Ὅτι οὐ δεῖ ἱερατικόν ἤ κληρικόν ἄνευ κελεύσεως ἐπισκόπου ὁδεύειν.
Περί κληρικῶν καί μοναχῶν, ἀποδημούντων παρά γνώμην τῶν ἰδίων ἐπισκόπων, ἀνάγνωθι κεφ. β΄, τοῦ α΄ τίτλου, τοῦ γ΄ βιβλίου τῶν βασιλικῶν, οὕτω λέγον∙ Ὁ συκοφαντήσας ἐγκληματικῶς ἐπίσκοπον τριάκοντα χρυσίου λίτρας προστιμάσθω τῷ δημοσίῳ∙ βεβαιούσθωσαν δέ τά ἐκκλησιαστικά ἅπαντα προνόμια, καί μή νομιζέσθω ὅλως κληρικός ἤ μοναχός ὁ συλλαβῶν ἄνευ τοῦ οἰκείου ἐπισκόπου, τό κομιτάτον κατειληφώς. Ὠσαύτως ἀνάγνωθι καί θέμα τελευταῖον τοῦ ε΄ κεφ., τοῦ κβ΄ τίτλου, τοῦ στ΄ βιβλίου τῶν βασιλικῶν, ὅπερ ἐστί μέρος τῆς πστ΄ Ἰουστινιανείου νεαράς, καί οὕτω φησίν∙ Οὔτε δέ μοναχόν, οὔτε κληρικόν, οὔτε ἐπίσκοπον κελεύομεν ἔρχεσθαι ἐνταῦθα ἄνευ γραμμάτων τοῦ ὁσιωτάτου αὐτῶν πατριάρχου, ἤ Εἰ δέτωσαν, ὡς ἀναξίους ἑαυτούς τοῦ σχήματος ποιήσουσι. Δέν πρέπει οἱ Ἱερωμένοι καί οἱ λοιποί Κληρικοί νά περιπατοῦν εἰς ἄλλους τόπους, χωρίς νά ἔχουν γράμματα παρά τοῦ Ἐπισκόπου των συστατικά, κατά τόν κανόνα τοῦτον. Ὅρα καί τόν ιβ΄ Ἀποστολικόν.
