Τάς ἀκρίτους καί ἀδοκιμάστους ἀποταγάς ἐπί πολύ τήν μοναχικήν εὐταξίαν λυμαινομένας εὑρίσκομεν. Προπετῶς γάρ τινες εἰς τόν μονήρη βίον ἐαυτούς ἐπιῤῥίπτοντες καί πρός τό τραχύ καί ἐπίπονον κατολιγωροῦντες τῆς ἀσκήσεως, ἐπί τόν φιλόσαρκον καί ἡδονικόν βίον ἀθλίως πάλιν ἐπαναστρέφουσιν. Ὥρισεν οὖν διά τοῦτο ἡ ἁγία σύνοδος, μηδένα τοῦ μοναχικοῦ καταξιοῦσθαι σχήματος, πρίν ἂν ὁ τῆς τριετίας χρόνος, εἰς πεῖραν αὐτοῖς ἀφεθείς, δοκίμους αὐτούς καί ἀξίους τῆς τηλικαύτης βιοτῆς παραστήσῃ. Καί τοῦτο κρατεῖν παντί τρόπῳ παρεκελεύσατο, πλήν εἰ μήπου τις βαρεῖα προσπεσοῦσα νόσος τόν χρόνον ἀναγκάσῃ συσταλῆναι τῆς δοκιμασίας∙ ἤ εἰ μήπου τις εἴη ἀνήρ εὐλαβής καί τόν μοναχικόν βίον ἐν τῷ κοσμικῷ διανύων σχήματι. Ἐπί γάρ τοῦ τοιούτου ἀνδρός εἰς ἀπόπειραν παντελῆ καί ὁ ἑξαμηνιαῖος ἀρκέσει χρόνος. Εἰ δέ τις παρά ταῦτα διαπράξεται, τόν μέν ἡγούμενον, τῆς ἡγουμενείας ἐκπίπτοντα, παιδείαν τῆς ἀταξίας τήν ἐν ὑποταγῇ διαγωγήν ἐφευρίσκειν, τόν δέ μονάσαντα ἐν ἑτέρᾳ μονῇ, τήν μοναχικήν ἀκρίβειαν φυλαττούσῃ, παραδίδοσθαι.
Ὀ παρών κανών οὐδένα βούλεται ἀποκείρεσθαι, πρίν ἤ δοκίμιον ἑαυτοῦ δώσῃ. Τινές γάρ, φησι, προπετῶς εἰς τόν μοναχικόν βίον ἑαυτούς ἐπιῤῥίπτοντες, ἀντί τοῦ, οὐ μετά κρίσεως, ἀλλ’ ἀπροσέκτως εἰσωθοῦντες∙ ὥσπερ γάρ τό ῥιπτόμενον οὐκ εὐκόσμως, ἀλλ’ ὡς ἔτυχε κεῖται, οὕτω κᾀκεῖνοι ὡς ἐῤῥιμένοι εἰσί, καί οὐ κατά κόσμον καί τάξιν διάγουσιν. Ἀπαγορεύοντες γάρ πρός τό τραχύ καί ἐπίπονον τῆς ἀσκήσεως, πάλιν ἐπί τόν φιλόσαρκον καί φιλήδονον βίον ἑπαναστρέφουσι. Διό, ἵνα μή ταῦτα γίνωνται, ὥρισεν ἡ σύνοδος ἐπί τριετίαν δοκιμάζεσθαι τους προσερχομένους ἐπί τό μονάσαι∙ καί ὅταν διά τοῦ τοσούτου χρόνου δῶσι πεῖραν ἑαυτῶν, καί δόκιμοι φανῶσι, καί ἄξιοι τοῦ μοναχικοῦ βίου, τότε τοῦ σχήματος αὐτούς ἀξιοῦσθαι, εἰ μήπου τις ἐν τῷ μέσῳ συμβαίη βαρεῖα νόσος, καί θάνατον ἀπειλοῦσα∙ τότε γάρ ὁ τῆς δοκιμασίας καιρός συσταλήσεται. Εἰ δέ τις ἀνήρ προσέλθῃ εὐλαβής, καί ἐν τῷ κόσμῳ κατά μοναχούς ζῶν, καί δῆλος κᾀκεῖνος ᾖ, καί τό θεοφιλές τῆς αὐτοῦ βιοτῆς, τηνικαῦτα εἰς ἀπόπειραν αὐτοῦ καί δοκιμασίαν ἡ σύνοδος ἀρκοῦντα