Εἴ τις διδάσκοι, τόν οἶκον τοῦ Θεοῦ εὐκαταφρόνητον εἶναι, καί τάς ἐν αὐτῷ συνάξεις, ἀνάθεμα ἔστω.
Καί τοῦτο τῆς διδασκαλίας τοῦ Εὐσταθίου, τό τῆς ἐκκλησίας ἀναχωρεῖν, καί καταφρονητικως διακεῖσθαι πρός τάς ἐν αὐτῇ συνάξεις, ὡς ἐν παντί τόπῳ δυνατοῦ ὄντος εὔχεσθαι. Ἐν παντί μέν γάρ τόπῳ εὔχεσθαι ὁ μέγας Παῦλος διατάττεται, ἀλλ’ οὐχ ὥστε καταφρονεῖν τῶν συνάξεων, μηδέ προσιέναι τοῖς ἱεροῖς. Διό καί τοῖς τοῦτο διδάσκουσιν, οἱ Πατέρες ἐπιτίμιον τό ἀνάθεμα ἔθεντο. Ὁ αἱρετικός ἐκεῖνος Εὐστάθιος ἐδίδασκεν ἀναχωρεῖν τῆς ἐκκλησίας, καί κατ’ ἰδίαν εὔχεσθαι. Ἀναθεματίζει οὖν ὁ κανὼν τούς διά καταφρόνησιν τῶν θείων συνάξεων τάς κατ’ ἰδίαν ἀναχωρήσεις ἐπιτρέποντας. Ὁ τόν θεῖον οἶκον εὐκαταφρόνητον ὀνομάζων, εἴη ἀνάθεμα. Ὁ παρών Κανών τούς Εὐσταθιανούς ἀναθεματίζει, οἵτινες ἐδίδασκον τόν λαόν νά φεύγωσιν ἀπό τήν ἐκκλησίαν, καί νά καταφρονοῦσι τάς συνάξεις τῶν Χριστιανῶν ὁποῦ γίνονται εἰς αὐτήν. Λέγοντες τάχα, ὅτι εἰς κάθε τόπον ἠμπορεῖ τινας νά προσεύχεται. Διότι ὁ Ἀπόστολος Παῦλος εἶπε «νά προσευχώμεθα (α΄ Τιμ. β΄, 8.) ἐν παντί τόπῳ», μά ὄχι διά νά μήν πηγαίνωμεν εἰς τάς ἱεράς ἐκκλησίας, ἀλλά διά νά μή περιγράφωμεν μόνον τήν προσευχήν εἰς τόν τόπον τῆς Ἱερουσαλήμ, καθὼς ὁ Μέγας Βασίλειος ἑρμηνεύει (ἐρωτήσ. η΄, περί βαπτί.)∙ ὅρα καί τόν π΄ τῆς στ΄.
