Τούς λεγομένους ἐρημίτας, οἵτινες μελανειμονοῦντες, καί τάς κεφαλάς κομῶντες περιάγουσι τάς πόλεις, μεταξύ ἀνδρῶν λαϊκῶν, καί γυναικῶν ἀναστρεφόμενοι, καί τό οἰκεῖον ἐπάγγελμα καθυβρίζοντες, ὁρίζομεν, εἰ μέν αἱροῦνται, τάς κόμας ἀποκειράμενοι, τό τῶν λοιπῶν μοναχῶν ἀναδέξασθαι σχῆμα, τούτους ἐν μοναστηρίῳ ἐγκαθίστασθαι, καί τοῖς ἀδελφοῖς ἐγκαταλέγεσθαι. Εἰ δέ μή τοῦτο προέλοιντο, παντάπασιν αὐτούς τῶν πόλεων ἀπελαύνεσθαι, καί τάς ἐρήμους οἰκεῖν, ἐξ ὧν καί τάς ἐπωνυμίας ἑαυτοῖς ἀνεπλάσαντο.
Παλαιά ἡ κακία, ἀεί ταύτην ταῖς τῶν ἀνθρώπων καρδίαις τοῦ ἀρχεκάκου ἐνσπείραντος. Ἦσαν γάρ καί πάλαι τινές, οἵ μέλανα περιβλήματα ἐνεδύοντο, καί τάς κόμας οὐκ ἔκειρον, ἀλλ’ εἴων, εἰς βοστρύχους αὐτάς καθισταμένας τοῖς στέρνοις αὐτῶν, καί τοῖς ὤμοις περικεῖσθαι· καί οὕτω τάς πόλεις περιέτρεχον, καί λαϊκοῖς ἀνδράσι συνῆσαν, καί γυναιξί, τό μοναχικόν ἐπάγγελμα καθυβρίζοντες. Τούτοις ἡ σύνοδος αὕτη προστάσσει τάς κόμας κείρεσθαι, καί ἐν μοναστηρίοις εἰσάγεσθαι, ὥστε μοναχοῖς συνοικεῖν τε καί συνασκεῖν· εἰ δ’ οὐ βούλονται τοῦτο, παντελῶς τῶν πόλεων ἀπελαύνεσθαι, ἵνα ἐν ἐρήμοις διάγωσιν, ἐξ ὧν τήν ἐπωνυμίαν, τό ἐρημῖται καλεῖσθαι, ἑαυτοῖς ἀνεπλάσαντο· οὐ γάρ ἐξ αὐτοῦ τοῦ πράγματος ἐσχήκασι τήν ἐπωνυμίαν, ἀλλά ψευδῶς ταύτην ἑαυτοῖς ἐπωνόμασαν, καί πλάσμα αὐτοῖς τό σχῆμά τε καί τό ὄνομα. Πολλοί λαοπλάνοι τάς πόλεις περιέρχονται μελανειμονοῦντες καί ἀκειροκόμαι, νηστείαν καί ἀλουσίαν ὑποκρινόμενοι, καί ἀπατῶντες τούς ἁπλουστέρους, καί τό μοναχικόν ἐπάγγελμα καθυβρίζοντες. Καί οἱ μέν ἐξ αὐτῶν μετά λαϊκῶν ἀνδρῶν, καί γυναικῶν συνδιάγοντες, καί τάς τριόδους δαιμονιώδεσι διδάγμασι καταβομβοῦντες, εὔχονται δῆθεν ὑπέρ τοῦ λαοῦ, καί μετάνοιαν κηρύσσουσιν. Οἱ δέ λέγουσι, καθ’ ὁρισμόν Θεοῦ ἐκ τῆς ἐρήμου εἰς τάς πόλεις ἐλθεῖν, ἐφ’ ᾧ προμηνύσαι τινά μέλλοντα· καί ἀναιδῶς ἀγαθά τινα τοῖς ἁπλουστέροις ἐπαγγέλλονται, χάριν κέρδους καί ἐμπορίας. Τούτων οὖν ἡ σύνοδος αὕτη διορίζεται, τάς κόμας κείρεσθαι, καί ἐν μοναστηρίοις εἰσάγεσθαι, ὥστε τόν μονήρη βίον διάγειν ἐν αὐτοῖς. Εἰ δέ βούλονται τοῦτο, ἐκδιώκειν αὐτούς ἐκ τῶν πόλεων, ὡς ἄν ἐν ἐρήμοις διάγωσι, καθ’ ἥν ἑαυτοῖς ἀνεπλάσαντο διαγωγήν, οὐκ ἐξ ἀληθείας, ἀλλ’ ἀπό πλάνης, καί τρόπου σκαιοῦ· οὐδέ γάρ ᾤκησαν τήν ἔρημον διά σωτηρίαν ψυχῆς, εἰ ταύτην πραγματικῶς ἐξ ἀνάγκης ἔχουσι, μή παραχωρούμενοι ἐν πόλεσι παραβάλλειν. Μελανείμων, καί