐτοῦ, καί πολίτην τούτου λογιζόμενον, καί οὐδέ πρός τόν Ἐπιγόνιον ἵνα ἀντεστράφη, εἰ μή προέφθασεν ἀπό τῆς ἐνορίας αὐτοῦ τοῦτον ἀποξενῶσαι, καί ἀποστεῖλαι πρός τόν Ἐπιγόνιον. Καί αὐτοί μέν εἶπον ταῦτα καλῶς, ὡς καί ἐμοί δοκεῖ. Σύ δέ ἔχε ἐπί μνήμης τήν συνοδικήν σημείωσιν τοῦ ἁγιωτάτου πατριάρχου κυροῦ Μιχαήλ τοῦ γεγονότος ὑπάτου τῶν φιλοσόφων, τάδε πρός ἔπος διαλαμβάνουσαν∙ Μηνί Νοεμβρίῳ, ἡμέρᾳ πρώτῃ, ἰνδικτιῶνος δ΄ προκαθημένου τοῦ ἁγιωτάτου ἡμῶν δεσπότου καί οἰκουμενικοῦ πατριάρχου κυροῦ Μιχαήλ, ἐν τοῖς Ἀλεξιακοῖς κατηχουμενείοις, συνεδριαζόντων τῇ μεγάλῃ ἁγιωσύνῃ αὐτοῦ ἱερωτάτων ἀρχιερέων, Στεφάνου Καισαρείας, Νικολάου Ἐφέσου, Μιχαήλ Ἡρακλείας, Ἰωάννου Κυζίκου, Λέοντος Ἀμασείας, Νικήτα Μελιτινῆς, Βασιλείου Νεοκαισαρείας, Λουκᾶ Μωκησῶν, Ἰωάννου Κρήτης, Λέοντος Ἀδριανουπόλεως, Κωνσταντίου Εὐχαΐτων, Γεωργίου Ἀλανείας, Θεοδώρου Μεθύμνης, Ἰωάννου Βιζύης, καί Ῥωμανοῦ Ἄπρω, παρισταμένων καί θεοφιλεστάτων δεσποτικῶν ἀρχόντων. Ὅρια Πατέρων μή ὑπερβαίνειν, ἃ καλῶς οὗτοι καί μετά δεούσης δοκιμασίας ἀρχῆθεν ἐξέθεντο∙ ἀλλά μηδέ ὑπέρ τά ἐσκαμμένα καθάλλεσθαι, καί θριγγίον ὑπερπηδᾷν, διαιρετικόν ὀθνείωντε καί οἰκείων δικαίων, ἐκκλησιαστικόν δόγμα, καί νόμος θεῖος ἀνέκαθεν κείμενος. Ἔδει μέν οὖν τοῦτο μή ἀγνοεῖν τούς τῶν ἁπανταχοῦ διακειμένων προϊσταμένους ἐκκλησιῶν, καί τό ἐπάγγελμα ἔχοντας συντήρησιν θεσπισμάτων κανονικῶν καί νομικῶν διαταγμάτων∙ καί μέν τοι καί ἐμμένειν τούτοις ὀφείλοντας, καί τῶν οἰκείων μέν δικαίων ἀντέχεσθαι, τῶν δέ ἀλλοτρίων ἀπέχεσθαι. Ἀλλ’ οὐκ οἶδα ὅ,τι παθόντες τινές τῶν ἱερωτάτων ἀρχιερέων, οἳ καί μᾶλλον ἔγγιστα τῆς βασιλίδος ταύτης τῶν πόλεων τούς ἀρχιερατικούς θρόνους ἔλαχον, ἀσυντηρήτως ποιοῦντες χειροτονίας διακόνων καί ἱερέων μή ὑποκειμένων ταῖς ὑπ’ αὐτούς ἐνορίαις πολλάκις ἑάλωσαν, οἵ καί περί τούτου προσαγγελθέντες καί τῷ πρό ἡμῶν ἁγιωτάτῳ πατριάρχῃ κυρῷ Λουκᾷ, καί παρεγγυηθέντες παύσασθαι τοῦ τοιαῦτα ποιεῖν ἀκανόνιστα, φαμέν δή τοῦ χειροτονεῖν ὑπερόρια, καί τούς ἐξ ἑτέρας ἐνορίας εἰς αὐτούς ἀφιγμένους ἀνυποστόλως οὕτω χειροθετεῖν, ἀμνηστίαν