Εἴ τις ἐπίσκοπος ἤ πρεσβύτερος, τόν ἐπιστρέφοντα ἀπό ἁμαρτίας οὐ προσδέχεται, ἀλλ᾿ ἀποβάλλεται, καθαιρείσθω· ὅτι λυπεῖ Χριστόν, τόν εἰπόντα· Χαρά γίνεται ἐν οὐρανῷ ἐπί ἑνί ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι.
Ὁ Κύριος ἡμῶν διά τούς ἁμαρτήσαντας ἔκλινεν οὐρανούς, καί κατέβη∙ αὐτός γάρ ἔφη∙ Οὐκ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλά ἁμαρτωλούς εἰς μετάνοιαν. Ὁ γοῦν τόν ἐξ ἁμαρτίας μετανοοῦντα μή προσιέμενος, ἀντιπράττει Χριστῷ τῷ Θεῷ ἡμῶν∙ ὁ δέ ἀντιπράττων αὐτῷ καί ἀντιδιαταττόμενος, οὐκ ἔστιν αὐτοῦ μαθητής∙ ὁ δέ μή ὤν αὐτοῦ μαθητής, ἱερᾶσθαι οὐκ ἄξιος∙ πῶς γάρ ὃς ἀντίχριστον ἑαυτόν καθίστησιν, ἐναντιούμενος τῷ ἐκείνου θελήματι, δεκτός τυγχάνει αὐτῷ; Οὐκ ἔστιν ἁμαρτία νικῶσα τήν τοῦ Θεοῦ φιλανθρωπίαν. Διό καί πάντας τούς μετανοοῦντας, καί ἐπιστρεφομένους ἀπό τοῦ κακοῦ εἰς τό ἀγαθόν, ἀγκαλίζεται ὁ Κύριος. Διά γάρ τήν σωτηρίαν τῶν ἁμαρτωλῶν κατέβη ἐξ οὐρανοῦ, καί εἶπεν, οὐκ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλά ἁμαρτωλούς, εἰς μετάνοιαν. Ὁ γοῦν μή παραδεχόμενος ἐπίσκοπος, ἤ πρεσβύτερος τούς οὕτως ἐπιστρέφοντας, ἀλλά, κατά τόν Ναυάτον ἐκεῖνον, μυσαττόμενος αὐτούς, καθαιρείσθω, ὡς ἐναντιούμενος τῷ τοῦ Θεοῦ θελήματι, τοῦ εἰπόντος∙ Χαρά γίνεται ἐν τῷ οὐρανῷ ἐπί ἑνί ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι. Ὥστε σημείωσαι διά τοῦ παρόντος κανόνος ὅτι οὐ μόνοις ἐπισκόποις, καί ἱερεῦσιν ἐνεδόθη ἐξομολογήσεις ἀνθρώπων δέχεσθαι, καί συγχωρεῖν ἁμαρτήματα∙ ἀλλά καί οἱ πρεσβύτεροι μετά προτροπῆς ἐπισκόπων δέχονται λογισμούς. Καί ζήτει τόν στ΄ κανόνα τῆς ἐν Καρθαγένῃ συνόδου, καί τά ἐν αὐτῷ γραφέντα. ΕΤΕΡΑ ΕΡΜΗΝΕΙΑ. Τοῦ παρόντος νβ΄ ἀποστολικοῦ κανόνος κολάζοντος τούς ἐπισκόπους, καί τούς πρεσβυτέρους, τούς μή δεχομένους τούς ἐπιστρέφοντας ἀπό ἁμαρτιῶν∙ καί τοῦ στ΄, ζ΄, καί μστ΄ κανόνος τῆς ἐν Καρθαγένῃ συνόδου μή παραχωρούντων τοῖς ἱερεῦσι χωρίς εἰδήσεως τῶν ἐπισκόπων δέχεσθαι λογισμούς ἀνθρώπων, καί ἀφιέναι ἁμαρτίας, ἀναφαίνεται, μή μόνοις μοναχοῖς ἱερεῦσιν ἐνδοθῆναι τήν τῶν ἁμαρτημάτων καταλλαγήν, ἀλλά καθολικῶς πᾶσι τοῖς