Εἴ τις κληρικός ἐν καπηλείῳ φωραθείη ἐσθίων, ἀφοριζέσθω· πάρεξ τοῦ ἐν πανδοχείῳ ἐν ὁδῷ δι᾿ ἀνάγκην καταλύοντος.
Τούς τῷ Θεῷ κεκληρωμένους δεῖ καί τοῖς λαϊκοῖς ὑπόδειγμα εἶναι βίου σεμνοῦ, καί πάντοθεν ἀνεπιλήπτους, ἵνα μή δι’ αὐτούς βλασφημῆται τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ. Τό δέ ἐν καπηλείῳ εἰσιέναι, βίον ἄσεμνον ἔχειν τούς αὐτό ποιοῦντας δείκνυσιν, καί οὐ περί βρῶσιν καί πόσιν μόνην διεφθάρθαι αὐτοῖς τά ἤθη, ἀλλά καί περί τήν ἄλλην πᾶσαν διαγωγήν. Ἀσέμνων γάρ ἀνδρῶν τε καί γυναικῶν ἐν τοῖς καπηλείοις συναγομένων, ὁ τούτοις συναναστρεφόμενος, οὐκ ἀμέθεκτος ἔσται τῆς ἐκείνων κακίας∙ φθείρουσι γάρ ἤθη χρηστά, ὁμιλίαι κακαί∙ διό ἀφορίζεσθαι τούς τοιούτους κληρικούς διακελεύεται ὁ κανών. Εἰ δέ ὁδοιπορῶν ὁ κληρικός, καί μή ἔχων ἔνθα καταλύσει, τοὐτέστι μονήν ποιήσεται, καί διαναπαύσεται, ἐξ ἀνάγκης εἰς πανδοχεῖον εἰσέλθῃ, ἀναίτιος ἄν εἴη, καί ἀτιμώρητος. Τό αὐτό φησι καί ὁ κδ΄ τῆς ἐν Λαοδικείᾳ συνόδου κανών, καί ὁ τεσσαρακοστός τῆς ἐν Καρθαγένῃ. Οἱ θεῖοι καί ἅγιοι Ἀπόστολοι, θέλοντες τούς κεκληρωμένους ἀνεπιλήπτου βίου εἶναι, καί μή σκανδαλίζειν τούς πολλούς, ἀλλά μᾶλλον διεγείρειν εἰς τό ἀγαθόν, διορίζονται μή μόνον ἀπέχεσθαι τούτους πάσης ἐμπορίας αἰσχροκερδοῦς, ὡς εἴρηται ἐν ἑτέρῳ κανόνι, ἀλλά μηδέ εἰς καπηλεῖον εἰσιέναι χάριν βρώσεως, ἤ πόσεως∙ ἀσέμνων γάρ ἀνδρῶν ταῦτα, καί μεγάλης κατακρίσεως ἄξια∙ διό καί τόν τοιοῦτόν τι ποιοῦντα κληρικόν, ὁ κανών ἀφορίζεσθαι διορίζεται∙ τόν δέ καταλύσαντα εἰς πανδοχεῖον ἐν ὁδῷ δι’ ἀνάγκην, οὐ κολάζει, διά τό περιστατικόν. Οἱ γοῦν λέγοντες, ὅτι δύναται κληρικός οἰνάρια ἐμπορεύεσθαι, ἤ πακτεύειν λουτρόν, ἤ ἑτέραν αἰσχροκερδῆ μετιέναι ἐμπορίαν, κακῶς λέγουσιν. Εἰ γάρ τό ἁπλῶς εἰσιέναι κληρικόν εἰς καπηλεῖον κεκώλυται, πολλῷ μᾶλλον κολασθήσεται τό ἐμπορεύεσθαι αὐτόν τοιαύτην αἰσχράν ἐμπορίαν, ἤ δι’ ἑαυτοῦ, ἤ διά παρενθέτου