τῶν αὐτοῖς περί τούτου παρηγγελμένων οὐκ ἐπαύσαντο τίθεσθαι μέχρι δῆτα καί τήμερον. Ἐπειδή τοίνυν ἀνηγγέλθη καί τῇ ἡμῶν μετριότητι παρά τοῦ ἡμετέρου θεοφιλεστάτου Χαρτοφύλακος, πολλούς τινας τῶν ἐκ τῆς ἡμετέρας ἐνορίας παρά γνώμην αὐτοῦ πρός τούς πέριξ ταυτησί τῆς μεγαλοπόλεως ἀπερχομένους ἐπισκόπους τε καί ἀρχιεπισκόπους, ἱερατικοῦ παρ’ αὐτῶν ἀξιοῦσθαι χαρίσματος, εἰτ’ αὖθις ἐπαναστρέφειν εἰς τήνδε τήν καθ’ ἡμᾶς ἐνορίαν, μετά δή τάχα καί γραμμάτων συστατικῶν, τί ποιητέον αὐτῷ ἐπί τούτοις ἐζήτει μαθεῖν παρά τῆς ἡμῶν μετριότητος∙ ἀμφιβάλλειν γάρ οὐ μικρῶς ἔφασκε, μή πότε κρίμασιν ἀλλοτρίοις αὐτός ἐπικοινωνείη, παραχωρῶν ἱερᾶσθαι οὓς αὐτός οὐκ ἐξήτασε, περί ὧν οὔτε μαρτύρων, ὡς ἔθος, αὐτῷ παραστάντων, ἐπύθετο, καί εἰ χρόνων εἶεν τῶν ὡρισμένων πεπληροφόρηται, οὔτε δοκιμασίαν περί τοῦ βίου τούτων πεποίηται, καί τό πιστόν τοῦ ἀξίους εἶναι τοῦ ἐπαγγέλματος ἐκ τῆς ἐνυπογράφου μαρτυρίας τῶν κατά πνεῦμα τούτους ὠδινησάντων παρείληφε. Καί ταῦτα πολλάκις ἐπί τινων προφανῶς ἐναντιουμένης τῆς ὄψεως, περί τήν τῶν χρόνων τέως ἐντέλειαν, καί τόν τριακοντούτην εἶναι ὀφείλοντα, πολλῷ τῆς τοιαύτης λείπεσθαι προθεσμίας προσμαρτυρούσης προδήλως ἔκ τε τῆς κατά τήν ἡλικίαν τοῦ σώματος φαινομένης ἀτελοῦς καταστάσεως, καί ἐξ αὐτῆς τῆς τοῦ πώγωνος ἔτι ψιλώσεως∙ ἐφ’ ὧν μέν οὐδόλως φαινομένης ἐπί τούτου τριχώσεως, ἐφ’ ὧν βραδείας πάνυ καί ἐνδεεστέρας πολλῷ τοῦ προσήκοντος τριακοντούτῃ πωγωνιήτῃ τριχώματος. Ταῦτα λέγων, καί τήν ὑφέρπουσαν τοῦτον ἀμφιβολίαν καί ἀπορίαν ὡς οὐκ ἀνεύλογον ἐξ ἔργων αὐτῶν παρεδήλωσε, παραστησάμενος τῇ ἡμῶν μετριότητι, συνοδικῶς προκαθημένῃ τήν σήμερον, δύο καί τρεῖς οὕτως ἔχοντας ὄψεώς τε καί καταστάσεως, καί εἰς ἱερατικόν προβιβασθέντας βαθμόν∙ ὃν μέν παρά τοῦ θεοφιλεστάτου ἐπισκόπου Δέρκου, οὓς δέ παρά τῶν θεοφιλῶν ἐπισκόπων τοῦ τε Πραινέτου καί τοῦ Χαλκίδος, καί ἄλλους δέ παρά διαφόρων οὕτω κεχειροτονημένους φάμενος εἶναι, καί διατρίβειν, ἐνταῦθα καί ἱερουργεῖν ἐθέλειν ὡς ἱερεῖς. Τό γοῦν τοιοῦτον τοῦ θεοφιλεστάτου ἡμῶν Χαρτοφύλακος ἀξιοζήτητον πρόβλημα