Καθόλου ἀπαγορεύει ἡ ἁγία αὕτη καί οἰκουμενική σύνοδος, τούς λεγομένους μίμους, καί τά τούτων θέατρα, εἶτά γε μήν καί τά τῶν κυνηγίων θεώρια, καί τάς ἐπί σκηνῆς ὀρχήσεις ἐπιτελεῖσθαι. Εἰ δέ τις τοῦ παρόντος κανόνος καταφρονήσει, καί πρός τι ἑαυτόν τῶν ἀπηγορευμένων τούτων ἐκδῷ, εἰ μέν κληρικός εἴη, καθαιρείσθω, εἰ δέ λαϊκός, ἀφοριζέσθω.
Τούς πιστούς ἡ ἀκρίβεια τῆς εὐαγγελικῆς πολιτείας, μή ἀνειμένως καί διακεχυμένως βιοῦν βούλεται, ἀλλ’ ὡς πρέπει ἁγίοις. Διά τοῦτο οὖν ὁ κανών οὗτος, ὅσα διάχυσιν τῇ ψυχῇ ἐμποιοῦσι παρά τό ἀναγκαῖον, ἐκλύουσί τε καί χαυνοῦσι τόν τόνον αὐτῆς, καί πρός γέλωτας βρασματώδεις παρακινοῦσι καί καγχασμούς, ἀπηγόρευσεν, οἷά εἰσι τά τῶν μίμων, οἵ ποτέ μέν Ἀραβίτας μιμούμενοι, ποτέ δέ Ἀρμενίους, ποτέ δέ δούλους, ἐνίοτε δέ ἔτερ’ἄττα τοῖς ἐπί κόῤῥης ῥαπίσπασι καί ψοφήμασι, γέλωτας ἀπρεπεῖς κινοῦσι, καί οἷον ἐκβακχεύουσι τούς ἀφελεστέρους, ἤ ἀπροσεκτοτέρους. Τά δέ τῶν κυνηγίων θεώρια, οὐ τό θηρεύειν διά τῶν κυνῶν, ἤ ἄλλως ἐστί· τοῦτο γάρ οὐ θεώριον, ἀλλ’ ἔργον ἐστίν. Ἐν ταῖς πόλεσι δέ ταῖς μεγίσταις θηρία ἐτρέφοντο, λέοντες καί ἄρκτοι, καί κατά τινας καιρούς ἐξήγοντο εἰς τά θέατρα· καί ποτέ μέν ταύροις ἐμάχοντο, ποτέ δέ καί ἀνθρώποις, αἰχμαλώτοις τυχόν, ἤ κατακρίτοις, καί ἦσαν ταῦτα τοῖς θεωμένοις πρός ἡδονήν· ταῦτα δέ ἀπαγορεύει γίνεσθαι ὁ κανών, ὡς ὠμότητα κατηγοροῦντα τῶν θεωμένων, καί τάς ἑτέρων συμφοράς, χαρμονάς οἰκείας λογιζομένων· καί τάς ἐπί σκηνῆς δέ ὀρχήσεις κωλύει. Σκηνή δέ ἐστιν ἡ προσποίησις καί ὑπόκρισις· ὅθεν καί σκηνικοί λέγονται οἱ ὑποκρινόμενοι, καί ἀπεικάζοντες ἑαυτούς ποτέ μέν δούλοις, ποτέ δέ δεσπόταις, ποτέ δέ στρατηγοῖς καί ἄρχουσιν. Ὥσπερ οὖν ταῦτα ἐκώλυσεν ὁ κανών διά τῶν μίμων, οὕτω καί τάς ἐπί σκηνῆς ὀρχήσεις, εἴτε δι’ ἀνδρῶν γίνοιντο ἀπρεπῶς λυγιζομένων καί ἀσχημονούντων ἐν τῷ ὀρχεῖσθαι, εἴτε διά γυναικῶν, εἰς ἀκολασίαν τούς ὁρῶντας ἐκκαλουμένων. Τοῖς δέ μή φυλάσσουσι