Μήτε ἐν ἀνδρώῳ μοναστηρίῳ γυνή, μήτε ἐν γυναικείῳ ἀνήρ καθευδέτω· παντός γάρ προσκόμματος, καί σκανδάλου ἔξω δεῖ εἶναι τούς πιστούς, καί πρός τό εὔσχημον, καί εὐπρόσδεκτον τῷ Κυρίῳ τόν ἑαυτῶν εὐθετίζειν βίον. Εἰ δέ τις τοῦτο πράξει, εἴτε κληρικός εἴη, εἴτε λαϊκός, ἀφοριζέσθω.
Παντός σκανδάλου ἀπηλλάχθαι ὁ κανών οὐχί τούς μοναχούς μόνους ἀπαιτεῖ, ἀλλά τούς πιστούς ἅπαντας· καί μήτε ἑαυτοῖς δι’ ἑτέρων περιποιεῖν σκάνδαλον, μήθ’ ἑτέροις δι’ ἑαυτῶν· τούς δέ μοναχούς πολλῷ πλέον. Τό δέ ἐν γυναικείῳ μοναστηρίῳ καθεύδειν ἄνδρας, ἤ τοὐναντίον, καί αὐτοῖς ἐκείνοις σκανδάλων αἴτιον ἔσται, καί ἄλλοις· ἔμφυτον γάρ τῇ σαρκί τό πῦρ τό ἐκ τῶν παθῶν· καί μόλις ἡμῖν, ὕλης ἀναπτούσης αὐτό πόῤῥω ἑαυτούς καθιστῶσι, μαλθακώτερον γένοιτ’ ἄν. Εἰ δέ ἡμεῖς αὐτῷ παρατιθέαμεν ὑπεκκαύματα, λάβρον ἔσεται, καί καταπρήσει ὡς χόρτον ῥᾳδίως ἡμᾶς. Τί δ’ ἄν ἔσται ἀνδράσι πρός τό τῆς ἐπιθυμίας πῦρ δραστικώτερον ὑπέκκαυμα γυναικός, ἤ γυναιξίν αὖθις, ἀνδρός πρός ἔξαψιν τῆς τοιαύτης φλογός; Καί οὕτω μέν ἀλλήλοις οἱ μονασταί λαβάς σκανδάλου παρέξουσιν· ἑτέρους δέ σκανδαλίσουσιν, ὁρῶντας γυναῖκας ἐν ἀνδρῶν καταγωγίοις διανυκτερευούσας, ἤ ἄνδρας ἐν ἀσκητηρίῳ γυναικῶν ὁμοίως ποιοῦντας. Καχύποπτοι γάρ οἱ πλείους, καί ἀφορμάς ζητοῦντες σκανδάλων, ἤ καί διαβολῶν· διό καί τοῖς πατράσιν ἀπηγόρευται τοῦτο ὡς οὐκ εὔσχημον· τούς δέ παρά ταῦτα ποιοῦντας ἀφορισμῷ κολάζουσιν. Παντός σκανδάλου ἀπηλλάχθαι ὁ κανών οὐχί τούς μοναχούς μόνους ἀπαιτεῖ, ἀλλά καί τούς πιστούς ἅπαντας, καί μήτε ἑαυτοῖς δι’ ἑτέρων περιποιεῖν σκάνδαλα, μηθ’ ἑτέροις δι’ ἑαυτῶν· τούς δέ μοναχούς πολλῷ πλέον. Τό δέν ἐν γυναικείῳ μοναστηρίῳ καθεύδειν ἄνδρας, ἤ τοὐναντίον, καί αὐτοῖς ἐκείνοις σκανδάλων αἴτιον ἔσται, καί ἄλλοις· ἔμφυτον γάρ τῇ σαρκί τό πῦρ τό ἐκ τῶν παθῶν, καί μόλιν ἡμῖν, ὕλης ἀναπτούσης αὐτό πόῤῥω καθιστῶσιν ἑαυτούς, μαλθακώτερον γένοιτ’ ἄν. Εἰ δέ ἡμεῖς αὐτῷ παρατιθέαμεν ὑπεκκαύματα, λάβρον ἔσται, καί καταπρήσει ὡς χόρτον ἡμᾶς ῥᾳδίως. Τί δ’ ἄν ἔσται ἀνδράσι πρός τό τῆς ἐπιθυμίας πῦρ δραστικώτερον ὑπέκκαυμα γυναικός, ἤ γυναιξίν αὖθις, ἀνδρός, πρός ἔξαψιν τῆς φλογός; Καί, οὕτω μέν ἀλλήλοις οἱ μονασταί λαβάς σκανδάλου