οὐδέ ἡ μετριότης ἡμῶν καταλιπεῖν ἐθέλουσα ἄλυτον, ἐπί κοινοῦ συνδιασκεφθῆναι τῇ ἐνδημούσῃ θείᾳ καί ἱερᾷ ἐπέτρεψεν ἀδελφότητι. Τοίνυν καί περί τοῦ προκειμένου διαγνωμονῆσαι θέλοντες, διευκρινηθῆναι πρότερον ἐζητήσαμεν, τίνα μέν τά τῶν ἁπανταχῇ ἀρχιερέων εἰσί κοινότερα ἐνεργήματα, τίνα δέ ἰδικώτερα, τοὐτέστι, ποῖα μέν οἱ ἐγχώριοι τῶν ἀρχιερέων οὐ κωλύονται διαπράττεσθαι ἐπί τοῖς ὁθενδήποτε σφίσι προσερχομένοις, τίνα δέ ἀπείργονται ποιεῖν ὑπερόρια. Καί ἐπειδή τά περί τούτου φιλοκρινοῦντες ἐφεύρομεν, τό μέν ἀμυήτους τόν περί πίστεως λόγον διδάσκειν καί κατηχεῖν, εἶθ’ οὕτω καί φωτίσματος ἀξιοῦν, ἀλλά καί τῆς τῶν θείων καί ζωοποιῶν μυστηρίων μεταλήψεως μεταδιδόναι τοῖς ἐξ οἱασοῦν ἐνορίας πιστοῖς, ἐνέργημα εἶναι τοῦτο κοινότερον διεγνώκαμεν ἐπί τε τῶν ἐκ τῆς οἰκείας ἐνορίας ὡρμημένων, ἀλλά καί ἐπί τῶν ἐξ ἀλλοδαπῆς ἐρχομένων∙ χειροθεσίας δέ ἱερατικῆς ἀξιοῦν, οὐ τούς ἁπανταχόθεν ἐρχομένους, ἀλλ’ ἤ μόνους τούς ἐκ τῆς οἰκείας ἐνορίας, ἑνί ἑκάστῳ ἀρχιερεῖ κεκανόνισται, ἵνα μή τό ἄτακτον τούτοις καί στασιῶδες ἐμπολιτεύοιτο, ἐξ ὧν τό εὔτακτον καί τό τῆς εἰρήνης καλόν καί τοῖς ἄλλοις ὀφείλεται κανονίζεσθαι. Ἐπεί οὖν οὕτω ταῦτα ζητήσαντες εὕρομεν, τό μέν σχολήν τῶν προγεγονότων καταψηφίσασθαι, καί ἀκυρῶσαι τάς ἤδη σφίσι προτετελεσμένας ἱερατικάς ἐνεργείας, καί εἴτε ἀφορισμῷ τούς χειροθετήσαντας καθυποβαλεῖν, εἴτε τούς χειροτονηθέντας τῆς ἱερατικῆς ἀξίας ἀπογυμνῶσαι, σκληρόν τι καί ἀπηνές ὅλως ἐλογισάμεθα∙ τό δέ οὐκ ἔτι ἀνασχέσθαι τῶν ἐπί κρίματι σφετέρῳ τά τοιαῦτα διαπραξαμένων παράλογα, καί τά μέν προτετυγμένα φιλανθρώπως παραδραμεῖν τό δέ μέλλον ἐπιδιορθωτικῶς ἀσφαλίσασθαι, ἅτε κοινῇ συμφέρον καί ἡμῖν καί αὐτοῖς, ἐπεκρίναμεν. Λοιπόν καί ὁμοφρονοῦντες ἀποφαινόμεθα ἅπαντες, μηκέτι τό ἀπό τοῦδε τολμῆσαί τινα τῶν πλησιοχώρων, εἴτε καί πόῤῥωτέρων ἀρχιερέων, τῶν τε ἐκ τῆς ἡμετέρας συνόδου, τῶν τε ἐξ ἑτέρας, χεῖρα τελεστικήν ἐπιθεῖναι ἐπί τινι τῶν τῆς ὑπό τήν βασιλίδα ταύτην καί μεγαλόπολιν ὄντων ἐνορίας, καί οἱουδήτινος αὐτῶν ἀξιῶσαι τῶν ἱερωμένων τόπου τε καί βαθμοῦ, ἄλλ’ ἕκαστον Εἰ δέναι τά ἑαυτοῦ δίκαια, καί τούτοις ἀρκεῖσθαι καί μόνοις, τῶν δ’ ἄλλοις ἀνηκόντων ἀρχιερατικῶν δικαίων μή κατεπεμβαίνειν ἀναιδῶς, καί τό ὅλον καταφρονητικῶς∙Εἰ δέναι ὀφειλόντων τῶν ἀθετῆσαι τολμησόντων τά οὕτω κανονικῶς παρ’ ἡμῶν διατεταγμένα, ἀλλά καί τῶν προσερχομένων αὐτοῖς, καί ἱερωσύνης ἀξιουμένων, ὡς οὗτοι μέν, ὡς παρά κανόνας χειροτονηθέντες, οὐδέν ἱερατικόν λειτούργημα ἐνταῦθα διενεργήσουσιν, ἀλλ’ ἐν ἐκείναις ταῖς ἐνορίαις ἀδεῶς ἱεράσονται, ἐν αἷς καί τό χρίσμα τῆς ἱερωσύνης ἐδέξαντο∙ οἱ δέ χειροτονήσαντες, ἐξ οἵας ἂν εἶεν συνόδου, ἀλειτουργησίας ἐπιτιμίῳ ἀπεντεῦθεν ἔσονται ὑποκείμενοι, ὡς μηδέ μετά πρώτην ἤ δευτέραν παραίνεσιν (πρώτην δέ φαμέν τήν καί παρά τοῦ πρό ἡμῶν ἁγιωτάτου πατριάρχου κυροῦ Λουκᾶ συνοδικῶς περί τούτου γεγενημένην ἔγγραφον ἐπιφώνησιν), ἀποσχέσθαι τῆς τοιαύτης ἀκανονίστου θελήσαντες πράξεως∙ διό καί τετύπωται παρεκβληθῆναι καί δοθῆναι τήν τοιαύτην σημείωσιν∙ ἀφορισμοῦ δέ προσεπιτιθέαμεν ἐπιτίμιον καί τῷ ὃς ἂν πρῶτος τῶν τάς τοιαύτας διενεργούντων ἀκανονίστους χειροτονίας, τά παρ’ ἡμῶν διωρισμένα ταῦτα ἐπιγνώσεται, εἰ μή καί τοῖς πλησίον αὐτοῦ ἱερωτάτοις ἀρχιερεῦσι διαδόσιμα ταῦτα ποιήσειε, καί τοῖς ἀγνοοῦσι τά ὁρισθέντα γνωρίσειεν∙ ἃ δή καί ἐπί πασῶν τῶν ἐνοριῶν τῶν ὑπό τάς ἁπανταχοῦ ἁγιωτάτας ἐκκλησίας, ἤγουν μητροπόλεις, ἀρχιεπισκοπάς τε καί ἐπισκοπάς, τό ἐνεργόν τε καί ἀναλλοίωτον ἕξουσι∙ καί οὐδείς τῶν ἱερᾶσθαι τό ἀπό τοῦδε μελλόντων, εἰς ἕτερον ἀρχιερέα παρ’ ἐνορίαν ἀφίξεται, καί παρ’ ἐκείνου τοῦ τῆς ἱερωσύνης ἀξιωθήσεται χαρίσματος∙ ἀπεντεῦθεν γάρ ὑπόδικοι ἔσονται καί ἀμφότεροι, ὅ,τε χειροτονηθείς ἱερεύς καί ὁ χειροτονήσας τοῦτον ἀρχιερεύς τοῖς οἷς περί τούτων ἤδη συνοδικῶς διωρισάμεθα φθάσαντες. Ἵνα δέ μή πρόφασις εἴη, καί τοῦτο δῆθεν εὐάφορμος, τοῖς μή βουλομένοις ἐνταῦθα χειροτονεῖσθαι, προσερχομένοις τῷ θεοφιλεστάτῳ ἡμῶν Χαρτοφύλακι, τό, καινοτομίαν ἴσως ὑφίστασθαι πλείονα τῆς εἰωθυίας συνηθείας ἔκπαλαι δίδοσθαι, καί τοῦτο παρά τῆς ἡμῶν μετριότητος συνοδικῶς διῳκονόμηται σήμερον. Διωρισάμεθα γάρ τό ἀρχαῖον