Ὅτι δεῖ τούς φωτιζομένους μετά τό βάπτισμα χρίεσθαι χρίσματι ἐπουρανίῳ, καί μετόχους εἶναι τῆς βασιλείας τοῦ Χριστοῦ.
Τούς βαπτισθέντας, φησίν ὁ κανών δεῖν χρίεσθαι τῷ ἁγίῳ μύρῳ, ὃ καί χρίσμα ἐκάλεσεν ἐπουράνιον, ὡς διά τῶν εὐχῶν καί τῆς ἐπικλήσεως τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἁγιαζόμενον, καί ἁγιάζον τούς χριομένους, καί μετόχους αὐτούς ποιοῦν τῆς βασιλείας τοῦ Χριστοῦ, εἰ μή δι’ ἔργων φαυλότητα ἡμεῖς ἑαυτούς ταύτης ἀποξενώσωμεν. Χρίσμα ἐκάλεσεν ὁ κανών τό ἅγιον μύρον, καί οὐχ ἁπλῶς χρίσμα, ἀλλ’ ἐπουράνιον, ὡς διά τῶν ἁγίων εὐχῶν καί τῆς ἐπικλήσεως τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἁγιαζόμενον, καί ἁγιάζον τούς χριομένους, καί μετόχους αὐτούς ποιοῦν τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν. Φησίν οὖν τούς φωτιζομένους διά τούτου χρίεσθαι καί ἁγιάζεσθαι. Ὅπως μέντοι παρεδόθη τό ἅγιον μύρον, καί δι’ ἣν αἰτίαν, δηλοῦται ἀπό τῶν κατηχητικῶν βιβλίων. Τινές δέ λέγουσι γίνεσθαι τοῦτο κατά ἀκολουθίαν ἐκείνου τοῦ μύρου, τοῦ διά τῆς πόρνης χυθέντος εἰς τούς πόδας τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ εἰπόντος μηδέν τι κακόν ποιῆσαι τήν πόρνην ἐπιχέασαν εἰς τούς πόδας τούτου τό ἀπό νάρδου πολύτιμον μύρον πρό τοῦ ἐνταφιασμοῦ αὐτοῦ. Ἐπεί γάρ τό βάπτισμα, ὡς πολλάκις εἴρηται, τύπος ἐστί τῆς ταφῆς καί τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ καί Θεοῦ ἡμῶν, καλῶς κατά τόν καιρόν τοῦ βαπτίσματος τῷ μύρῳ οἱ φωτιζόμενοι χρίονται, ἵνα συνταφῶσι καί συναναστῶσι τῷ Χριστῷ. Δεῖ τούς φωτιζομένους, μετά τό βάπτισμα, χρίεσθαι. Σαφής. Διορίζει ὁ κανὼν οὗτος, ὅτι, ὅσοι βαπτισθοῦν, πρέπει μετά τό βάπτισμα νά χρίωνται καί μέ τό ἅγιον μῦρον, τό ὁποῖον χάρισμα ἐπουράνιον ὀνομάζει, ἐπειδή αὐτό, ἁγιαζόμενον μέν διά τῶν εὐχῶν, καί τῆς ἐπικλήσεως τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ἁγιάζον δέ τούς χρισμένους, τούς κάμνει νά γίνουν μέτοχοι, καί κληρονόμοι τῆς οὐρανίου βασιλείας τοῦ Χριστοῦ.1 Ὅρα καί τήν ὑποσημείωσιν τοῦ κανόνος τοῦ ἁγίου Κυπριανοῦ. 1Ἡ χρίσις τοῦ ἁγίου μύρου δηλοῖ τήν ἐν τῷ βαπτιζομένω ἐν Ἰορδάνῃ Χριστῷ ἐπιφοίτησιν τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἐν εἴδει Περιστερᾶς, καί ἀκολούθως κατά τόν Ἱεροσολύμων Κύριλλον, τό χρίσμα εἶναι σύμβολον ὅτι λαμβάνομεν ἐν τῷ βαπτίσματι τό χάρισμα τοῦ ἁγίου Πνεύματος, (καί ὅρα τά λόγια τοῦ Κυρίλλου ἐν τῇ ὑποσημειώσει τοῦ ν΄ Ἀποστολ.) καί τέλειοι γινόμεθα Χριστιανοί. Ὅθεν καί Χριστιανοί ὀνομαζόμεθα ὄχι μόνον διά τί πιστεύομεν εἰς τόν Χριστόν, ἀλλά καί διά τί χριόμεθα μέ τό ἐπουράνιον χρίσμα αὐτό, χριστοί Κυρίου, καί μέτοχοι Χριστοῦ γινόμενοι κατ’ ἐκεῖνο τό ψαλμικόν. «Διά τοῦτο ἔχρισέ σε ὁ Θεός ὁ Θεός σου ἔλαιον ἀγαλλιάσεως παρά τούς μετόχους σου». (Ψαλμ. μδ΄, 9). Σημείωσαι δέ, ὅτι δευτεροδίδεται τό ἅγιον μῦρον, ἀλλά εἰς μόνους τούς ἀρνηθέντας τήν πίστιν. Ὅθεν πρέπει νά ἐμποδισθῇ, ἡ πλάνη ὁποῦ ἐνεργεῖται ἀπό μερικούς, ἤγουν τό νά χρίουν τινές Ἱερεῖς ἤ Πνευματικοί μέ μῦρον ἐκείνους τούς Χριστιανούς ὁποῦ πορνεύσουν μέ Ἑβραίαν, ἤ Ἀγαρηνήν, ἤ Λατινίδα καί αἱρετικήν. Οἱ τοιοῦτοι γάρ σφοδρότερα ναί κανονίζωνται ἀπό τούς ἄλλους πόρνους κατά τήν μζ΄ ἀπόκρισιν τοῦ Βαλσαμῶνος, καί τόν λα΄ κανόνα τοῦ Κίτρους, ἀλλ’ οὐχί καί μυρώνονται. Δι’ ὅ καί ὁ μδ΄ Βασιλείου λέγων περί τῆς πορνευθείσης Διακόνου μέ Ἕλληνα, οὐδέν τοιοῦτον διορίζει νά γίνεται εἰς αὐτήν. Πόσον δέ κακόν εἶναι τό νά μεταλαμβάνουν τινές ἀντί θείας κοινωνίας τό λεγόμενον μῦρον τοῦ ἁγίου Δημητρίου, ὅρα εἰς τό νεοτύπωτον βιβλίον τοῦ ἁγίου Καμπανίας.