παρέξουσιν, ἑτέρους δέ σκανδαλίσουσιν, ὁρῶντας γυναῖκας ἐν ἀνδρῶν καταγωγίοις διανυκτερευούσας, ἤ ἄνδρας ἐν ἀσκητηρίοις γυναικῶν· καχύποπτοι γάρ οἱ πλείους, καί ἀφορμάς ζητοῦντες σκανδάλων καί διαβολῶν· διό καί τοῖς πατράσιν ἀπηγόρευται τοῦτο· τούς δέ παρά ταῦτα ποιοῦντας ἀφορισμῷ κολάζουσι· καί ὁ μέν κανών ταῦτα. Τό δέ β΄ κεφ. τῆς ρκγ΄ Ἰουστινιανείου νεαράς, ἤτοι τό ιε΄ κεφ., τοῦ α΄ τίτλου, τοῦ δ΄ βιβλίου τῶν βασιλικῶν φησιν· Οὐκ εἰσελεύσεται δέ, οὔτε γυνή παντελῶς εἰς ἀνδρικόν μοναστήριον, οὐδέ ἀνήρ εἰς γυναικεῖον, ἤ προφάσει τελευτήσαντος, κἀκεῖσε κειμένου μνήμης, ἤ κατά ἄλλην αἰτίαν· καί μάλιστα εἴ τις ἀδελφόν τυχόν, ἤ ἀδελφήν, ἤ τινα τῶν ἐκ τοῦ γένους ἔχειν ἐν τῷ μοναστηρίῳ φήσει· συγγένεια γάρ μοναχοῖς οὐκ ἔστι, τοῖς γε τόν ἐν οὐρανῷ ζηλώσασι βίον. Τί γάρ δή καί βουλόμενοι τάς τοιαύτας εἰσόδους ποιήσοιντο, εἰ μή βούλοιντό τι πράττειν τῶν ἀπηγορευμένων; Ἐξόν οὖν καί τά ἀνδράσι πρέποντα ἐν τοῖς ἀνδρικοῖς μοναστηρίοις ἄνδρας ποιεῖν, καί τά γυναιξίν ὁμοίως ἀπονενεμημένα, ἐν τοῖς γυναικείοις μοναστηρίοις πράττειν γυναῖκας, οὐδένός ἐπιμιγνυμένου θατέρῳ· οὐδέ εἴ τις τυχόν εἶναι λέγοιτο ἀδελφός, ἤ ἀδελφή, ἤ ἄλλος συγγενής· οὐδέ γάρ κατά ταύτην τήν πρόφασιν εἰσιτητόν εἶναί τισι συγχωροῦμεν. Εἰ γάρ αὐτάς τάς ἀρχάς ἐκκόψομεν, καί τήν δι’ αὐτῆς τῆς ὁράσεως εἰσκρινομένην ταῖς ψυχαῖς ἀπάτην, καί τόν ἐντεῦθεν ὄλισθον κωλύσομεν, ἔσται πολλῷ ῥᾴων τε καί εὐκολωτέρα τοῖς ἱεροῖς ἀγωνισταῖς ἥ τοῦ κρείττονος βίους κατόρθωσις. Πάντες τοίνυν τῷδε τῷ νόμῳ πειθέσθωσαν, καί μήτε ἄνδρες ἀποτιθέσθωσαν ἐν γυναικείων μοναστηρίων τάφοις, μήτε γυναῖκες ἀνδρικοῖς μοναστηρίοις κατορυττέσθωσαν. Οὐδέ γάρ ἀνδράσι γυναικωνίτιδες πρέπουσιν, οὔτε αὖθις ἀνδρῶνες τοῖς τῶν γυναικῶν καταλόγοις. Οὐδέ ἐντεῦθεν διά τούς τελευτήσαντας τοῖς περιοῦσι τάς ἀσχήμονας ταύτας ἐπιμίξεις γίνεσθαι βουλόμεθα· ἵνα μή πάροδος ἐντεῦθεν γένηται τῇ φύσει πρός ἑαυτήν, ἅ μή θέμις τρυφᾷν τε καί παίζειν, καί τά θεῖα καταισχύνειν πράγματα, καί εὐσεβείας δῆθεν προκαλύμματι, καί τῷ τῆς ὁσίας σχήματι ταῦτα πράττειν, ἅπερ οὐδέ λέγειν, οὐδέ ἐννοεῖν τοῖς μονήρη βίον ἀσκοῦσι καλόν. Ἐκείνου δέ οὕτω φανεροῦ ὄντος, ἀνάγκη καθέστηκε τούς