Ὥστε τοῖς σκηνικοῖς, καί μίμοις, καί τοῖς λοιποῖς τοιουτοτρόποις προσώποις, ἤ ἀποστάταις, μετανοοῦσι καί ἐπιστρέφουσι πρός τόν Θεόν, χάριν ἤ καταλλαγήν μή ἀρνεῖσθαι.
Σκηνή λέγεται ἡ ὑπόκρισις∙ οἱ γοῦν ὑποκρινόμενοι ποτέ στρατηγούς, ποτέ δούλους, ποτέ δ’ ἕτερα πρόσωπα, ὀνομάζονται σκηνικοί. Τούτων δέ τούς μέν ἐνώπιον βασιλέων ταῦτα ὑποκρινομένους, ἐντίμους ἔχουσιν οἱ νόμοι τῆς πολιτείας, τούς δέ ἐν πανηγύρεσι καί δήμων ἄλλαις συνάξεσιν ἐπιδεικνυμένους τοιαῦτα, καί γέλωτα τοῖς ὁρῶσι κινοῦντας ταῖς ὑποκρίσεσι, καί τοῖς ἐπί κόῤῥης ῥαπίσμασι καί ψοφήμασιν, ἀτίμους ἡγοῦνται. Ὁ δέ κανὼν οὗτος, ἀδιαστίκως πάντας τούς τοιούτους, μετανοίας δεῖσθαί φησιν, ὡς αὐτούς τε ἀδιαφόρως ζῶντας, καί τοῖς ἄλλοις γινομένους αἰτίους ἀνειμένης καί διακεχυμένης ζωῆς. Τούτοις οὖν καί τοῖς λοιποῖς τοῖς τοιουτοτρόποις, οἷον τερατοποιοῖς, καί ὀρχησταῖς, ἀλλά μήν καί τοῖς ἀποστάταις, τοὐτέστι τοῖς ἀρνησαμένοις τόν Χριστιανισμόν μετανοοῦσιν, οὐ δεῖ, φησίν, ἀρνεῖσθαι χάριν ἤ καταλλαγήν. Χάριν μέν λέγει, τήν ἄφεσιν τῶν σφαλμάτων, ὡς χάριτι διδομένην ἡμῖν παρά τοῦ Θεοῦ, καθὼς καί ὁ μακάριος Παῦλος λέγει, ὅτι χάριτι ἐστέ σεσωσμένοι∙ καταλλαγήν δέ τήν λύσιν τῶν ἐπιτιμίων∙ λύεται γάρ τοῦ δεσμοῦ ὁ ἐπιτιμηθείς, ὅτε συνίδῃ ὁ δεσμήσας αὐτόν ὡς καταλλαγέντος αὐτῷ τοῦ Θεοῦ διά τῆς μετανοίας. Σκηνικοί καί μῖμοί εἰσιν, οὐχί οἱ θυμελικοί, οἱ τάς ἐπιθαλαμίους ᾠδάς μετά μουσικῶν ὀργάνων ᾄδοντες, οὗτοι γάρ ἔντιμοί εἰσιν, ἀλλά οἱ παιγνιῶται, οἱ δούλους καί στρατιώτας καί γυναῖκας καί ἕτερα πρόσωπα μιμούμενοι, καί κατά κόῤῥης τυπτόμενοι∙ καθὼς τοῦτο παρίσταται ἀπό τοῦ α΄ καί τοῦ δ΄ κεφ., τοῦ β΄ τίτλου, τοῦ κα΄ βιβλίου τῶν βασιλικῶν. Φασί γοῦν οἱ Πατέρες, πάντας τούς τά τοιαῦτα ἁμαρτάνοντας, καί ἀδιαφόρως ζῶντας, ἀλλά μήν καί τούς ἀποστάτας, τοὐτέστι, τούς ἀρνησαμένους τόν Χριστιανισμόν, ἐπιστρέφοντας πρός Θεόν, ἤτοι μετανοοῦντας, μή ἀποπέμπεσθαι, ἀλλά διδόναι αὐτοῖς χάριν, ἤγουν ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν, καί καταλλαγήν, ἤτοι λύσιν τῶν ἐπιτιμίων. Καί σκηνικός δέ ἐπιστρέφων, δεκτός εἰς μετάνοιαν. Πᾶς δέ ἁμαρτάνων, καί μετανοῶν, δεκτός εἰς μετάνοιαν, κᾂν σκηνικός ἐστι, κᾂν μῖμος, κᾂν οἱονδήτινα ἕτερον μετερχόμενος βίον. *Στο Πηδάλιο, ο 45ος κανόνας (πργφ.2) αντιστοιχεί στον 53ο κανόνα (αρίθμηση Πηδαλίου). Ερμηνεία. Οὔτε ἐκείνους ὁποῦ στήνουσι σκηνάς καί τέντας, καί μέσα εἰς αὐτάς ὑποκρίνονται διάφορα πρόσωπα, οὔτε τούς μιμουμένους, ποτέ μέν δούλους, ποτέ δέ στρατηγούς, καί γυναῖκας καί ἄλλους, οὔτε ἄλλους τοιούτους παιγνιώτας καί χορευτάς, καί τερατοποιούς, ἀλλ’ οὔτε τούς ἀρνησαμένους τόν Χριστόν, πρέπει κατά τόν κανόνα τοῦτον νά μήν δέχεται ὁ Ἀρχιερεύς, ἤ ὁ Πνευματικός, ὅταν αὐτοί μετανοοῦν, καί ἐπιστρέφουν πρός τόν Θεόν. Ἀλλ’ ὅλους ἐπίσης δεχόμενος, νά δίδῃ εἰς αὐτούς καί χάριν, δηλαδή ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, τήν χάριτι δεδομένην Θεοῦ, καί καταλλαγήν, ἤτοι λύσιν τῶν ἁρμοδίων ἐπιτιμίων αὐτοῖς, διά τῶν ὁποίων φιλιώνεται ὁ Θεός μέ αὐτούς. Ἀνάγνωθι καί τόν νβ΄ Ἀποστολικόν.