ἐδοκίμασε τόν ἑξαμηνιαῖον χρόνον. Ἀλλ’ ἔνιοι τῶν ἡγουμένων νυνί τά οἰκεῖα θελήματα πρό τῶν κανόνων τιθέασι, καί τούς μέν ἄρτι ἐπιδημήσαντας αὐτίκα κείρουσι∙ τούς δέ, μετά βραχείας ἡμέρας, καί ταῦτα ἀνθρώπους οὐδ’ ὅ,τι ἐστί το μοναχικόν εἰδότας ἐπάγγελμα∙ καί οὐδέ τό ἐπιτίμιον τοῦ κανόνος ἀναστέλλει αὐτούς τῆς ἀλόγου ὁρμῆς αὐτῶν, ὅπερ ἐστί τῆς ἡγουμενείας ἔκπτωσις, καί εἰς ὑποταγήν αὖθις ἀναστροφή, διά παιδείαν τῆς ἀταξίας. Τόν δέ ἀκρίτως μονάσαντα καί παρά τον τεταγμένον καιρόν, ὁ κανών εἰς ἑτέραν κελεύει μονήν παραδίδοσθαι, μοναχικήν τηροῦσαν ἀκρίβειαν. Πολλάκις τινές, φασίν οἱ Πατέρες, διά θλίψιν, ἤ ἑτέραν ὀλιγωρίαν τινά, τόν μονήρη βίον προπετῶς ὑποδυόμενοι, καί μή δυνάμενοι καρτερῆσαι τό ἐπίπονον τῆς ἀσκήσεως, μεταμέλονται, καί πρός τήν προτέραν κοσμικήν διαγωγήν κακῶς ὑποστρέφουσιν. Ὥρισαν οὖν, μηδένα καταξιοῦσθαι τοῦ μοναχικοῦ σχήματος πρό δοκιμασίας καί ἐξετάσεως τῆς διαγωγῆς τοῦ ζητοῦντος αὐτό, ἀλλ’ ἐπί τριετίαν δοκιμάζεσθαι, καί οὕτω λαμβάνειν τό μοναχικόν σχῆμα. Τούτου γάρ οὕτω γινομένου, αὐτός τε διά τήν ὀλιγωρίαν οὐ μεταμεληθήσεται, ἀλλ’ ὁλοψύχως τό μοναχικόν ἀναδέξεται σχῆμα, καί εἰ ἀπαρέσκεται, ἀπροκριματίστως ἀναχωρήσει ἀπό τῆς μονῆς, καί πρός τόν κοσμικόν ὑποστρέψει βίον∙ καί ὁ καθηγούμενος δέ, ἀπόπειραν λαβών ἀκριβῆ διά τοῦ τοσούτου χρόνου τῆς τούτου ἀναστροφῆς, ἕν ἐκ τῶν δύο προέληται, δηλονότι, ἤ ἀποκείρῃ αὐτόν, ὡς ἄξιον, ἤ ἐπιτρέψῃ ὑποχωρῆσαι, ὡς ἀδόκιμον∙ τοῦτο δέ παρεκελεύσαντο κρατεῖν εἰς τούς ὑγιαίνοντας Εἰ γάρ τις διά νόσον βαρεῖαν θελήσει ἀποκαρῆναι, οὐ κωλυθήσεται διά τόν χρόνον τοῦτο ποιῆσαι, ἀλλ᾽ ἀπεντεῦθεν μετασχηματισθήσεται. Εἰ μέν τοι βούληταί τις εὐλαβής μονάσαι, καί ἀπό τῆς ἐν τῷ κόσμῳ διαγωγῆς αὐτοῦ κρίνεται πρός τοῦτο ἄξιος, τοῦτον οὐκ ἐπί τριετῆ χρόνον, ἀλλ᾽ ἐπί ἑξαμηνιαῖον δοκιμάζεσθαι χρή. Τόν δέ παρά ταῦτα διαπραξάμενον καθηγούμενον, ὥρισαν ἐκπίκτειν ἀπό τῆς ἡγουμενείας, καί γίνεσθαι ὑποτακτικόν∙ ἀλλά καί τόν ἀποκαρέντα παραδίδοσθαι εἰς ἑτέραν ἀκριβεστέραν μονήν. Ταῦτα τοῦ κανόνος διοριζομένου, λόγος ἐγένετο κατά διαφόρους