ἀκερσεκόμης ἐρημίτης, εἰ μή κειρόμενος ἐγκαταλέγοιτο μοναστηρίῳ, τῆς πόλεως ἀπελαυνέσθω. Οἱ τάς πόλεις περιτρέχοντες, ὡς δῆθεν ἐρημῖται, καί τάς κεφαλάς κομῶντες, καί μελανειμονοῦντες, ἤ εἰς μοναστήριον εἰσερχέσθωσαν, τάς τρίχας κειρόμενοι, καί τό σχῆμα τῶν λοιπῶν μοναχῶν ἀναδεχόμενοι· ἤ, εἰ μή τοῦτο αἱροῦνται, τῶν πόλεων ἀπελαυνέσθωσαν, ἵνα μή τό οἰκεῖον ἐπάγγελμα καθυβρίζωσι· καί τάς ἐρημίας οἰκείτωσαν, ἐξ ὧν καί τήν ἐπωνυμίαν ἐκτήσαντο. Ἐπειδή πάλαι πολλοί λαοπλάνοι ἐρημῖται ὀνομαζόμενοι, μαῦρα ἐφόρουν, καί μαλλία τρέφοντες εἰς τήν κεφαλήν, ἐπεριτριγύριζον εἰς τάς πόλεις, ἀναμεταξύ ἀνδρῶν τε, καί γυναικῶν, καί τό μοναχικόν ἐπάγγελμα καθύβριζον. Διά τοῦτο ὁρίζει ὁ παρών Κανών, ὅτι οἱ τοιοῦτοι, εἰ μέν θέλουν νά κουρεύουν τά μαλλία, ὡς καί οἱ λοιποί ἐν Μοναστηρίοις εὑρισκόμενοι Μοναχοί,1 καί εἰς Μοναστήριον νά ἀποκατασταίνωνται, καλῶς ἂν ἔχοι. Ὄχι καί δέν θέλουν, νά διώκωνται τελείως ἀπό τάς πόλεις, καί νά πηγαίνουν νά κατοικοῦν εἰς τάς ἐρήμους, ἀπό τάς ὁποίας ψευδῶς, καί οὐκ ἀληθῶς, ἐρημίτας τόν ἑαυτόν τους ὠνόμασαν. 1Σημείωσαι ἀπό τοῦ παρόντος Κανόνος, ὅτι οἱ ἐν Κοινοβίοις, καί Μοναστηρίοις εὑρισκόμενοι Μοναχοί πρέπει συμμέτρως νά κουρεύωσι τά μαλλία των, διότι κουράν σύμμετρον φαίνονται νά κάμνουν οἱ Μοναχοί, καί ἀπό τόν κανόνα τοῦτον, καί ἀπό τόν περί παρθενίας λόγον τοῦ Μεγάλου Ἀθανασίου, καί ἀπό τόν α΄ εἰρηνικόν Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, καί ἀπό πολλάς ἱστορίας τοῦ Λαυσαϊκοῦ. Ἐπειδή κοντά εἰς τούς Μοναχούς ὁ παρών καιρός, πένθους καιρός ἐστι, κατά τόν θεῖον Χρυσόστομον, (ὁμιλία νστ΄ Ματθ.) καί τόν Ἰωάννην τῆς Κλίμακος. Ὁ δέ Θεός λέγει διά τοῦ Ἠσαΐου, ὅτι σημεῖον πένθους, καί κλαυθμοῦ, καί κοπετοῦ, εἶναι ἡ ξύρησις τῆς κεφαλῆς (Ἡσαΐ. κβ΄,12). Καί ἄν, κατά τόν Παῦλον, κάθε ἄνδρας ἁπλῶς ἀσχημονῇ ἔχωντας μαλλία (καί ὅρα τήν ὑποσ. τοῦ Ϟστ΄ τῆς παρούσης), πόσῳ μᾶλλον ἀσχημονοῦσιν οἱ μοναχοί μαλλία τρέφοντες; ἐάν δέ ὅλοι κοινῶς οἱ μοναχοί πρέπει συμμέτρως νά κόπτωσιν μαλλία των, πόσῳ μᾶλλον πρέπει νά κόπτωσιν αὐτά οἱ ἐν Μοναστηρίοις, ἤ κελλίοις εὑρισκόμενοι νέοι Μοναχοί, καί Διάκονοι; οἱ τοιοῦτο, γάρ ὅσον σκανδαλίζουσι τούς ἄλλους μέ τό ἀγένειον τοῦ προσώπου των, ἄλλο τόσον σκανδαλίζουσι καί μέ τά μακρά καί κτενισμένα μαλλία των. Ἀπό ταῦτα δέ πρέπει νά φυλάττωνται οἱ ἐν ταῖς πόλεσι, καί μάλιστα οἱ ἐν τῇ Βασιλευούσῃ εὑρισκόμενοι.