ἔθος ἐπί τούτοις μή παραβαίνεσθαι, ἀλλ’ ἐκεῖνα δίδοσθαι μόνα τοῖς τε ἐπισκοπιανοῖς καί τῷ κατά καιρούς θεοφιλεστάτῳ Χαρτοφύλακι, τά εἰωθότα παρά τῶν χειροτονουμένων ἀνέκαθεν καταβάλλεσθαι. Τόν τοῦ Ἐπιγόνου ἀναγνώστην Ἰουλιανός χειροτονήσας διάκονον, εἰ μή πρός αὐτόν αὐθεντίᾳ παραστήσει, τό κατάκριμα τῆς ἰδίας μονοτονίας καταπλουτήσει. Ἐν ὅλαις σχεδόν ταῖς συνόδοις ὥρισται τοῦτο, τό μή τινα ἐπίσκοπον ἀλλότριον κληρικόν προσλαμβάνεσθαι, παρά γνώμην τοῦ ἰδίου ἐπισκόπου, καί ἰδιοποιεῖσθαι αὐτόν. Διά τοῦτο γοῦν καί ὁ ἐπίσκοπος οὗτος Ἰουλιανός τόν τοῦ ἐπισκόπου Ἐπιγόνου δεξάμενος κληρικόν, ἀναγνώστην ὄντα, καί διάκονον χειροτονήσας αὐτόν, ὡρίσθη πάλιν ἀποκαταστῆσαι αὐτόν τῇ ἐκκλησίᾳ, εἰς ἣν τό πρότερον ἐκληρώθη, εἰ μή βούλεται ἀφωρισμένος εἶναι, κατά τόν εἰκοστόν κανόνα τῆς ἐν Χαλκηδόνι συνόδου, ὡς τοῖς κανόσιν ἐναντιούμενος, καί τοῦ ἰδίου θελήματος ἀντεχόμενος. Ὁ δέ ἑπτακαιδέκατος κανὼν τῆς ἐν τῷ Τρούλλῳ ἕκτης συνόδου, τόν δεξάμενον ἀλλότριον κληρικόν, καί χειροτονήσαντα αὐτόν, καθαιρεῖσθαι προστάττει σύν τῷ χειροτονηθέντι. *Στο Πηδάλιο, ο 54ος κανόνας, και ειδικότερα τα τμήματα αυτού.: «…ὥστε μηδένα ἐπίσκοπον ἰδιοποιεῖσθαι ἀλλότριον κληρικόν, παρά τήν κρίσιν τοῦ προτέρου αὐτοῦ ἐπισκόπου…» και «εἰ δέ μή γε, μή ἀλλοτρίοις» αντιστοιχούν στον 63ο κανόνα (αρίθμηση Πηδαλίου). Ερμηνεία. Προστάζει ὁ παρών Κανών ὅτι κᾀνένας Ἐπίσκοπος νά μήν οἰκειοποιῆται ξένον Κληρικόν χωρίς τήν γνώμην καί ἀπολυτικήν ἐπιστολήν (ιβ΄ Ἀποστολ.) τοῦ ἐδικοῦ του Ἐπισκόπου. Εἰ δέ καί δέν φυλάξῃ τοῦτο, ἂς μή ἐπικοινωνῇ ἀλλοτρίοις. Τοῦτο δέ διχῶς νοεῖται, ἤ ὅτι νά μή σφετερίζῃ τόν ἀλλότριον αὐτόν Κληρικόν, ἀλλά νά τόν βιάζῃ νά ἐπιστρέφῃ εἰς τήν ἐκκλησίαν του, ἤ ὅτι νά μή δέχεται εἰς κοινωνίαν ἀπό τούς ἄλλους Ἐπισκόπους. Ὅ ἐστι νά γίνεται ἀκοινώνητος.1 Ὅρα καί τόν ιε΄ Ἀποστολικόν. 1Διό ἐν τοῖς πρακτικοῖς γέγραπται τῆς παρούσης συνόδου ὅτι ἀκοινώνητον ἐποίησαν Ἰουλιανόν τινα Ἐπίσκοπον, διά τί ἔλαβε τόν ἀναγνώστην τοῦ Ἐπιγονίου Ἐπισκόπου, καί ἐχειροτόνησεν αὐτόν Διάκονον, ἕως οὗ νά ἐπιστρέψῃ αὐτόν.