ἱερεῦσι. Καταλαμβάνεται δέ μοι τοῦτο καλῶς καί ἀπό τοῦ μηδέ ἐπεγνωσμένον εἶναι τοῖς θείοις καί ἁγίοις Ἀποστόλοις τό μοναχικόν σχῆμα∙ μοναχοί γάρ τότε ἐπεγινώσκοντο, καί ὠνομάζοντο, οἱ τάς ἐρήμους κατοικοῦντες, ὡς ὁ προφήτης Ἡλίας, ὁ ἅγιος Πρόδρομος, ὁ μέγας Ἀντώνιος, ὁ ἅγιος Παῦλος ὁ Θηβαῖος, καί ἕτεροι. Τό δέ σήμερον πολιτευόμενον μοναχικόν σχῆμα τῷ ἁγίῳ Παχωμίῳ ἀπεκαλύφθη δι’ ἀγγέλου μετά τήν α΄ σύνοδον, περί τά τέλη τοῦ Ἁγίου Κωνσταντίνου. Ὅπως γοῦν οὔτε παρά πατριαρχῶν, οὔτε παρά ἐπισκόπων, οὐκ ἐπιτρέπονται οἱ ἱερεῖς, μή ὄντες μοναχοί, δέχεσθαι λογισμούς ἀνθρώπων, ἀγνοῶ∙ νομίζω δέ, διά τό τῆς ὑποκρίσεως εὐλαβέστερον. Ἐγώ δέ ἐπέτρεψα πολλοῖς κατά τήν μεγάλην Ἀντιόχειαν ἱερουργοῦσι, καί οὖσι κληρικοῖς τοῦ αὐτοῦ ἁγιωτάτου θρόνου, δέχεσθαι λογισμούς ἀνθρώπων ἀκωλύτως, καί συγχωρεῖν ἁμαρτίας. Ὁ τοῖς μετανοοῦσι μή συγγινώσκων, ἀσυγγνωστότερος. Καί οὗτος, κληρικός ὤν, καθαιρεῖται, ὡς ἐναντιούμενος τῷ Κυρίῳ, εἰπόντι, χαράν γίνεσθαι ἐν οὐρανῷ ἐπί ἑνί ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι. Τόν ἐρχόμενον πρός με οὐ μή ἐκβάλλω ἔξω, λέγει ὁ Κύριος. Διά τοῦτο καί οἱ θεῖοι Ἀπόστολοι εἰς τοῦτον τόν Κανόνα διορίζουσιν: ὅτι ὅποιος Ἐπίσκοπος, ἤ Πρεσβύτερος, δέν ὑποδέχεται τόν ἀπό ἁμαρτίας ἐπιστρέφοντα καί μετανοοῦντα, ἀλλά ἀποβάλλει τοῦτον καί ἀποδιώκει, ὡς ὁ Ναυάτος ἐκεῖνος, συγχαινόμενος αὐτόν, τρόπον τινά καί ἀποστεφόμενος διά τάς ἁμαρτίας του, ἂς καθῄρεται∙ διότι μέ τοῦτο ὁποῦ κάμνει λυπεῖ τόν Χριστόν, ὅστις εἶπε, «χαρά γίνεται εἰς τόν οὐρανόν», ἤτοι εἰς τούς ἐν οὐρανῷ Ἀγγέλους, διά ἕνα ἁμαρτωλόν ὁποῦ μετανοεῖ ἀπό τάς προτέρας του ἁμαρτίας. Καί ἂν αὐτός, πάλιν ὁ ἴδιος εἶπε «οὐκ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλά ἁμαρτωλούς εἰς μετάνοιαν», φανερόν ὅτι ὁ μή δεχόμενος τούς ἁμαρτωλούς, ἐναντιεῖται καί ἀντιπράττει τῷ Χριστῷ. Ὁ δέ ἐναντιούμενος τῷ Χριστῷ δέν εἶναι μαθητής αὐτοῦ. Ὁ δέ μή ὤν μαθητής, οὐδέ ἄξιος εἶναι νά ἔχῃ τήν ἱερωσύνην. Πῶς γάρ δύναται νά τήν ἔχῃ, καί νά ᾖναι δεκτός τῷ Χριστῷ, ὁ ἀντίχριστον ἑαυτόν ποιήσας, καί ἐναντιούμενος τῷ ἐκείνου θελήματι;