καιρούς, περί τοῦ πῶς ὀφείλουσι δοκιμάζεσθαι οἱ τόν μονήρη βίον ἐπιλεξάμενοι. Τινῶν γάρ εἰσελθόντων εἰς μοναστήρια, καί ῤασοφορησάντων, ἴσως καί μετά τρισαγίου ἐν ναῷ, καί μετονομασθέντων, καί ἁπλῶς κατά μοναχούς ἀναστρεφομένων ἐντός τε καί ἐκτός τῆς μονῆς∙ πρό δέ τοῦ τελειωθῆναι διά τῆς μοναχικῆς ἀποκάρσεως, μενασχηματισθέντων, καί εἰς κοσμικήν ὑποστρεψάντων διαγωγήν, ἔστι δ᾽ ὅτε καί νομίμως γωναιξί συζευχθέντων, εἶπόν τινες, μηδέν αὐτούς ἀπεικός ποιῆσαι, ἀλλ᾽ ἔχειν ἐπ᾽ ἀδείας, ἐντός τῆς κανονικῆς τριετίας, πρό τῆς ἀποκάρ- σεως δηλαδή, ἐξέρχεσθαι τῆς μονῆς ἀπροκριματίστως, καί ἀποτίθεσθαι μέν τά μοναχικά ἄμφια, λαϊκά δέ ἐνδύεσθαι∙ ὅτι καί ὁ κανὼν περί τῶν ἀποκειρομένων πρό τῆς τριετίας θεσπίζει, οὐ μήν περί τῶν δοκιμαζομἑνων, καί ἔτι ὄντων ῥασοφόρων. Ἕτεροι δέ εἶπον, ὡς ὁ κανὼν μέν μοναχικόν σχῆμα καλεῖ τήν ἀπόκαρσιν∙ οὐ διορίζεται δέ τήν δοκιμήν γίνεσθαι μετά μοναχικῶν, καί ῥίπτειν ταῦτα, καί κοσμικά ἐνδύεσθαι, καί ἀναχωρεῖν∙ τῷ τοι καί ἀναφαίνεται ὀφείλειν τόν δοκιμαζόμενον μετά λαϊκῶν ἀμφίων δοκιμάζεσθαι∙ ὁ γάρ ἅπαξ τά μοναχικά ἐνδυσάμενος, οὐ παραχωρηθήσεται, χθές μέν κατά μοναχούς ἐπί ἀγορᾶς ἀναστρέφεσθαι, σήμερον δέ κατά λαϊκούς θεατρίζεσθαι, καί οἷον ἐμπαίζειν, κατά σκηνικούς, τό ἅγιον σχῆμα∙ μᾶλλον μέν οὖν ἀναγκασθήσεται καί ἄκων ἀποκαρῆναι. Λέγοντες δέ ταῦτα, κατεσκεύαζον τόν λόγον αὐτῶν ἀπό τοῦ γ΄. κεφ., τοῦ ια΄ τίτλου τοῦ παρόντος συντάγματος, λέγοντος περί τάς ἀρχάς οὕτως∙ Ἡ δέ ιγ΄ διάτ., τοῦ α΄ τίτλου τῶν νεαρῶν φησιν, ὅτι οἱ παραγγέλλοντες εἰς μονήρη βίον, εἴτε ἐλεύθεροι, εἴτε δοῦλοι, πρότερον τριετίαν προσκαρτερείτωσαν, κουρᾷ τε καί ἐσθῆτι χρώμενοι τῶν λαϊκῶν, καί τάς Γραφάς μανθάνοντες, καί τήν τύχην αὐτῶν ὁμολογοῦντες, καί τήν αἰτίαν τοῦ θέλειν μονάσαι, μήποτε πονηρά ἐστι, καί νουθετείσθωσαν. Καί εἰ προσκαρτερήσουσι την τριετίαν, καί ἄξιοι φανῶσι τοῦ μονάσαι, τότε κειρέσθωσαν∙ και ἤθελον ἐκ ταύτης τῆς νεαρᾶς, οὔσης Ἰουστινιανείου, τήν δοκιμήν γίνεσθαι μετά λαϊκῶν ἀμφίων. Προσετίθουν δέ ὡς ἐπεί τό ιγ΄ κεφ., τοῦ α΄ τίτλου, τοῦ δ΄ βιβλίου τῶν βασιλικῶν, ὅπερ ἐστί