τόν κανόνα, ἀλλ’ ἐκδιδοῦσιν ἑαυτούς τοῖς δι’ αὐτοῦ ἀπαγορευθεῖσι, κληρικοῖς μέν οὖσι, καθαίρεσιν ἐπάγει· λαϊκοῖς δέ, ἀφορισμόν. Ἐν τῷ κδ΄ κανόνι τῆς παρούσης συνόδου, ἐγράψαμεν διάφορά τινα χάριν τῶν ἱπποδρομιῶν, τῶν κυνηγίων, καί τῶν λοιπῶν θεωρίων, ἀλλά μήν καί περί τῶν μίμων, καί τῶν ἐπί σκηνῆς ὀρχήσεων· καί ἀνάγνωθι ταῦτα. Ἐρωτήσει δέ τις, διά τι ἐκεῖνος μέν ὁ κανών διορίζεται, τούς ἱερωμένους, καί τούς μοναχούς, τούς ἀσχολουμένους ἐν ἱπποδρομίαις, ἤ θυμελικοῖς παιγνίοις, παύεσθαι, ἤ καθαιρεῖσθαι· ὁ δέ παρών φησιν, ἀδιαστίκτως τούς εἰς τά τοιαῦτα ἐκδόντας ἑαυτούς, κληρικούς μέν ὄντας, καθαιρεῖσθαι, λαϊκούς δέ, ἀφορίζεσθαι; Λύσις. Ἕτερόν ἐστι φορητότερον τό ἀνιέναι τινά εἰς ἱπποδρομίας ἐστίν ὅτε, ἤ ἐπί θυμελικοῖς παιγνίοις ἁλῷναι· καί ἕτερον ἀσύγγνωστον τό ἐκδοῦναι ἑαυτόν εἰς τά τοιαῦτα, καί τοῦτο ἔργον ἔχειν διηνεκές· Ὅθεν οἱ μέν ἐφάπαξ καί μετά προσοχῆς ἁμαρτάνοντες, ἐπιφωνοῦνται παύσασθαι· εἰ μή θέλουσι καθαιρεθῆναι. Οἱ δέ καταχρώμενοι τῷ κακῷ, κληρικοί μέν ὄντες, ἀπεντεῦθεν καθαιροῦνται, λαϊκοί δέ, ἀφορίζονται. Ἔσο δέ εἰδώς, ὡς εἰ καί ἐν ἐκείνῳ τῷ κανόνι ἐγράψαμεν τά παρά τινων λεγόμενα, χάριν τοῦ μή κωλύεσθαι τάς σήμερον τελουμένας ἱπποδρομίας, ἀλλά γε τάς ἐπί σκηνῆς ὀρχήσεις, καί τά ἐπί θυμέλης τῶν μίμων θεώρια, ἀδιαστίκτως κολάζεσθαι πάντες λέγουσι, καί ἐξ ἀμφοτέρων τῶν κανόνων. Κυνηγίων δέ θεώρια λέγει ὁ κανών τάς θηριομαχίας· αὗται γάρ κωλύονται, οὐ μήν τά λαγοκυνήγια. Ἔοικε δέ διά τά τῶν τοιούτων κανόνων ἐπιτίμια, ἐπινοηθῆναι τά βασιλικά παίγνια· τόν Κοντοπαίκτην δηλαδή, τόν Μάρωνα, τόν Ἀχιλλέα, τήν Ὀκτώηχον, καί τά λοιπά· ὡς μή διάχυσιν καί γέλωτα ἄσεμνον ἐμποιοῦντα τοῖς βλέπουσιν. Οὐδέ μῖμον εἶναι, οὐδέ θεάτρων καί κυνηγίων ἀνέχεσθαι· ἀφορίζεται γάρ· ὁ δέ κληρικός καθαιρεῖται. Καί οἱ λαϊκοί, Χριστιανοί ὄντες, σεμνῶς ἀπαιτοῦνται διαβιώσκειν· καί διά τοῦτο ὁ κανών, τούς κυβεύοντας ἐξ αὐτῶν, ἤ ὀρχήσεις