προσώπου. Ἀνάγνωθι καί τῆς ἐν Λαοδικείᾳ συνόδου κανόνα κδ΄ καί τῆς ἐν Καρθαγένῃ κανόνα μ΄. Ἐπεί δέ ὁ Ἀποστολικός μβ΄ κανών, τόν μέν ἐπίσκοπον, τόν πρεσβύτερον, καί τόν διάκονον κύβοις, ἤ μέθαις σχολάζοντας, καθαιρεῖσθαί φησι, εἰ μή παύσονται∙ τόν δέ ὑποδιάκονον, καί πάντα ἁπλῶς κληρικόν τοιοῦτόν τι ποιοῦντα, ὠσαύτως καί τούς λαϊκούς, ἀφορίζεσθαι, εἰ μή διορθωθῶσι μετά παραγγελίαν, νομίζω, ὅτι καί ἐνταῦθα μετά πρώτην καί δευτέραν νουθεσίαν ἀφορισθήσεται ὁ ἐν καπηλείῳ εἰσερχόμενος κληρικός, καί μή ἀπεχόμενος τοῦ κακοῦ. Παρίσταται δέ τοῦτο καί ἐκ τοῦ λέγειν τόν κανόνα∙ Εἴ τις κληρικός ἐν καπηλείῳ φωραθείη ἐσθίων, δηλονότι πολλάκις τῷ κακῷ χρησάμενος. Ὁ δίχα τῆς κατά τρίβον ἀνάγκης κληρικός εἰς καπηλεῖον ἐσθίων, ἀφοριστέος. Ὁ παροδεύων κληρικός, εἰ δι’ ἀνάγκην καταλύσει εἰς πανδοχεῖον, συγγνωστέος∙ ὁ δέ χωρίς περιστάσεως εἰς καπηλεῖον ἐσθίων, ἀφοριστέος. Οἵ τῷ Θεῷ κεκληρωμένοι πρέπει νά ᾖναι εἰς τούς λαϊκούς ὑπόδειγμα βίου σεμνοῦ, ἵνα μή ἐξ αἰτίας αὐτῶν βλασφημῆται τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ. Διά τοῦτο καί ὁ παρών Κανών διορίζει, ὅτι ὅποιος Κληρικός εὑρεθῇ νά τρώγῃ ψωμί μέσα εἰς καπηλεῖον, ἂς ἀφορίζηται. Διατί τό νά ἐμβαίνωσιν αὐτοί εἰς καπηλεῖον, τί ἄλλο φανερώνει, παρέξ πῶς ἔχουσι ζωήν ἄσεμνον, καί πῶς εἶναι διεφθαρμένοι, ὄχι μόνον κατά τήν ἐπιθυμίαν τῶν φαγητῶν καί πιοτῶν, ἀλλά καί κατά τά ἄλλα των ἤθη, ὡσάν ὁποῦ, μέ τό νά συμμαζώνωνται εἰς τά καπηλεῖα ἄσεμνοι ἄνδρες, καί ἄσεμναι γυναῖκες, βέβαια ἐκεῖνος ὁποῦ συναναστρέφεται μέ τοιούτους, δέν θέλει μείνῃ ἀμέτοχος τῆς ἐκείνων κακίας. Ἐπειδή κατά τόν Παῦλον «Φθείρουσιν ἤθη χρῆσθ’, ὁμιλίαι κακαί». Ἒξω μόνον ἂν ὁ Κληρικός εὑρισκόμενος εἰς τόν δρόμον, καί μή ἔχοντας εἰς ποῖον ἄλλο ὀσπήτιον νά κονεύση, ἤθελεν ἔμβῃ μέσα εἰς πανδοχεῖον καί χάνι διά νά ἀναπαυθῇ ἐξ ἀνάγκης. Ἀνάγνωθι καί τήν ἑρμηνείαν τοῦ Ἀποστολικοῦ μβ΄ Κανόνος.