κεφ, ξδ΄ τῆς ρκγ΄ Ἰουστινιανείου νεαρᾶς, διορίζεται τούς τολμήσαντας μιμήσασθαι σχῆμα μοναχοῦ, ἤ ἀσκητρίας, καί κατά σκηνικούς ἐμπαῖξαι τοῦτο οἱῳδήτινι τρόπῳ, σωματικῶς τιμωρεῖσθαι, καί ἐξορίζεσθαι∙ πολλῷ δέ πλέον κολασθήσεται ὁ ἐπαγγειλάμενος μοναδικήν διαγωγήν, καί εἰς μοναστήριον ἀπελθών, καί μοναχικήν ἐσθῆτα περιβαλλόμενος, ἐάν ὕστερον ἀνερυθριάστως εἰς λαϊκούς μετασχηματισθῇ. Ἄλλοι δέ εἶπον, ὡς οἱ ῥασοφορήσαντες μετά τρισαγίου, οὐ παραχωρηθήσονται μετασχηματισθέντες εἰς λαϊκούς∙ οἱ δέ χωρίς τούτου μετασχηματισθέντες, ἀδιστάκτως ἐντός τῆς τριετίας τῶν μέν μοναχικῶν ἁμφίων σχολήν καταψηφίσονται, ἐνδυθήσονται δέ λαϊκά∙ ὅτι καί γυναῖκες πενθοῦσαι τούς ἀποβέβιωκότας ἄνδρας αὐτῶν, μελανειμονοῦσιν ἐπί καιρόν, καί ἀκινδύνως αὖθις τά κοσμικά περιτίθενται∙ και αὐτοί μέν ταῦτα. Τοῖς πλείοσι δέ καί εὐλαβεστέροις, οὐ δοκεῖ τό ἔχειν ἐπ’ ἀδείας τόν εἰσελθόντα εἰς μοναστήριον, και, ὡς ἄν ἔχῃ τό πρᾶγμα, μελανειμονήσαντα, καί κατά μοναχούς διατρίβοντα, μετασχηματισθῆναι εἰς λαϊκούς∙ ἐξῆν γάρ, φασιν, αὐτῷ, μετά λαϊκῶν ἐσθήτων δοκιμασθῆναι κατά τόν τῆς τριετίας καιρόν. Επεί δέ μοναχικά ἑνεδύσατο, ἀναγκασθήσεται περατῶσαι τήν οἰκείαν πρόθεσιν∙ εἰ δέ πρός τοῦτο ἀποδυσπετήσει, τιμωρηθήσεται, καθώς ὁ νόμος φησίν ἐν τῷ α΄ τίτλῳ, τοῦ δ΄ βιβλίου. Επεί δέ ἤκουσά τινων μεμφομένων τούς καθηγουμένους, τούς μη μετά δοκιμασίαν ἀποκείροντας τούς προσερχομένους αὐτοῖς, καί κατά τοῦτο παραβαίνοντας ὡσανεί τόν παρόντα κανόνα, νομίζω, ὅτι τό γ΄ κεφ., τοῦ α΄ τίτλου, τοῦ δ΄ βιβλίου, ὅπερ ἐστί δ΄ κεφ. τῆς ρκγ΄ Ἰουστινιανείου νεαρᾶς, λύει καί τό τοιοῦτον ἀμφίβολον. Φησί γάρ∙ Εἴ τις δέ εἰς μοναχικόν βίον ἐλθεῖν βουληθείη, κελεύομεν, ἵνα, εἰ μέν γνώριμός ἐστιν, ὅτι οὐδεμιᾷ τύχῃ ὑπόκειται ὁ ἡγούμενος τοῦ μοναστηρίου, ὅτε συνίδῃ, τό σχῆμα αὐτῷ παράσχῃ∙ εἰ δέ μή γνωρίζεται, ἤ οἱᾳδήποτε ὑπόκειται τύχῃ, ἐντός τριῶν ἐνιαυτῶν μή λαμβάνειν αὐτόν τό μοναχικόν σχῆμα∙ ἀλλ’ ἐντός τοῦ εἰρημένου χρόνου ἀποπειράσθω τῆς τούτου ἀναστροφῆς ὁ τοῦ μοναστηρίου ἡγούμενος∙ καί τά ἑξῆς. Ὥστε καλῶς ὁ καθηγούμενος ἀποκείρει, ὅτε συνίδῃ, τόν