ἐπί σκηνῆς ἐπιτελοῦντας, ἤ μίμους γινομένους, καί πρός θέαν ἀνθρώπους ἐπισυνάγοντας, ἤ πρός κυνηγέσια ἐνασχολουμένους, ἀφορίζειν· κληρικούς δέ, εἴ τι τῶν ἀπηγορευμένων ποιήσουσι, καθαιρεῖ. Μέ ὅλην τήν τελειότητα ἐμποδίζει ὁ παρών Κανών τό νά γίνωνται οἱ λεγόμενοι μῖμοι, οἵτινες, ποτέ μέν τῶν Ἀράβων μιμούμενοι τά σχήματα, ποτέ δέ τῶν Ἀρμενίων, ἄλλο τε τῶν δούλων, μερικαῖς φοραῖς δέ καί κτυπῶντες ῥαπίσματα εἰς τά πρόσωπα, παρακινοῦσι μέ ὅλα ταῦτα τούς βλέποντας εἰς τό νά γελῶσιν ἀκράτητα. Θεώρια δέ τῶν κυνηγίων εἶναι,1 ὅταν βλέπῃ τινάς τά θηρία, Λέοντας, θετέον, ἤ Ἀρκούδας, ἤ ἄλλα, νά μάχωνται, ἤ ἀναμεταξύ των, ἤ μέ ἀνθρώπους ὁποῦ εἶναι καταδικασμένοι εἰς θάνατον. Ἀσπλαγχνία γάρ καί ὠμότης μεγάλη εἶναι τό νά βλέπῃ τινάς τῶν τοιούτων τά αἵματα ἐκχυνόμενα, καί νά γελᾷ. Ἐμποδίζει δέ πρός τούτοις καί τούς χορούς, καί ἄσεμνα λυγίσματα ὁποῦ κάμνουν, εἴτε ἄνδρες, εἴτε γυναῖκες, εἰς τάς σκηνάς∙ σκηνή δέ εἶναι ἡ τέντα, μέσα εἰς τήν ὁποίαν ἔκαμναν κάθε ὑπόκρισιν, καί προσποίησιν. Ἢ ἔνθα τις ἵσταται σκηνικήν ἐπιδεικνύμενος τέχνην, κατά τόν ιγ΄ τίτλ. Φωτίου, κεφ. κα΄, ὅθεν καί σκηνικοί ὀνομάζονται αὐτοί ὁποῦ, ποτέ μέν ὑποκρίνονται πὼς εἶναι αὐθένται, ποτέ δέ, πῶς εἶναι δοῦλοι, καί ἄλλο τε, πῶς εἶναι ἄλλοι. Ὅποιος δέ καταφρονήσοι τόν παρόντα Κανόνα, καί δώσῃ τόν ἑαυτόν του εἰς τήν Θεωρίαν τῶν τοιούτων, εἰ μέν Κληρικός εἶναι, ἂς καθῄρεται, εἰ δέ Λαϊκός, ἂς ἀφορίζεται∙ ἀνάγνωθι καί τόν κδ΄ τῆς αὐτῆς στ΄. 1Ἀπό τόν Κανόνα τοῦτον συμπεραίνεται, ὅτι οἱ Κληρικοί πάντες καί Ἱερωμένοι, καί Μοναχοί δέν πρέπει νά ᾖναι κυνηγοί λαγωῶν, καί ἄλλων ζώων, ἤ πουλίων. Διότι ἂν οὗτος ἐμποδίζῃ καί αὐτό τό νά βλέπουσι μόνον τά κυνήγια τῶν ζώων καί θηρίων οἱ Κληρικοί, πολλῷ μᾶλλον ἐμποδίζει αὐτούς ἀπό τό νά ᾖναι αὐτοί οἱ ἴδιοι κυνηγοί; ὅθεν οἱ κυνηγοί ὄντες Ἱερωμένοι, ἂν δέν παύσουν, καθαιροῦνται, οἱ δέ μοναχοί, ἀφορίζονται, κατά τόν Κανόνα τοῦτον.
