Ὅτι οὐ δεῖ ἐν τῇ Τεσσαρακοστῇ ἄρτον προσφέρειν, εἰ μή ἐν Σαββάτῳ καί Κυριακῇ μόνον.
Τά αὐτά διατάττεται καί ὁ νβ΄ κανών τῆς στ΄ συνόδου, καί ζητητέον τά ἐκεῖ εἰρημένα, ἀρκέσοντα καί πρός τοῦτον τόν κανόνα, καί πρός τόν να΄ καί τόν νβ΄. Ὁ παρών κανών καί ὁ να΄ ἀλλά καί ὁ νβ΄ τῆς στ΄ συνόδου τά αὐτά διατάττονται∙ καί ἀνάγνωθι τά ἐν ἐκείνοις γραφέντα. Τῇ Τεσσαρακοστῇ μή προσφέρειν, εἰ μή σαββάτῳ, καί Κυριακῇ μόνον. Ὁ κανών οὗτος οὐ παρεβιάσθη ὅλως, ἀλλά φυλάττεται∙ ἄνευ γάρ σαββάτου, καί Κυριακῆς, καί τῆς ἁγίας τοῦ Εὐαγγελισμοῦ ἡμέρας, ἐν τῇ Τεσσαρακοστῇ ἄρτος οὐ προσφέρεται, ἀλλά προηγιασμένα τελοῦνται. Τό δέ ἐν τῇ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ ἑορτῇ μή προηγιασμένων γίνεσθαι λειτουργίαν, ἀλλά προσφέρειν ἄρτον, ὁ πεντηκοστός δεύτερος κανών τῆς ἐν τῷ Τρούλλῳ ἕκτης συνόδου παραδίδωσι∙ διά τό τάς ἄλλας ἡμέρας τῆς Τεσσαρακοστῆς ταπεινώσεως εἶναι καιρόν, καί ὀφείλειν ἕκαστον τῶν πεπλημμελημένων τήν ἐπίγνωσιν φέρειν, καί μή ἀφέντας τήν περί ταῦτα σπουδήν, πρός ἑορτάς ἀποκλίνειν, καί κατά ταὐτό στυγνάζειν, καί πνευματικῆς ἀγαλλιάσεως ἐμπιπλᾶσθαι παρά καιρόν. Δέν πρέπει, λέγει ὁ παρών Κανών, εἰς τάς ἄλλας ἡμέρας τῆς μεγάλης μ΄ νά γίνεται λειτουργία τελεία, ἀλλά ἡ προηγιασμένη,1 ἔξω μόνον εἰς τά Σάββατα, καί εἰς τάς Κυριακάς αὐτῆς. Ὅρα τόν ξθ΄ Ἀποστολικ. καί νβ΄ τῆς στ΄. 1Σημείωσαι δέ, ὅτι κατά τήν νστ΄ ἀπόκρισιν τοῦ Βαλσαμῶνος χειροτονία Ὑποδιακόνου, ἤ Διακόνου, ἤ Ἱερέως, ἤ Ἀρχιερέως, ἐν προηγιασμένῃ λειτουργίᾳ οὐ γίνεται, τῇ ἐν ταῖς νηστίμοις καί πένθους ἡμέραις γινομένῃ. Ὅτι ἡ χειροτονία πανηγύρεως ἰδία ἐστί, καί οὐχί πένθους. Γίνονται δέ χειροτονίαι κατά τά Σάββατα καί Κυριακάς τῆς μ΄. Ὅτε τελεία λειτουργία γίνεται. Ἐν δέ τῇ νε΄ αὐτοῦ ἀποκρίσει λέγει ὁ αὐτός Βαλσαμών, ὅτι οὐδέ βαπτίσματα γίνονται ἐν τῇ μ΄ εἰμή ἐν μόνοις τοῖς Σαββάτοις, καί ταῖς Κυριακαῖς αὐτῆς, καί τῇ ἡμέρᾳ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ. Οἱ δέ ταῦτα ποιοῦντες, μέ μεγάλα ἐπιτίμια πρέπει νά διορθώνονται, ὡς ἀσυγχώρητα ἁμαρτήσαντες, ἔξω μόνον ἂν ᾖναι ἀνάγκη μεγάλη θανάτου (σελ. 389 τοῦ Γιοῦρις). Ὁ δέ Θεσσαλονίκης Συμεὼν (ἐρωτήσ. νστ΄) ὅτι τό πάλαι κατά τό τυπικόν τῆς μεγάλης ἐκκλησίας ἐγίνετο προηγιασμένη καί τῇ δ΄ καί στ΄ τῆς Τυρινῆς, καί τῇ μεγάλῃ στ΄. Ἐπειδή δέ ἐκεῖνο ἐξέλιπεν ἀπό τάς ἐπιδρομάς τῶν ἐθνῶν, ἐμποδίσθη εἰς τάς ἡμέρας ταύτας ἡ προηγιασμένη ἀπό τό ἱεροσολυμιτικόν τυπικόν, ὅπερ ἤδη πανταχοῦ κρατεῖ. Περί οὗ ὅρα καί τόν λβ΄ κανόνα τοῦ ἁγίου Νικηφόρου, καί τήν ὑποσημείωσιν τοῦ νβ΄ τῆς στ΄. Λέγει δέ πρός τούτοις ὁ αὐτός Συμεὼν (ἀποκρίσ. νη΄) ὅτι νά μή τελῆται ἡ προηγιασμένη μέ τμῆμα ἄρτου, διά νά μελισθῇ κατά τό ἔθος, καί κλασθείς νά μεταδοθῇ. Τοῦτο γάρ λείπεται ἀπό τήν τελείαν λειτουργίαν. Καί τοῦτο δέ σημείωσαι, ὅτι, ὅταν βάφωσιν οἱ ἱερεῖς τόν προηγιασμένον ἄρτον μέ τό θεῖον αἷμα διά τῆς λαβίδος, δέν πρέπει νά λέγουν τίποτε, ἀλλά νά σιωποῦν. Οὐ γάρ καλῶς τινες ἀμαθεῖς λέγουσι τό∙ «Καί ἔκλινεν ἐκ τούτου εἰς τοῦτο, πλήν ὁ τρυγίας αὐτοῦ οὐκ ἐξεκενώθη». Ἄλλο γάρ τό νόημα εἶναι ἐκείνου τοῦ ψαλμικού ῥητοῦ. Μᾶλλον δέ ἄτοπον εἶναι νά λέγεται τοῦτο. Καθ’ ὅτι τό ποτήριον ἐκεῖνο, περί οὗ ὁ Δαβίδ λέγει τοῦτο, εἶναι πλῆρες ὀργῆς θεϊκῆς, ἀφ’ οὗ πίνωσιν οἱ ἁμαρτωλοί τῆς γῆς. Τοῦτο δέ εἶναι ποτήριον εὐλογίας, τό ὁποῖον καταλλάττει καί καταπαύει τήν καθ’ ἡμῶν ὀργήν τοῦ Θεοῦ. Ὅτι δέ ἀπ’ ἀρχῆς ἐγίνετο ἡ προηγιασμένη μαρτυρεῖ ὁ Σωκράτης ἐν τῷ ε΄ βιβλ. τῆς ἐκκλ. ἱστορίας, λέγων∙ «Ἐν Ἀλεξανδρεία τῇ δ΄ καί τῇ λεγομένῃ Παρασκευῇ, γραφαί τε ἀναγινώσκονται, καί οἱ διδάσκαλοι ταύτας ἑρμηνεύουσι, πάντα δέ τά τῆς συνάξεως γίνεται δίχα τῆς τῶν μυστηρίων τελετῆς».