προσελθόντα αὐτῷ, καί ἡ δοκιμασία γίνεται εἰς μόνους τούς ἁμφιβόλους, δούλους τυχόν, καί λοιπούς τῷ αὐτῷ κεφαλαίῳ περιεχομένους. Μηδείς ἀξιούσθω τοῦ μοναχικοῦ σχήματος, εἰ μή, ἐπί τριετίαν δοκιμασθείς, ἄξιος ἀναφανείη, πλήν εἰ μή βαρεῖα νόσος τόν χρόνον συστείλειε. Καί εἰς ἄνδρα δέ εὐλαβῆ, καί κατά μοναχούς ζῶντα, ἀρκέσει ὁ ἑξαμηνιαῖος χρόνος. Εἰ δέ παρά τοῦτο γένηται, ἐκπεσεῖται μέν τῆς ἡγουμενείας ὁ ἡγούμενος, και εἰς ὑποταγήν ἔσται∙ ὁ δέ μονάσας, εἰς ἀκριβές μοναστήριον ἀπενεχθήσεται. Ἐπειδή μερικοί χωρίς νά κάμουν κᾀμμίαν δοκιμήν, ἀλλ’ ἁπλῶς καί ὡς ἔτυχεν, ἤ μᾶλλον εἰπεῖν, αὐθαδῶς καί ἀτάκτως, γίνονται καλόγηροι, ἔπειτα, μή ὑποφέροντες τούς κόπους τῆς καλογηρικῆς, γυρίζουσι πάλιν εἰς τήν προτέραν αὐτῶν φιλόσαρκον, καί κοσμικήν ζωήν. Διά τοῦτο ὁ παρών Κανών διορίζει, ὅτι κᾀνένας νά μή γίνεται καλόγηρος, ἂν πρῶτον δέν δοκιμάσῃ τρεῖς χρόνους ἐξάπαντος. Ἔξω μόνον, τότε νά συντέμνεται ὁ καιρός τῆς τριετίας, ἂν ἔλθῃ τινάς εἰς κίνδυνον θανάτου ἀπό βαρεῖαν ἀσθένειαν. Καί ἔξω μόνον, ἂν ᾖναι τινάς εὐλαβής, καί ἐν τῷ κόσμῳ εὑρισκόμενος, ζῇ καλογηρικήν ζωήν. Εἰς τοῦτον γάρ ἀρκετοί εἶναι πρός δοκιμήν, καί ἕξ μῆνες μόνον. Ὅποιος δέ Ἡγούμενος κουρεύσῃ καλόγηρον πρό τῶν τριῶν χρόνων αὐτῶν, αὐτός μέν νά ἀποβάλλεται ἀπό τήν ἡγουμενίαν, καί εἰς παιδείαν τῆς ἀταξίας του νά γίνεται ὑποτακτικός. Ὁ δέ νεόκουρος καλόγηρος νά δίδεται εἰς ἄλλο Μοναστήριον, τό ὁποῖον φυλάττει τήν καλογηρικήν ἀκρίβειαν.1 Σημείωσαι, ὅτι οὐδέ ὁ χωρίς τῆς τριετοῦς δοκιμασίας φθάσας νά γένῃ Μοναχός, εἰς τό ἑξῆς δύναται τό σχῆμα νά ἐκδυθῇ, ἀλλά μόνον ἐκδίδοται εἰς ἄλλο Μοναστήριον. Ὅρα τήν ὑποσημείωσιν τοῦ κα΄ τῆς ζ΄ καί αὐτόν τόν κα΄. 1Ἀπό τό ἐπιτίμιον ὁποῦ διορίζει ὁ παρών Κανών, ἂς συσταλθοῦσιν οἱ νῦν προεστῶτες καί ἡγούμενοι τῶν Μοναστηρίων, καί ἂς διορθώσουν τό ἄτοπον ὁποῦ κάμνουσιν. Οἵτινες τούς νεωστί ἐρχομένους ἀπό τόν κόσμον, καί μηδέ ὅλως ἠξεύροντας τί θέλει νά εἰπῇ τό σχῆμα τῶν Μοναχῶν, μετά ὀλίγας ἡμέρας τούς φορένουν τό ἅγιον σχῆμα, καί ἔπειτα τούς ἀφίνουν νά πολιτεύωνται ἀδιαφόρως. Ἄκριτοι ἀληθινά καί