Εἴ τις ἐπίσκοπος, ἤ πρεσβύτερος, κατά τήν τοῦ Κυρίου διάταξιν μή βαπτίσῃ εἰς Πατέρα καί Υἱόν καί ἅγιον Πνεῦμα, ἀλλ᾿ εἰς τρεῖς ἀνάρχους, ἤ εἰς τρεῖς υἱούς, ἤ εἰς τρεῖς παρακλήτους, καθαιρείσθω.
Ὁ Κύριος εἰς τό κήρυγμα τούς μαθητάς ἀποστέλλων, Πορευθέντες μαθητεύσατε, ἔφη, πάντα τά ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτούς εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός, καί τοῦ Υἱοῦ, καί τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Πάντα τοίνυν ὀρθόδοξον κατά τήν τοιαύτην ἐπιταγήν βαπτίζειν χρεών, ἀλλά μή εἰς τρεῖς ἀνάρχους, ἤ τρεῖς υἱούς, ἤ τρεῖς παρακλήτους∙ τοῦτο γάρ παρά τήν ἐκκλησιαστικήν παράδοσίν ἐστι, καί συνήθειαν∙ ἕνα γάρ ἄναρχον ἡ ἐκκλησία σέβειν παρέλαβε, τόν Πατέρα, διά τό ἀναίτιον∙ καί ἕνα Υἱόν, διά τήν ἄρρητον γέννησιν∙ καί ἕνα παράκλητον, τό Πνεῦμα, τό ἅγιον, διά τήν ἐκπόρευσιν. Τόν μή βαπτίζοντα ἐπίσκοπον, ἤ πρεσβύτερον, κατά τήν τοῦ Κυρίου διάταξιν, εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός, καί τοῦ Υἱοῦ, καί τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ἀλλ’ εἰς τρεῖς ἀνάρχους, ἤ τρεῖς υἱούς, ἤ τρεῖς παρακλήτους, καθαιρεῖσθαί φησιν ὁ κανών. Ἦσαν γάρ τινες αἱρετικοί τοιαῦτα βλασφημοῦντες, καί οὕτω βαπτίζοντες. Ἡμεῖς δέ μίαν θεότητα πιστεύοντες ἐν τρισίν ὑποστάσεσιν, ἕν βαπτιζόμεθα βάπτισμα, δι’ ἐπικλήσεως Πατρός, Υἱοῦ, καί ἁγίου Πνεύματος. Διά τοῦτο δέ ἐπισκόπων καί πρεσβυτέρων μόνον ἐμνήσθη ὁ κανών, διότι ἑτέρῳ τινί οὐκ ἐφεῖται βαπτίζειν. Ὁ μή βαπτίζων εἰς Πατέρα, καί Υἱόν, καί ἅγιον Πνεῦμα, ἀλλά παρεκβαίνων, ἀνίερος. Ὅταν ὁ Κύριος ἀπέστειλε τούς μαθητάς του εἰς τό κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου, εἶπεν αὐτοῖς πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτούς εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ, καί τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Λοιπόν καί ὁ παρών Ἀποστολικός κανὼν διορίζει, ὅτι ὅποιος Ἐπίσκοπος, ἤ Πρεσβύτερος δέν βαπτίσῃ μέ τοιοῦτον τρόπον, κατά τήν τοῦ Κυρίου ταύτην διαταγήν, ἀλλά εἰς τρεῖς ἀνάρχους, καί εἰς τρεῖς υἱούς, καί εἰς τρεῖς παρακλήτους, ἂς καθῄρεται. Ἐπειδή τινες αἱρετικοί, βλασφημοῦντες εἰς τήν ἁγίαν Τριάδα, τοιουτοτρόπως ἐβαπτίζοντο. Ἡ δέ τῶν ὀρθοδόξων Ἐκκλησία, ἕνα ἄναρχον παρέλαβε λέγειν τόν Πατέρα διά τό ἀναίτιον καί ἀγέννητον. Ἀγκαλά καί ὁ Υἱός ἄναρχος λέγεται κατά τήν χρονικήν ἀρχήν, καθὼς θεολογεῖ ὁ Θεολόγος Γρηγόριος. Ὠσαύτως καί τό Πνεῦμα τό ἅγιον, ἀλλ’ οὐχί καί κατά τήν αἰτίαν καί φυσικήν ἀρχήν. Τοῦτο γάρ μόνου ἴδιον τοῦ Πατρός ἐστι. Καί ἕνα Υἱόν διά τήν ἄρρητον γέννησιν. Καί ἕνα παράκλητον, τό Πνεῦμα τό ἅγιον, διά τήν ὑπέρ λόγον αὐτοῦ ἐκ τοῦ Πατρός μόνου ἐκπόρευσιν. Σημείωσαι δέ ὅλοι οἱ Κανόνες τῶν Ἀποστόλων ὁποῦ περί τοῦ βαπτίσματος ἀναφέρουσιν, Ἐπισκόπων μόνον καί Πρεσβυτέρων κάμνουσιν ἐνθύμησιν. Ἐπειδή καί εἰς μόνους αὐτούς εἶναι ἄδεια νά βαπτίζουν, καί ὄχι εἰς Διακόνους, ἤ ἄλλους τινάς Κληρικούς.