ταῖς ταφαῖς ὑπηρετουμένους, καί μάλιστα τούς τήν κλίνην φέροντας, τούς τε ὀρύττοντας εἰσφοιτᾷν εἰς τά μοναστήρια. Καί ἐν μέν τοῖς ἀνδρικοῖς μοναστηρίοις τό πρᾶγμα εὔκολόν ἐστιν· ἐν δέ τοῖς γυναικείοις, οὐχ οὕτως, διά τήν εἰρημένην ἀπαγόρευσιν. Θεσπίζομεν τοίνυν, εἴ ποτε μέλλει τοιοῦτον γίνεσθαι, καί θάπτεσθαί τις γυνή ἐν γυναικείῳ μοναστηρίῳ, (ἄνδρα γάρ οὐκ ἐφίεμεν)· τάς μέν εὐλαβεστάτας γυναῖκας ἐν τῷ οἰκείῳ μένειν μοναστηρίῳ· μόνην δέ τήν θυρωρόν ἤ τάς θυρωρούς, καί τήν ἡγουμένην ἴσως αὐτήν, εἰ βουληθείη, παρεῖναι τοῖς γινομένοις· καί θᾶττον ἐκείνους πράξαντας τά περί τήν ὁσίαν νενομισμένα, καί τόν τάφον ὀρύξαντας, καί τό σῶμα καλύψαντας, εὐθύς ἀποχωρεῖν, μή τεθεαμένους τινάς τῶν εὐλαβεστάτων γυναικῶν, μήτε παρά τινων αὐτῶν θεαθέντας· ἀλλά μηδέ ἄλλην ἐπινοείτωσαν πρόφασιν ἤ ἄνδρες τῶν εἰς γυναικεῖα μοναστήρια παρόδων, ἤ γυναῖκες, τῶν ἀνδράσιν ἀφωρισμένων, τῇ προφάσει τῶν περί τήν ὁσίαν πραττομένων· ἅς δή μνήμας ποιοῦσιν, εἰς τρίτην, καί ἐννάτην συνιόντες ἡμέρας, ἤ ἡνίκα τεσσαράκοντα ἐξήκοιεν, ἤ καί ἐνιαυτός· ἐξόν, εἰ μέν γυναικεῖον εἴη τό μοναστήριον, γυναῖκας ἅπαντα πράττειν· εἰ δέ ἀνδρῷον, ἄνδρας· καί μή προφάσει τῶν τοιούτων παρατηρήσεων, ἀδοξίαν τινά τοῖς εὐαγέσι μοναστηρίοις προστρίβεσθαι. Οὔτε γυναῖκα χρεών ἐν ἀνδρῶν καθευδῆσαι μοναστηρίῳ, οὔτε γυναικῶν, ἄνδρα. Σαφής. Διορίζει ὁ παρών, ὅτι μήτε γυνή ἁπλῶς νά κοιμᾶται τήν νύκτα εἰς Μοναστήριον τῶν ἀνδρῶν Μοναχῶν, μήτε ἀνήρ ἁπλῶς νά κοιμᾶται ἀμοιβαίως εἰς Μοναστήριον γυναικῶν Μοναστριῶν. Δι’ ὅτι οἱ χριστιανοί ἁπλῶς πρέπει νά μή προξενοῦσι κᾀνένα σκάνδαλον, καί ὑποψίαν εἰς τούς ἄλλους, ἀλλά νά διαπερνῶσι τήν ζωήν αὐτῶν εὔσχημον, καί εὐάρεστον εἰς τόν Κύριον. Πολλῷ δέ μᾶλλον πρέπει νά φυλάττωνται ἀπό τοῦτο οἱ Μοναχοί∙ τό δέ νά κοιμῶνται γυναῖκες εἰς μοναστήριον Μοναχῶν, καί ἀντιστρόφως ἄνδρες εἰς τά τῶν Μοναστριῶν, τοῦτο καί εἰς τόν ἑαυτόν τους προξενεῖ σκάνδαλον, μέ τό νά ἀνάπτῃ τό ἔμφυτον τῆς ἐπιθυμίας πῦρ, εἰς ἐκείνους, καί εἰς ἐκείνας, καί εἰς τούς ἄλλους ἀκόμη, μέ τό νά παρακινῇ αὐτούς εἰς ὑποψίας ἀτόπους περί αὐτῶν. Ὅποιος δέ ἤθελε κάμει τοῦτο, νά ἀφορίζεται, εἴτε Κληρικός εἶναι, εἴτε Λαϊκός.
