Ὅτι οὐ δεῖ ἐν τῇ Τεσσαρακοστῇ τῇ ὑστέρᾳ ἑβδομάδι τήν πέμπτην λύειν, καί ὅλην τήν Τεσσαρακοστήν ἀτιμάζειν· ἀλλά δεῖ πᾶσαν τήν Τεσσαρακοστήν νηστεύειν ξηροφαγοῦντας.
Πᾶσαν τήν Τεσσαρακοστήν ἐν νηστείᾳ διάγειν ὁ κανών διορίζεται, ἄνευ δηλαδή σαββάτου καί Κυριακῆς∙ νηστείαν δέ τήν ξηροφαγίαν ὁρίζεται. Τινές δέ κατά τήν πέμπτην τῆς τελευταίας ἑβδομάδος, ἐν ᾗ τό Κυριακόν δεῖπνον συνέφαγε τοῖς μαθηταῖς ὁ Χριστός, ἔλυον τήν νηστείαν, καί ἤσθιόν τινα πολυτελέστερα καί τρυφηλότερα βρώματα, ὡς τάχα τοῦ Κυρίου τότε τό νομικόν τε φαγόντος δεῖπνον, καί τό οἰκεῖον τοῖς μαθηταῖς παραδόντος. Τοῦτο οὖν μή γίνεσθαι ὁ παρών κανών διατάττεται, ἵνα μή ἐν τῇ μιᾷ ταύτῃ ἡμέρᾳ λυομένης τῆς νηστείας, ἡ ὅλη Τεσσαρακοστή ἀτιμάζηται. Σημείωσαι ἀπό τοῦ παρόντος κανόνος, ὅτι ξηροφαγεῖν ὀφείλομεν κατά πᾶσαν τετράδα καί παρασκευήν. Οἱ γοῦν ἄνευ νοσήματος μετά ἐλαίου καί ὀστρακοδέρμων νηστεύοντες παρανομοῦσι∙ πολλῷ δέ πλέον οἱ ἐν ταῖς τετράσι καί παρασκευαῖς ἰχθύας ἐσθίοντες. Ἐπεί δέ ἤκουσά τινων λεγόντων ἕπεσθαι τῇ ξηροφαγίᾳ καί ὑδροποσίαν, λέγε, ὅτι οἱ μέν κανόνες οὐδέν τοιοῦτον διορίζονται. Ἐπεί δέ φησιν ὁ μέγας Ἐπιφάνιος Κύπρου ἐν τοῖς παναρίοις, ὀφείλειν τούς πιστούς ἐν ταῖς πρό τοῦ Πάσχα ἓξ ἡμέραις, δι’ ἄρτου, ἁλός, καί ὕδατος ἀποστρέφεσθαι, καλόν ἐστι οὖν τῇ ξηροφαγίᾳ καί ὑδροποτεῖν. Ἀνάγνωθι καί τήν η΄ ἐρώτησιν τῶν κανονικῶν ἀποκρίσεων Τιμοθέου Ἀλεξανδρείας, λέγουσαν, Γυνή ἐάν γεννήσῃ τό Πάσχα, ὀφείλει νυστεῦσαι; ὡσαύτως καί τόν ι΄. Συνάγεται γάρ καί ἀπό τούτων, ὀφείλειν τούς πιστούς σύν τῇ ξηροφαγία καί ὑδροποτεῖν. ΕΤΕΡΑ ΕΡΜΗΝΕΙΑ. Περί τῶν ἐν τῷ παρόντι κανόνι εἴρηται καί ἐν τῷ κθ΄ τῆς στ΄ συνόδου. Τινῶν γάρ μετά τό νυστεῦσαι τήν ὅλην Τεσσαρακοστήν, καταλυόντων τήν Μεγάλην Πέμπτην, διά τό τότε συμπληροῦσθαι τάχα τήν ἁγίαν Τεσσαρακοστήν, καί τό Κυριακόν δεῖπνον γενέσθαι, ὥρισαν οἱ Πατέρες κατά πᾶσαν τήν Τεσσαρακοστήν μέχρι τῆς Κυριωνύμου πασχαλίου ἡμέρας νηστεύειν, ἵνα μή, λυομένης τῆς νηστείας ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ, ἡ ὅλη Τεσσαρακοστή ἀτιμάζηται. Ὑπέξελέ μοι τά σάββατα καί τάς Κυριακάς τῆς Τεσσαρακοστῆς, ἐν ταύταις γάρ ξηροφαγεῖν οὐκ ἀναγκαζόμεθα, ὡς ἐν ταῖς λοιπαῖς ἡμέραις τῆς νηστείας. Οὐ δεῖ ἐν τῇ Τεσσαρακοστῇ τῇ ὑστεραίᾳ ἑβδομάδι τήν πέμπτην λύειν, καί ὅλην τήν Τεσσαρακοστήν ἀτιμάζειν, ἀλλά πᾶσαν τήν Τεσσαρακοστήν νηστεύειν ξηροφαγοῦντας. Διά πάσας τάς τοῦ σωτηρίου πάθους ἡμέρας ἐν νηστείᾳ καί προσευχῇ καί κατανύξει καρδίας ἐπιτελεῖν, καί μή καταλύειν τήν νηστείαν ἐν τῇ Πέμπτῃ τῆς ὑστέρας ἑβδομάδος τῆς Τεσσαρακοστῆς, ἀλλά δεῖ καί ἐν αὐτῇ νηστεύειν τε καί ξηροφαγεῖν. Ὁ παρών Κανών, ἐρανισθείς αὐτολεξεί ἀπό τήν στ΄ σύνοδον, ἐν τῷ κθ΄ κανόνι αὐτῆς περιέχεται, καί ὅρα τήν ἑρμηνείαν αὐτοῦ ἐκεῖ. Προσθέτει δέ οὗτος παραπάνω, ὅτι ὅλην τήν μ΄ σύν αὐτῇ δηλ. τῇ μεγάλῃ Πέμπτῃ, πρέπει νά ξηροφαγοῦν οἱ Χριστιανοί.