ἀδοκίμαστοι ἀποταγαί εἶναι αὐταί, αἵτινες διέφθειραν τήν εὐταξίαν τῶν Μοναχῶν, καί ψυχικήν ἀπώλειαν προξενοῦσι καί εἰς τούς γέροντας, καί εἰς τούς ὑποτακτικούς. Σημείωσαι δέ ὅτι καί ἡ ιγ΄ διάταξις τοῦ α΄ τίτλ. τῶν νεαρῶν διορίζει τρεῖς χρόνους νά παραμένουν εἰς τό Μοναστήριον, δοκιμάζοντες μέ τά κοσμικά φορέματα (ὅρα τήν ὑποσημείωσιν τοῦ με΄ τῆς στ΄) εἴτε δοῦλοι εἶναι εἴτε ἐλεύθεροι, ὁμολογοῦντες καί τήν τύχην αὐτῶν καί τήν αἰτίαν, διότι θέλουν νά μονάσουν. Καί μετά τούς τρεῖς χρόνους, ἂν φανοῦν ἄξιοι νά καλογηρεύσουν, καί ἀπό τήν δουλείαν νά ἐλευθερώνωνται, καί κᾂν πρός μικρόντι περί τούτου νά μήν πολυπραγμονοῦνται. Ἐάν δέ πράγματα ἔκλεψαν, νά τά παίρνῃ ὁ αὐθέντης των ἀπό τό Μοναστήριον. Εἰ δέ τινα δοῦλον ἀνάμεσα εἰς τούς τρεῖς χρόνους τῆς δοκιμῆς, ζητεῖ νά κάμῃ πάλιν δοῦλον αὐτόν, λέγων ὅτι τοῦ ἔκλεψε πράγματά τινα καί τά ἐπῆγεν εἰς τό Μοναστήριον, ὁ ζητῶν αὐτόν οὗτος δέν πρέπει εὔκολα νά τόν παίρνῃ, ἀλλά πρῶτον νά ἀποδείχνῃ ὅτι εἶναι δοῦλός του, καί ὅτι τοῦ ἔκλεψε, καί ἔφυγε, καί ἔπειτα ἂς τόν παίρνη καί αὐτόν καί τά πράγματα ὁποῦ ἔφερεν εἰς τό Μοναστήριον. Ὄχι καί ταῦτα νά ἀποδείξῃ δέν ἠμπορεῖ, ὁ δέ δούλος ἐφάνη σεμνός ἐκ τῆς ἀσκήσεως, κᾂν καί ἀκόμη οἱ τρεῖς χρόνοι δέν ἀπέρασαν, νά μένῃ ἐν τῷ Μοναστηρίῳ, καί μετά τήν τριετίαν νά γίνεται μοναχός (παρά Φωτίῳ, τίτλ. ια΄, κεφ. γ΄). Καί τοῦτο δέ σημείωσαι ὅτι τόν διορισμόν τοῦ παρόντος κανόνος, καί Θεός ἄνωθεν παραλαβὼν ἐπεκύρωσεν. Ὁ γάρ φανείς τῷ Παχωμίῳ ἄγγελος εἶπεν αὐτῷ νά δοκιμάζῃ τρεῖς χρόνους τούς ἀρχαρίους μέ βαρείας ὑπερεσίας, καί οὕτω νά κοινοβιάζῃ αὐτούς (ὅρα ἐν τῷ Λαυσαϊκῷ εἰς τόν βίον τοῦ Παχωμίου). Ὅθεν πρέπει νά ἀκυρωθῇ ὁ διορισμός ὁποῦ κάμνει ἡ ρκγ΄ Ἰουστινιανοῦ νεαρά, ἥτις ἀφίνει εἰς τό χέρι τοῦ Ἡγουμένου τόν χρόνον τῆς δοκιμασίας τοῦ μέλλοντος γενέσθαι Μοναχοῦ. Συμπεραίνεται δέ καί τοῦτο ἐκ τοῦ κανόνος τούτου, ὅτι, ὅποιος ἀνάμεσα εἰς τρεῖς χρόνους δέν γένῃ Μοναχός εὑρισκόμενος ἐν Μοναστηρίῳ, οὗτος παρανόμως εἰς τό ἑξῆς κατοικεῖ μέ τούς ἐν τῷ Μοναστηρίῳ ἀδελφούς, καί πρέπει, ἤ νά γίνεται Μοναχός, ἤ νά ἀναχωρῇ.
